Mιὰ ἀπὸ τὶς γυναῖκες τοῦ Μουσουλμάνου ποὺ ἔμενε στὰ Φάρασα, ἐξέφρασε τὴν ἐπιθυμία της νὰ βαπτισθῆ στὴν μητέρα τῆς κ. Ἀγάθης ποὺ μοῦ ἔδωσει τὰ στοιχεῖα αὐτά. Ἐκείνη τὸ ἀνέφερε στὸν Πατέρα Ἀρσένιο καὶ ὁ Πατὴρ τῆς εἶπε νὰ τὴν φέρνη κρυφά στό σπίτι της νὰ τὴν κατηχήση, καὶ νὰ γίνη ἡ Νουνά της. Μετὰ ἀπὸ τὴν κατήχηση τὴν βάπτισε καὶ τὴν ὀνόμασε Ἐλευθερία. Εἶχε δὲ κοινωνήσει ἐν ὅλῳ τρεῖς-τέσσερις φορές μόνον, καὶ αὐτὲς κρυφά, καὶ ζοῦσε ὅπως οἱ κρυφοί Χριστιανοί.
Ἀπὸ τὴν στιγμὴ ποὺ βαπτίσθηκε ἡ Ἐλευθερία, ἔκανε τὴν ἀδιάθετη καὶ ἔτσι δὲν μόλυνε τὸ Ἅγιο Βάπτισμα μὲ τὸν Τοῦρκο ἄνδρα της. Ἐπειδή δυσκολευόταν στὸ ἄπιστο περιβάλλον τοῦ σπιτιοῦ της, ὁ καλός Θεὸς γρήγορα τὴν ἐλευθέρωσε καὶ τὴν πῆρε κοντά Του. Ἀρρώστησε ξαφνικὰ καὶ ἔμεινε λίγες μέρες κατάκοιτη. Ζήτησε ἡ καημένη νὰ κοινωνήση, ἀλλὰ ἦταν δύσκολο γι’ αὐτὴν νὰ πάη στὸν Χατζεφεντῆ, ὅπως πιὸ δύσκολο ἦταν νὰ πάη ὁ Χατζεφεντῆς στὸ σπίτι της, γιὰ νὰ τὴν κοινωνήση σὰν κρυφή Χριστιανή. Δὲν τὴν ἄφησε ὅμως ἀκοινώνητη ὁ καλός Πατέρας. Πῆρε ἕνα πολύ μικρό μήλο, ἄνοιξε μιὰ τρυπούλα, ἔβαλε μέσα λίγο Ἅγιο Ἅρτο καὶ πάλι τὸ ἔκλεισε τὸ μῆλο. Εἶπε μετὰ στὴν Νουνά της νὰ πάη νὰ τὴν ἐπισκεφθῆ καὶ μὲ τρόπο νὰ τῆς τὸ δώση, γιὰ νὰ κοινωνήση. Ἡ Νουνά της τὸ πῆρε μὲ εὐλάβεια καὶ χαρὰ στὰ χέρια της καὶ μὲ σταυρωμένα τὰ χέρια στὸ στήθος πῆγε καὶ τὴν ἐπισκέφθηκε.
Ἡ Ἐλευθερία, σὰν νεοφώτιστη που ήταν, τὸ διαισθάνθηκε καὶ μὲ ἄλλοιωμένο πρόσωπο τῆς εἶπε: «ὁ Χριστός, ἡ ψυχή μου», ἐνῶ δὲν περνοῦσε ἀπὸ τὸν νοῦ της ὅτι μποροῦσε ἡ Νουνά της νὰ τῆς πάη Ἅγιον Ἄρτο. Ἐκείνη ἔβγαλε μετὰ τὸ μῆλο καὶ τῆς τὸ ἔδωσε, καὶ ἔτσι κοινώνησε ἡ εὐλογημένη ψυχή.
Μετὰ ἀπὸ τὴν Θεία Κοινωνία ἄρχισε νὰ παραδίδη καὶ τὴν ψυχή της στὸν Χριστό. Ἔτρεξε ἀνήσυχη ἡ Νουνά της στὸν Πατέρα Ἀρσένιο καὶ τοῦ λέει:
– Τὴν εὐχή σου νὰ ἔχω, Χατζεφεντῆ, ἡ Ἐλευθερία πέθανε. Τί θὰ γίνη τώρα; Θὰ τὴν πλύνουν οἱ Τουρκάλες!
– Μὴν ἀνησυχῆς, τῆς ἀπάντησε.
Ἐκείνη πάλι τὰ ἴδια:
– Τί θὰ γίνη, Χατζεφεντῆ;
Ὁ Πατήρ τῆς λέει:
– Ἄσε, θὰ θεωρηθή ἕνα μπάνιο.
Ἡ Νουνά της ὅμως ἀνησυχοῦσε γι’ αὐτό, γιατί οἱ Μουσουλμάνοι τὸ μπάνιο ποὺ κάνουν στὸν πεθαμένο τὸ θεωροῦν βάπτισμα καὶ πιστεύουν ὅτι συγχωροῦνται ὅλες οἱ ἁμαρτίες τοῦ νεκροῦ, ποὺ ἔκανε ζωντανός! Πλάνη φυσικὰ καὶ μάλιστα χονδρή! Ἐπειδὴ λοιπὸν συνέχεια ἐνοχλοῦσε τὸν Πατέρα Ἀρσένιο ἡ Νουνά της γι’ αὐτὸ τὸ θέμα, άναγκάσθηκε τότε ὁ Πατήρ νὰ τῆς πῆ: «Ἒ, τί νομίζεις; Θὰ ἀφήσω τὶς Τουρκάλες νὰ λούσουν αὐτὴν ποὺ βάπτισα;», καὶ ἔκανε συνέχεια προσευχὴ γιὰ τὴν Ἐλευθερία.
Τί συνέβη λοιπόν; Ὅλες αὐτὲς τὶς ἡμέρες, ὅσες Τουρκάλες ἅπλωναν τὰ χέρια, γιὰ νὰ πλύνουν τὸ σῶμα τῆς νεκρῆς Χριστιανῆς, τὰ χέρια τους ἔμεναν ἀκίνητα. Ἔτσι ἀναγκάσθηκαν νὰ τὴν θάψουν, χωρίς νὰ τὴν πλύνουν, στο Τούρκικο κοιμητήρι. Ὁ Χατζεφεντῆς τῆς διάβασε ἀπὸ μακριά τὴν νεκρώσιμη ἀκολουθία καὶ ἐξακολουθοῦσε νὰ προσεύχεται.
Καὶ νά, ἐπακολουθεῖ καὶ ἄλλο γεγονός: Ἅρχισε κάθε βράδυ νὰ παρουσιάζεται ἡ Ἐλευθερία στὸ σπίτι της καὶ νὰ τοὺς κάνη ἄνω-κάτω, καὶ τὰ πράγματα τοῦ σπιτιοῦ νὰ τὰ πετάη ἀγανακτισμένη καὶ νὰ τοὺς λέη: «Γιατί μὲ βασανίζετε ἐδῶ στὴν κόλαση, στὸ κοιμητήρι σας; Γρήγορα νὰ μὲ βγάλετε ἀπὸ ἐδῶ καὶ νὰ μὲ πᾶτε στὸ σπίτι μου, στο Κοιμητήρι τῶν Χριστιανῶν». Αὐτὸ δὲ γινόταν μέρες συνέχεια, μέχρι ποὺ δὲν ἄντεξε πιὰ ἡ τουρκικὴ οἰκογένεια καὶ πῆγαν στὸν Πατέρα ᾿Αρσένιο καὶ τοῦ εἶπαν:
– Χατζεφεντῆ, τὴν εὐχή σου νὰ ἔχουμε, πολὺ ὑποφέρουμε στὸ σπίτι μας ἀπὸ τὴν πεθαμένη γυναίκα. Βοήθησέ μας! Μόνον ἐσὺ θὰ βρῆς τὴν ἄκρη. Συνέχεια κάθε βράδυ μᾶς βασανίζει καὶ μᾶς κάνει τὸ σπίτι ἄνω-κάτω καὶ μᾶς λέει νὰ τὴν θάψουμε στο δικό σας τὸ Κοιμητήρι. Φαίνεται, αὐτὴ ἀγαποῦσε τὴν δική σας θρησκεία.
Ὁ Πατήρ ἀπάντησε στὸν Τοῦρκο ἄνδρα της:
– Τί μὲ ρωτᾶς ἐμένα; Ἐγὼ εἶμαι Ἕλληνας καὶ ἐσὺ Τοῦρκος· ὅ,τι θέλεις κάνεις.
Ἐκεῖνος ἀπάντησε:
– Ὄχι, Χατζεφεντῆ, δὲν θέλω νὰ κάνω τίποτε χωρίς τὴν εὐλογία σου.
Τότε ὁ Πατήρ Ἀρσένιος τοῦ εἶπε:
– Θὰ σοῦ κάνουμε μιὰ οἰκονομία. Ξεθάψτε την ἐσεῖς καὶ φέρτε την νὰ τὴν θάψουμε σὲ μιὰν ἄκρη τοῦ δικού μας Κοιμητηρίου.
Ὅπως καὶ ἔγινε.
Μετὰ ἐμφανίστηκε χαρούμενη ἡ Ἐλευθερία στὸ τούρκικο σπίτι καὶ τοὺς ἔδωσε εὐχές: «Νὰ ζήσετε χίλια χρόνια! Τώρα βρίσκομαι στὸν Παράδεισο, στὸ φῶς καὶ στὰ καλὰ τοῦ Θεοῦ».
Μ’ αὐτὸν τὸν τρόπο, τὸν θεϊκό, ποὺ ἐνεργοῦσε ὁ Χατζεφεντῆς, ἡμέρευε τοὺς βαρβάρους Τούρκους καὶ τοὺς προβλημάτιζε μὲ τὴν ὁλοφάνερη ἐνέργεια τῆς ὀρθῆς πίστεως τῶν Χριστιανῶν, καὶ ἔτσι προφύλαγε τοὺς πιστοὺς ἀπὸ τοὺς ἀπίστους ἐκεῖνα τὰ δύσκολα χρόνια, γιὰ νὰ μὴ δημιουργοῦν προβλήματα στοὺς Χριστιανούς. Τὴν εὐχή του νὰ ἔχουμε. Ἀμήν.
Πηγή: Γέροντος Παϊσίου Ἁγιορείτου, «Ὁ Ἅγιος Ἀρσένιος ὁ Καππαδόκης», ἐκδ. Ι. Ἡσυχαστηρίου Εὐαγγελιστὴς Ἰωάννης ὁ Θεολόγος, Σουρωτὴ Θεσ/νίκης 2014, σελ.127-130
