Ημέρα Σαββάτου, πρωΐ – πρωΐ, 13 Φεβρουαρίου 1982, σάν αστραπή διαδόθηκε σέ κάθε άκρη τής γής, ότι ο αγαπημένος μας δάσκαλος, ό Δημήτριος Παναγόπουλος, ό ευεργέτης τών ψυχών μας, πέταξε στούς Ουρανούς, έφυγε από κοντά μας, σέ ηλικία 66 ετών.
Έπαθε καρδιακή προσβολή!
Εκατοντάδες κόσμος έτρεξαν στό σπίτι στό Παγκράτι, στήν οδό Φορμίωνος 115. Άνδρες καί γυναίκες έκλαιγαν καί έχυναν τήν ευγνωμοσύνη τους επάνω στήν σορό του!
Οί ψυχές όλων μας βρίσκονταν σέ ένα φοβερό αδιέξοδο, αλλά μόλις έμπαινε ό καθένας στό σπίτι καί αντίκρυζε τήν κυρία Αγγελική, τήν γυναίκα του, κάτι έκανε τήν ψυχή νά ηρεμήσει νά επανακτήσει τίς ελπίδες της, ότι θά ξαναδεί τόν ευεργέτη της!
Καί αυτό γιατί η κ. Αγγελική δέν φορούσε μαύρα!
Ό Παναγόπουλος τής είχε αφήσει ρητή εντολή, νά μήν φορέσει μαύρα καί χαρακτηριστικά τής είχε πεί ενώπιόν μας:
– Άν φορέσεις μαύρα όταν κοιμηθώ, θά ζητήσω άδεια από Τόν Κύριο, νά επανέλθω ένα λεπτό στή ζωή, νά σού δώσω ένα ράπισμα καί νά ξαναφύγω!
«Τά μαύρα έλεγε ό αείμνηστος Παναγόπουλος, είναι επαναστατική σημαία εναντίον Τού Θεού. Δηλαδή δέν ξέρει ό Θεός τί κάνει, γιατί πήρε τόν άνθρωπό μας καί Τού εναντιωνόμαστε εμείς οί έξυπνοι;
Καί άν δεχόμαστε, ότι ό Θεός ξέρει τί κάνει καί πάλι τά φοράμε γιά τούς ανθρώπους, νά μήν παρεξηγηθούμε.
Τούς ανθρώπους τούς φοβόμαστε, αλλά Τόν Θεό δέν Τόν λογαριάζουμε.
Άς λέει ότι θέλει Αυτός».
Άς σημειωθεί εδώ, ότι οί 2 τελευταίες ομιλίες του ήταν περί θανάτου.
Τήν επόμενη μέρα, 14 Φεβρουαρίου τού 1982, μετά τήν Θεία Λειτουργία, εψάλη ή Νεκρώσιμος Ακολουθία στόν Ιερό Ναό Τής Παναγίας στήν Καισαριανή.
Τά λόγια πού ακούγονταν από τόν κόσμο γιά τίς αμέτρητες προσφορές του, πνευματικές καί υλικές, στούς συνανθρώπους του, δέν έχουν τελειωμό.
Όλοι νοιώθαμε ορφανοί καί ό ένας ζητούσε παρηγοριά από τόν άλλον.
Παρακαλούσαμε Τόν Κύριο γιά τήν ψυχή του, μσ νοιώθαμε, ότι εμείς βρισκόμαστε σέ μεγαλύτερη ανάγκη.
Καί ό Κύριος μάς λυπήθηκε καί μάς παρηγόρησε αρκετά, όταν εκατοντάδες άνθρωποι είδαμε τούς 2 πολυελαίους πού κρέμονταν πάνω από τό λείψανο τους αγαπημένου μας Παναγόπουλου, νά κινούνται ρυθμικά, ημικυκλικά, πότε ό ένας πότε ό άλλος!
More Read
Σταματούσε ό ένας, αμέσως άρχιζε ό άλλος! Μέχρι τό τέλος τής Νεκρώσιμης Ακολουθίας.
Καί αυτό ακριβώς συνέβη σέ όλα του τά μνημόσυνα. Κάθε φορά πού άρχιζε τό μνημόσυνό του, ό μεγάλος πολυέλαιος, άρχιζε νά κινείται έντονα, ρυθμικά, ημικυκλικά, ιδιαίτερα όταν ό ιερεύς ανέφερε τό όνομά του.
Και σταματούσε νά κινείται, όταν τελείωνε τό μνημόσυνο!
Τόν τελευταίο ασπασμό δώσαμε στόν αγαπημένο μας Παναγόπουλο, στό Κοιμητήριο τού Βύρωνος, όπου ενταφιάστηκε.
Ό ασπασμός διήρκεσε μιάμιση ώρα, παρόλο πού όλοι περνούσαν πολύ βιαστικά!
ΑΙΩΝΙΑ ΣΟΥ Η ΜΝΗΣΗ ΑΞΙΟΜΑΚΑΡΙΣΤΕ ΔΗΜΗΤΡΙΕ ΠΑΝΑΓΟΠΟΥΛΕ
