Λάθος…
Η προσευχή του ανθρώπου είναι σαν μια σόμπα, μας είπαν στο Άγιο Όρος κάποτε.. Μια σόμπα η οποία καίει ξύλα μέσα της.
‘Οταν προσεύχεσαι συγκεντρωμένα, είναι σαν να καις ξύλα καλά. Οξιά. Μεσέ. Ξύλα που καίνε και που ζεσταίνουν καλά το ζώρο γύρω τους.
Απο την άλλη, όταν προσεύχεσαι και το μυαλό σου τρέχει δεξιά και αριστερά, όταν δεν καταλαβαίνεις καν τι είναι αυτό το οποίο είτε διαβάζεις είτε ψιθυρίζεις, είναι σαν να καις στη σόμπα σου παλιοπράματα. Κουρέλια, παλιόξυλα, χαρτόνια και χαρτιά… Καίνε, ζεσταίνουν, αλλά δεν έχουν τόσο καλή θερμαντική απόδοση όσο τα καλά ξύλα…
Και στη μία και στην άλλη την περίπτωση, όμως συμβαίνει το εξής… Όσο η σόμπα είναι αναμμένη, ο κλέφτης δεν μπορεί να την πειράξει γιατί θα καεί… Έτσι και όσο προσεύχεται ο άνθρωπος, ο διάβολος δεν μπορεί ούτε να τον πειράξει ούτε να τον «κλέψει».
Εμείς βάζουμε τη διάθεση. Την ποιότητα τη βάζει ο Θεός.
Ψάξε για είκοσι «τέτοια» λεπτά μέσα στη μέρα…
Ιερεας Γκελιας Αρσενιος
