«Μη λέγεις ότι ο Θεός είναι δίκαιος… Πού είναι η δικαιοσύνη του Θεού; Στο ότι, ενώ ήμασταν αμαρτωλοί, ο Χριστός πέθανε για μας».
— Άγιος Ισαάκ ο Σύρος
Υπάρχουν στιγμές που κοιτάζουμε τη ζωή μας και φοβόμαστε τη δικαιοσύνη του Θεού.
Θυμόμαστε τα λάθη μας. Τις πτώσεις μας. Τις αμαρτίες που επαναλάβαμε, ενώ είχαμε υποσχεθεί ότι δεν θα τις ξανακάνουμε. Τις πληγές που προκαλέσαμε στους άλλους και στον ίδιο μας τον εαυτό.
Και τότε γεννιέται μέσα μας ένας λογισμός:
«Μετά από όλα αυτά, τι μπορώ να περιμένω από τον Θεό;»
Εδώ ακριβώς έρχεται ο Άγιος Ισαάκ ο Σύρος να ανατρέψει την ανθρώπινη λογική.
Ο άνθρωπος σκέφτεται με τη ζυγαριά:
Έκανες καλό; Αξίζεις ανταμοιβή.
Έκανες κακό; Αξίζεις τιμωρία.
Ο Θεός όμως δεν χωρά στη δική μας ζυγαριά.
Δεν είναι ένας ψυχρός δικαστής που περιμένει να κάνουμε λάθος για να μας καταδικάσει. Είναι ο Πατέρας που βλέπει το παιδί Του πεσμένο και κατεβαίνει ο Ίδιος για να το σηκώσει.
Αυτός είναι ο Σταυρός.
Ο Χριστός δεν περίμενε πρώτα να γίνουμε άγιοι για να μας αγαπήσει. Δεν περίμενε να διορθωθούμε για να μας πλησιάσει.
Ο Απόστολος Παύλος το λέει συγκλονιστικά:
«Ἔτι ἁμαρτωλῶν ὄντων ἡμῶν, Χριστὸς ὑπὲρ ἡμῶν ἀπέθανε»
Ενώ ακόμη ήμασταν αμαρτωλοί, Εκείνος πέθανε για μας.
Αυτή είναι η «αδικία» της θείας αγάπης.
Εμείς περιμένουμε να πάρουμε αυτό που αξίζουμε.
Και ο Θεός μάς δίνει αυτό που δεν τολμούσαμε ούτε να ζητήσουμε:
συγχώρηση.
Εμείς περιμένουμε καταδίκη.
Και Εκείνος ανοίγει δρόμο επιστροφής.
Εμείς Του παρουσιάζουμε τις πληγές μας.
Και Εκείνος δεν ρωτά μόνο πώς δημιουργήθηκαν· σκύβει να τις θεραπεύσει.
Γι’ αυτό ο Χριστιανισμός δεν είναι θρησκεία απελπισίας.
Κανένα σκοτάδι δεν είναι βαθύτερο από το έλεος του Θεού.
Ο Χριστός κατέβηκε ακόμη και στον Άδη. Εκεί όπου, στα ανθρώπινα μάτια, όλα είχαν τελειώσει, Εκείνος άναψε το φως της Αναστάσεως.
Και αυτό σημαίνει κάτι συγκλονιστικό για τον καθένα μας:
Δεν υπάρχει τόσο βαθιά πτώση, ώστε ο Χριστός να μην μπορεί να κατέβει ακόμη βαθύτερα για να σε βρει.
Μπορεί να έπεσες.
Μπορεί να απογοητεύτηκες από τον εαυτό σου.
Μπορεί να εξομολογήθηκες και ύστερα να ξανάπεσες.
Μπορεί να νιώθεις ότι ο Θεός κουράστηκε μαζί σου.
Ο Θεός δεν κουράζεται να αγαπά.
Δεν κουράζεται να συγχωρεί εκείνον που επιστρέφει.
Δεν κλείνει την πόρτα Του επειδή χτύπησες πολλές φορές.
Δεν κρατά κατάστιχο για να σου αποδείξει πόσο ανάξιος είσαι.
Περιμένει τη μετάνοιά σου, όχι για να σε ταπεινώσει, αλλά για να μπορέσεις ξανά να μπεις στην αγκαλιά Του.
Προσοχή όμως: το έλεος του Θεού δεν σημαίνει ότι η αμαρτία δεν έχει σημασία. Ακριβώς επειδή μας αγαπά, ο Θεός δεν μας αφήνει φυλακισμένους μέσα της.
Η μετάνοια δεν είναι ο φόρος που πληρώνουμε για να μας συγχωρήσει ο Θεός.
Είναι το χέρι που απλώνουμε για να δεχθούμε τη συγχώρηση που Εκείνος μας προσφέρει.
More Read
Γι’ αυτό, όποιος κι αν είσαι, ό,τι κι αν έχει προηγηθεί στη ζωή σου, μην αφήσεις ποτέ την απελπισία να σου πει ότι τελείωσαν όλα.
Όσο μπορείς ακόμη να πεις:
«Χριστέ μου, ελέησόν με»,
υπάρχει δρόμος επιστροφής.
Όσο υπάρχει μετάνοια, υπάρχει ελπίδα.
Όσο υπάρχει Χριστός, κανένας άνθρωπος δεν πρέπει να θεωρεί τον εαυτό του χαμένο.
Γιατί στο τέλος, πάνω από τις πτώσεις μας, πάνω από την ενοχή μας, πάνω ακόμη και από τον θάνατο, στέκεται μία αλήθεια:
«Ἡ ἀγάπη οὐδέποτε ἐκπίπτει»
Και αυτή η Αγάπη έχει όνομα.
Ιησούς Χριστός.
