Στο Κοντάκιο της ακολουθίας των Αγιορειτών Αγίων, αναφερόμενο στους ασκητές της Αγίας Γης, λέγεται: «Οι εν αυτή αγγελικόν βίον επιδειξάμενοι»…
Μου διηγήθηκαν ότι, κατά τη δεκαετία του 1970, μια ομάδα ιερέων επισκέφθηκε το Άγιον Όρος. Κατέλυσαν στην Ιερά Μονή Αγίου Παντελεήμονος. Κάποια στιγμή αποφάσισαν να κάνουν έναν περίπατο στην ευρύτερη περιοχή και έπεσαν πάνω σε ένα εγκαταλελειμμένο κελί.
Αποφάσισαν την επόμενη ημέρα να τελέσουν εκεί τη Θεία Λειτουργία. Ρώτησαν λοιπόν τους Αγιορείτες πατέρες σχετικά με το συγκεκριμένο κελί και έλαβαν την απάντηση ότι εδώ και πολλά χρόνια δεν κατοικούσε ούτε λειτουργούσε εκεί κανείς.
Και τότε άρχισαν τη Θεία Λειτουργία. Κατά τη διάρκεια της ακολουθίας, όμως, βλέπουν έναν πάρα πολύ ηλικιωμένο μοναχό να σέρνεται προς το εσωτερικό του ναού.
Ήταν τόσο γέροντας, που είχε από καιρό χάσει την ικανότητα να περπατά και μπορούσε να μετακινείται μόνο έρποντας, με μεγάλη δυσκολία.
Γι’ αυτόν δεν γνώριζαν τίποτε ούτε καν οι γηραιότεροι μοναχοί της Ιεράς Μονής Αγίου Παντελεήμονος. Φαίνεται πως ανήκε σε εκείνους τους μοναχούς που είχαν εγκατασταθεί στο Άγιον Όρος ακόμη πριν από την Επανάσταση του 1917.
More Read
Έρποντας, λοιπόν, έφτασε στον ναό και είπε με φωνή που μόλις ακουγόταν:
— Η Παναγία δεν με εξαπάτησε! Μου είχε υποσχεθεί ότι, πριν πεθάνω, θα κοινωνήσω!
Τον κοινώνησαν με τα Άχραντα Μυστήρια και εκείνος παρέδωσε την ψυχή του στον Θεό, μέσα στον ίδιο τον ναό.
Πώς ζούσε; Με τι τρεφόταν; Πώς επιβίωνε τόσα χρόνια ολομόναχος;
Κοινώνησε και αναχώρησε για τον Θεό και την Υπεραγία Θεοτόκο, στους οποίους προσευχόταν ολόκληρη τη ζωή του.
Αγιορείτικες ιστορίες
