Συνάντησα κάποτε έναν παππού τόσο φτωχό, πού τού έλειπαν ακόμη καί τά απαραίτητα.
Ή γυναίκα του είχε πεθάνει καί ό γιος του πού ζούσε στό εξωτερικό τόν είχε ξεχάσει…
Ό παππούς είχε φωτεινό πρόσωπο καί γελούσε καλόκαρδα, ενώ τό σπιτάκι του ήταν ένα ημιυπόγειο κάτω από τήν σκάλα μίας πολυκατοικίας.
Ένα βράδυ μπήκα καί εγώ στό σπίτι του, μία καί ή πόρτα ήταν συνεχώς ξεκλείδωτη. Ό παππούς δέν άκουγε καλά καί έτσι δέν μέ κατάλαβε. Τόν είδα στό ημίφως σκεπασμένο μέ κάτι παλιές κουβέρτες στό ντιβάνι, πού χρησιμοποιούσε γιά κρεβάτι.
“Δόξα τώ Θεώ”, έλεγε καί ξανάλεγε, “εγώ έχω κάπου νά μείνω. Πόσοι καί πόσοι δέν έχουν ούτε μία κουβέρτα νά σκεπαστούν ή ζούν στό δρόμο!
Τί ευλογίες μού δίνεις, Θεέ μου!”
Δέν ήξερα, άν έπρεπε νά τόν λυπηθώ γιά τή φτώχεια του ή νά τόν ζηλέψω γιά τά πλούτη τής υπομονής του!!
“Μικρό γεροντικό πόλεων”
(Αληθινή ιστορία)
Ιερεας Γκελιας Αρσενιος