– Σκάσε, να μη σ’ακούω παλιόγερε. Να ψοφήσεις (και χτυπιότανε φοβερά η κοπέλα). Είμαι κοσμοκράτωρ (φώναζε με το στόμα της ο δαίμονας). Κρατώ την Αθήνα στα χέρια μου…
Εκείνο που ήθελα το’κανα, τους παπάδες τους κούρεψα…
Μαρτυρία κατά τον εξορκισμό του Αγ. Ιακώβου Τσαλίκη σε μια δαιμονισμένη κοπέλα.
Η εκκλησία είναι ο χώρος του Θεού όπου χορεύουν οι Διαβόλοι.
Εκκλησία χωρίς Ιεροπρεπείς Ιερείς, με αίσθηση της Ιερότητας του λειτουργήματος τους, με τον βίο τους να μαρτυρεί τα προλεχθέντα και να αποτελεί παράδειγμα προς μίμηση, είναι οργανισμός ή σωματείο όπου οι άνθρωποι εντάσσονται πολλές φορές επειδή έτσι το βρήκαν, στα πλαίσια του ανήκειν, της ηθικής, της αγαπολογίας και της θρησκευτικής υποχρέωσης. Η Σωτηρία έτσι, μετατρέπεται σε ατομικό γεγονός που κερδίζεται από τις επίπλαστες καλές πράξεις και την τυφλή τήρηση κανόνων, κατά το Προτεσταντικό πρότυπο, αγνοώντας το πνεύμα.
Η ιερότητα στη κοινωνία διαφυλάσσεται από τους Ιερείς στη Κιβωτό του Θεού. Την εκκλησία.
Με την απώλεια της Ιερότητας εντός της εκκλησίας, εκμαυλίζεται η έννοια του Ιερού στη συνείδηση του απλού κόσμου και βέβαια σπαει κάθε χαλινάρι που πριν τη κρατούσε.
Παύει να είναι ένα ανθρώπινο μαξιλάρι όπου ακουμπούν με ασφάλεια οι καταφρονημένοι και οι πονεμένοι.
Αν ο Ιερέας δεν είναι πονεμένος ειναι αδύνατον να συμπονέσει.
Ποιες λέξεις μπορούν να ευσταθούν, να έχουν περιεχόμενο και νόημα στα αυτια ενός φτωχού, από έναν ατσαλάκωτο παπά με fredo στο χέρι και το τζιπ παρκαρισμένο στο προαύλιο του Ναού ;
Όσα και να βγάλει από τη τσέπη του και να δώσει ο παπάς, γνωρίζει πολύ καλά ο φτωχός πως είναι από το πλεονάσμα και όχι από το υστέρημα του. Γνωρίζει καλά πως δε είναι το δίλεπτο της χήρας, για αυτό και δε θα σεβαστεί την ιδιότητα του. Ο απλός ο κόσμος έχει αλάνθαστα κριτήρια που έχει εμφυτευμένα μέσα του από το Αγ. Βάπτισμα.
Αναγνωρίζει την Αγιότητα όπως οι μέλισσες τα λουλούδια και απομακρύνεται από τις ακαθαρσίες.
Ο μεγαλύτερος πειρασμός στην εκκλησία και η μεγαλύτερη δοκιμασία για εναν αγαθό και καλοπροαίρετο άνθρωπο είναι οι αν-ίεροι Ιερείς.
Πως γίνεται να μιλά ένας παχύσαρκος κοιλιόδουλος ιερέας για νηστεία ;
Πως γίνεται να μιλά ένας διαζευγμένος ιερέας για τον γάμο ;
Πως γίνεται να μιλά ένας στριφνός και οξύς άνθρωπος για την αγάπη ;
Πως γίνεται να μιλά ένας ατσαλάκωτος άνθρωπος, για την ταπείνωση ;
Πως γίνεται να συμβουλεύει ο ασθενής τον ασθενή ;
Μου θυμίζει όλους όσους κατά καιρούς πουλάνε σαμπουάν για τη φαλάκρα ενώ οι ίδιοι είναι φαλακροί.
Αν βάλεις έναν Έλληνα να κάνει το Κινέζο, όλοι μας θα καταλάβουμε πως δεν είναι Κινέζος.
Έτσι και οι Ιερείς. Δε μπορούν να υποκριθούν κάτι άλλο από αυτό που πραγματικά είναι.
Δε μπορούν να κοροιδέψουν τον απλό κόσμο.
Αλιβάνιστοι λαικοί όπως θα έλεγε και ο Παπαδιαμάντης χωρίς ιεροπρεπή πρότερη ζωή και αμέτοχοι της Εκκλησιαστικής Λειτουργικής ζωής αποφασίζουν εν μία νυκτί και γίνουν ιερείς με μόνο κριτήριο το στοιχείο του γάμου με αποτέλεσμα το σημερινό κατάντημα.
Αν κατά τον έγγαμο βίο ζούσανε έκλυτο βίο με μοιχεία και η σχέση τους με την εκκλησία ήταν η λαμπάδα των 5 λεπτών στην Ανάσταση, είναι άνευ σημασίας καθώς η μετάνοια τα διορθώνει όλα.
Αν βλασφημούσαν τα Θεία ή αν περιέπαιζαν το όνομα του Χριστού με πρόστυχα ανέκδοτα είναι άνευ σημασίας καθώς η μετάνοια τα διορθώνει όλα.
Αν δε ξεκολλούσαν τα μάτια τους ούτε από θηλυκιά γάτα, είναι άνευ σημασίας. Το ράσο τα σκεπάζει όλα (και γιατί όχι ; και τις γατούλες).
Αν δεν ήξεραν τι είναι το Απόδειπνο, το ψαλτήρι, και το Σύμβολο της Πίστεως είναι άνευ σημασίας. Θα τα μάθουν στη πράξη σαν τους παπαγάλους όταν χειροτονηθούν.
Αν δε μπορούσαν να νηστέψουν ούτε τη Μ. Εβδομάδα, είναι άνευ σημασίας. Θα πάνε σε διατροφολόγο να τους βγάλει ειδικό πρόγραμμα νηστείας με νηστίσιμο τυρί, νηστίσιμο γάλα, νηστίσιμο κρέας και γιατί όχι και νηστίσιμη γυναίκα.
Τα παραπάνω δεν αποτελούν προιόν φαντασίας.
Αλλά πραγματικά γεγονότα τα οποία γνωρίζω προσωπικά.
Ας μη μένουμε στα παλιά. Οι εποχές άλλαξαν.
Ποιος είναι αναμάρτητος και ποιος είναι άξιος να γίνει ιερέας ; θα μας πούνε.
Τότε για ποιο λόγο ο Επίσκοπος κατά τη χειροτονία φωνάζει Άξιος με το εκκλησίασμα να συμμαρτυρεί ανταπαντώντας Άξιος ;
Το εκκλησίασμα συμαρτυρεί για τον Χριστιανικό ευλαβή πρότερο βίο του ως λαικός.
Πλέον, δυστυχώς κατά τη διάρκεια της χειροτονίας, το μεγαλύτερο μέρος των πιστών δε γνωρίζουν τον νέο ιερέα, και για λόγους μη διατάραξης της τάξης φωνάζουν Άξιος στα πλαίσια του εθίμου και της παράδοσης.
Οι πιστοί που συμμαρτυρούν περί της Αξιότητας του πρότερου βίου του, έχουν μεγάλη ευθύνη.
Στη περίπτωση ύπαρξης κωλυμάτων είναι συνυπεύθυνοι για την απώλεια της ψυχής του.
Όποιος δεν έχει γνώση καλό είναι να μη συμμαρτυρεί φωνάζοντας Άξιος, και όποιος γνωρίζει έχει την υποχρέωση να φωνάξει Ανάξιος.
Η απόκρυψη των κωλυμάτων βαραίνει όλους όσους μετέχουν στη χειροτονία του.
Κληρικούς και λαικούς.
More Read
Άγιοι μπορούμε να γίνουμε όλοι μας ανεξαιρέτως. Ιερείς όμως όχι.
Τα κωλύματα ιεροσύνης που έχουν θεσπίσει οι Άγιοι Πατέρες της εκκλησίας προστατεύουν τον άνθρωπο που επιθυμεί να γίνει ιερέας και δεν έχουν ηθικο και κοινωνικό χαρακτήρα αξιότητας του εν λόγω προσώπου.
Έτσι, με αυτόν τον τρόπο προστατεύεται το πρόσωπο από την απώλεια του, ο Επίσκοπος από τη σκόπιμη απόκρυψη των κωλυμάτων από τον υποψήφιο ιερέα και του πνευματικού που τον προτείνει, η ιεροσύνη από τον εκφυλισμό της, και τέλος το εκκλησίασμα από ελλιπείς και σκανδαλοποιούς ποιμένες.
Διαφυλάσσεται η ομαλή λειτουργία της εκκλησίας και η προστασία όλων των μελών της, ως ένα Σώμα.
Η Ιεροσύνη είναι το ιδανικό επάγγελμα για όποιον επιζητά την προβολή, την ηθική αναγνώριση του καλού ανθρώπου και την οικονομική εξασφάλιση. Ο επιθυμία για την ιεροσύνη δεν εμφανίζεται στη ζωή ενός ανθρώπου ξαφνικά και θεόσταλτα. Όποιος πιστεύει κάτι τέτοιο, ενδόμυχα πιστεύει πως είναι εκλεκτός του Θεού. Πως είναι ικανότερος των άλλων και ο Θεός τον καλεί να σώσει την εκκλησία του. Βρίσκεται σε τεράστια και πολύ επικίνδυνη πλάνη, αντίστοιχη με αυτές του Άρειου και του Νεστόριου που θεωρούσαν τους εαυτούς τους ως τους εκλεκτούς που θα διορθώσουν το δόγμα των “πλανεμένων και αφώτιστων” Πατέρων.
Οι αναξίως χειροτονημένοι ιερείς αποτελούν πέτρα του σκανδάλου για όσους γνωρίζουν τον πρότερο βίο τους. Άνθρωποι με εσωτερικές ανησυχίες και με καλή προαίρεση δε θα μπουν στην εκκλησία καθώς δεν αναγνωρίζουν στο πρόσωπο του, αυτόν που βιώνει τον Χριστό, αυτόν που θα τους καθοδηγήσει πνευματικά. Δεν αισθάνονται πως θα κατανοηθούν οι ανησυχίες τους. Αυτοί οι ιερείς απομακρύνουν τους αληθινούς αναζητητές της αλήθειας και της ομορφιάς του Θεού, ενώ αντίθετα προσελκύουν τους βολεμένους του συστήματος της εκκλησίας.
Δυστυχώς η πολτισμική παρακμή που ζούμε δε θα μπορούσε να μην αφορά και την εκκλησία.
Η εκκλησία δεν αποτελεί κάποιο ξένο σώμα της κοινωνίας αλλά είναι συνέχεια και έκφραση αυτής.
Η επικράτηση και η κυριαρχία της α-νοησίας σε κάθε επίπεδο το βίου έχει εισέλθει και στην εκκλησία.
Προσαρμοστήκαμε και προσαρμοζόμαστε ώσπου χάσαμε την προσωπικότητα μας.
Η προσαρμογή εντός της εκκλησίας ονομάζεται κατ’ οικονομία.
Από το πολύ κατ’ οικονομία, επτωχεύσαμε.
Και όχι μόνο επτωχεύσαμε αλλά χρωστάμε…
Χρωστάμε μια εξήγηση στα παιδιά μας για τη πτωχεία που τους παραδώσαμε.
Για τη Πτωχεία του Ιερού.
Υάκινθος
