Κά­πο­τε ζού­σε ένας κλη­ρι­κός ευ­λα­βέ­στα­τος προς την Αει­πάρ­θε­νο Θε­ο­τό­κο, προ­σευ­χό­ταν μά­λι­στα σε αυ­τήν, πολ­λές φο­ρές.

mike
By
9 Views
3 Min Read

Διά­βα­ζε κάθε μέρα με πολύ κα­τά­νυ­ξη και ευ­λά­βεια τους 24 Οί­κους του Ακα­θί­στου.

΄Ομως πα­ρα­σύρ­θη­κε στην πορ­νεία.

Και μια μέρα κα­θώς επέ­στρε­φε στο σπί­τι του, γυ­ρί­ζον­τας από το πορ­νείο, περ­νών­τας από ένα γε­φύ­ρι, διά­βα­ζε προ­σευ­χές προς την Πα­να­γία.

Κά­ποια στιγ­μή σκόν­τα­ψε και με την συ­νέρ­γεια του δια­βό­λου, έπε­σε και έπε­σε στο πο­τά­μι και πνί­γη­κε.

Αμέ­σως άρ­πα­ξαν την ψυχή οι δαί­μο­νες, για να την πάνε στην γέ­ε­να (Κό­λα­ση). Αλλά η πρέ­σβει­ρα των Κε­κοι­μη­μέ­νων πο­λυεύ­σπλα­χνος Δέ­σποι­να, αμέ­σως βρέ­θη­κε εκεί και τούς προ­στά­ζει να πάνε την ψυχή στον Δί­καιο Κρι­τή, για να απο­φα­σί­σει Εκεί­νος.

Την πή­γαν και έδει­ξαν οι δει­νοί φο­ρο­λό­γοι, όλες τις αμαρ­τί­ες του και ιδιαί­τε­ρα την τε­λευ­ταία της πορ­νεί­ας, για την οποία έλε­γαν στον Κρι­τή, ότι ως δί­καιος δεν πρέ­πει να κά­νει έλε­ος σε αυτή την ψυχή, αλλά να τους την δώ­σει, επει­δή πέ­θα­νε σε ανο­μία θα­νά­σι­μη. Από το άλλο μέ­ρος, ο κοι­νός προ­στά­της και βο­η­θός των αμαρ­τω­λών, η Πο­λυεύ­σπλαγ­χνος Δέ­σποι­να είπε τα εξής. “Εί­ναι γραμ­μέ­νο στην Αγία Γρα­φή: ”Ό­που ευρώ σε , εκεί και κρι­νώ σε” .

Την ώρα που ετε­λεύ­τη­σε ο ιε­ρε­άς , διά­βα­ζε την ακο­λου­θία του και προ­σευ­χό­ταν προς εμέ­να ,λέ­γον­τας τον ασπα­σμόν του Αγ­γέ­λου, όπως συ­νή­θι­ζε πάν­το­τε, ως δού­λος μου ευ­λα­βής. Επο­μέ­νως δεν έχε­τε δι­καί­ω­μα σε αυτή την ψυχή, για­τί ει­ναι δική μου…”.

Τότε πρό­στα­ξε ο Κρι­τής ένα Άγ­γε­λο να φέ­ρει την γλώσ­σα του κλη­ρι­κού εκεί μπρο­στά. Ο Άγ­γε­λος αμέ­σως πήγε στο πο­τά­μι, έβγα­λε την γλώσ­σα του πε­θα­μέ­νου κλη­ρι­κού και την φέρ­νει στο Κρι­τή­ριο. Πάνω σε αυ­τήν ήταν γραμ­μέ­να τα εξής: ”Χαί­ρε Κε­χα­ρι­τω­μέ­νη Μα­ρί­α”.

Είπε στην συ­νέ­χεια ο Κύ­ριος στην ψυχή: ”Ε­πέ­στρε­ψε στο σώμα και κάνε με­γά­λη με­τά­νοια διό­τι δεν έχει καμ­μία εξου­σία σε σένα ο Διά­βο­λος, εξαι­τί­ας της ευ­λά­βειας που έχεις πρός την Μη­τέ­ρα μου . Διό­τι αυτή εί­ναι η σω­τη­ρία του αν­θρω­πί­νου γέ­νους και πρέ­πει να την σέ­βε­σθε , όσο μπο­ρεί­τε! Κή­ρυ­ξε στους αν­θρώ­πους την πολύ με­γά­λη πρός εμέ­να παρ­ρη­σία αλλά και την δύ­να­μη και νίκη κατά των δαι­μό­νων”.

Έτσι ο κλη­ρι­κός ανα­στή­θη­κε και στην συ­νέ­χεια απαρ­νή­θη­κε τα εγ­κό­σμια και έγι­νε μο­να­χός, ώστε να βιώ­σει την με­γά­λη με­τά­νοια που του είπε ο Δί­καιος Κρι­τής Χρι­στός.

Ιερεας Γκελιας Αρσενιος

add
Share This Article