Δημόσια Εξομολόγηση…. Μόνο για αυτούς που τους ενδιαφέρει..
«Δεν είχα σκοπό να γράψω και να δημοσιοποιήσω στις 02:00 τα χαράματα, την παρούσα μαρτυρία, η οποία είναι άκρως προσωπική και αποκαλυπτική, όπως θα διαβάσετε, παρακάτω. Η ανάγκη προέκυψε από την αγάπη που έχω σε έναν μαθητή μου, στον οποίο τηλεφώνησα για να του ευχηθώ σήμερα για την εορτή του.
Κατά τη διάρκεια λοιπόν της συζήτησής μας, μου αποκάλυψε πως ξεκίνησε να λατρεύει το φως της Αρχαιοελληνικής Φιλοσοφίας, και πως τα πράγματα ίσως να μην είναι έτσι όπως τα παρουσιάζει ο Χριστιανισμός. Και τότε άρχισε να μιλά… όπως ακριβώς μιλούσα κι εγώ πριν από 10 χρόνια. Πρόσεχε Κωνσταντίνε φώτα υπάρχουν πολλά, το αληθινό είναι Έ Ν Α. Διάβασε λοιπόν αγαπημένε Κωνσταντίνε, αλλά και εσείς φίλοι μου, που αναρωτιέστε, τι έπαθε αυτός τον τελευταίο καιρό;
Από μικρή ηλικία δεν είχα καμία σχέση με την εκκλησία και γενικά με τον Χριστιανισμό. Ήμουν πολύ μακριά, μπορώ να πω και τελείως αντίθετος. Πάντα κατηγορούσα τους παπάδες για όλα τα σκάνδαλα που άκουγα. Δεν πίστευα σε Θεό – Χριστό – Αγίους. Έλεγα πως ο Χριστιανισμός είναι απλά άλλη μία θρησκεία. Έτυχε να γεννηθώ σε Ορθόδοξο περιβάλλον και βαφτίστηκα Χριστιανός. Αν ήμουν στη Σαουδική Αραβία, θα ήμουν μουσουλμάνος, αν ήμουν στην Κίνα, Βουδιστής κ.ο.κ.
Εκκλησία, αν ποτέ πηγαίναμε, ήμασταν εκεί 23:55 και φεύγαμε 24:00, μετά το «Χριστός Ανέστη». Μάλιστα, σε κάποια φάση της επαγγελματικής μου αναζήτησης, σκεφτόμουν να δουλέψω στη Σαουδική Αραβία και δεν είχα πρόβλημα να γίνω μουσουλμάνος. Απλά το αναφέρω για να κατανοήσετε τα χάλια στα οποία βρισκόμουν. Για μένα οι θρησκείες ήταν όλες ίδιες.
Ευτυχώς δεν πήγα τελικά να εργαστώ εκεί. Με τα χρόνια και με την ενασχόλησή μου με τις πολεμικές τέχνες (από 11 ετών), ακολουθούσα τη φιλοσοφία του Βουδισμού. Επίσης διάβαζα βιβλία φιλοσοφίας περί Ζεν, αλλά και Ινδών φιλοσόφων. Τα τελευταία 8 χρόνια αναβαθμίστηκα, έγινα λάτρης της Αρχαιοελληνικής Φιλοσοφίας και ακόμα πιο συγκεκριμένα της Πυθαγόρειας Σχολής. Θεωρώ τον Πυθαγόρα ως τον κορυφαίο Έλληνα φιλόσοφο και επιστήμονα έως και σήμερα.
More Read
Διάβαζα Πλάτωνα, Αριστοτέλη, Σωκράτη. Γνώρισα λοιπόν με ακόμα μεγαλύτερη θέρμη την Ορφικοπυθαγόρεια Φιλοσοφία μέσω μίας σχολής η οποία έχει έδρα τη Νεμέα και στην οποία πήγαινα συχνά, ακούγοντας τον εκεί «δάσκαλο». Πολλά μου φαίνονταν λογικά από αυτά που έλεγε. Έβλεπα δίπλα σε φωτογραφίες που απεικόνιζαν Ινδούς φιλοσόφους – Βουδιστές να έχουν φωτογραφία του Ιησού Χριστού και το θεωρούσα φυσιολογικό.
Ο «δάσκαλος» μάς μύησε στη διδασκαλία, μας εξήγησε για τις μετενσαρκώσεις που περνά η ψυχή. Ήμουν τελείως πεπεισμένος ότι η αλήθεια είναι εκεί. Είχα και μία εμπειρία, η οποία χαρακτηρίστηκε από τον «δάσκαλο» ως στιγμιαία φώτιση. Βλέπετε, όταν πιστεύεις υπερβολικά στη γνώση και στη δύναμη του μυαλού σου, πέφτεις πολύ εύκολα στα δόντια του πονηρού.
Ήξερα απ’ έξω τη ζωή του Απολλώνιου του Τυανέα. Βρήκα ντοκιμαντέρ που αποδείκνυαν τη μετεμψύχωση με καταγεγραμμένα περιστατικά. Άτομα τα οποία μιλούσαν για προηγούμενες ζωές, με απίστευτες λεπτομέρειες (πού να φανταστώ ότι μιλούσαν τα δαιμόνια, αφού δεν πίστευα σε αυτά).
Ήμουν βέβαιος ότι η αλήθεια ήταν εκεί.
Παράλληλα, έτυχε να ακούσω κάποιες ομιλίες του Αγίου Παϊσίου στο YouTube και κάποια πράγματα από αυτά που έλεγε ο Άγιος ταίριαζαν με αυτά που ακούγαμε στη σχολή, ειδικά εκεί που μιλούσε για την πάλη των λογισμών, πώς μπορείς να έρθεις σε κατάσταση θετικών λογισμών και πώς μπορείς να βιώσεις αυτό το κενό που βιώνει κάποιος μετά από καιρό στο νοητικό επίπεδο, όταν πλέον σταματά να σκέφτεται ούτε θετικά ούτε αρνητικά.
Ξεκίνησα να διαβάζω λοιπόν και λίγα πράγματα για την Ορθόδοξη πίστη, για την οποία δεν γνώριζα απολύτως τίποτα, μιας και τα βιβλία μου ήταν όλα γύρω από την Αρχαιοελληνική και Βουδιστική Φιλοσοφία. Και το Ζεν αλλά φυσικά και τον Ινδουισμό.
Ταυτόχρονα πίστευα πως ήμουν έτοιμος να φύγω από τη ζωή χωρίς το παραμικρό φόβο. Πίστευα ότι ήμουν σε καλό πνευματικό επίπεδο, αφού μου το επιβεβαίωναν όλοι, μιας και είχα πετύχει τα πάντα. Ήμουν καλός στη δουλειά μου, από τους πιο γνωστούς, με αρκετά χρήματα και αναγνώριση, είχα κάνει οικογένεια.
Έλα όμως που κάποια μέρα, ενώ οδηγούσα τη μοτοσικλέτα μου σε μία χαλαρή βόλτα, με έπιασε ένα σύγκρυο και ένας ανεξήγητος φόβος, στα καλά καθούμενα, ο οποίος μου έδειχνε ότι δεν είσαι έτοιμος να φύγεις από τη ζωή. Δεν έδωσα σημασία όμως, αν και αναγκάστηκα να σταματήσω τη μοτοσικλέτα από το σοκ που βίωσα.
Η ζωή μου ήταν κοσμική. Μοτοσικλέτες, γυναίκες, δουλειά. Περιττό να σας πω πως κορόιδευα και χλεύαζα τους Χριστιανούς με αυτά που θεωρούσαν αμαρτίες. Δηλαδή έλεγα: «Θες να μου πεις ότι αν δω μία ωραία γυναίκα και με γουστάρει και τη γουστάρω, σημαίνει ότι είναι αμαρτία αν κάνουμε κάτι μεταξύ μας και δεν παντρευτούμε;»Γελούσα με τους «ανόητους» Χριστιανούς… Αλλά γελάει καλά όποιος γελάει τελευταίος, λέει η σοφή λαϊκή ρήση.
Ζούσα λοιπόν τη ζωή μου μέσα σε μία, ας πούμε, «σχέση», νομίζοντας ότι ζούσα τον απόλυτο έρωτα. Είχα τα πάντα. Χρήματα, έρωτα, σε όλα τα επίπεδα, με μία πανέμορφη γυναίκα, με την οποία ήμουν ερωτευμένος 3 χρόνια. Είχα καλή δουλειά, αλλά υπήρχε πάντα μία ένταση. Όσοι με ήξεραν παλιότερα, μου έλεγαν ότι ήμουν πάντα στην τσίτα, έτοιμος για σύγκρουση.
Δεν προκαλούσα φασαρία ποτέ, αλλά αν κάποιος με πρόσβαλε, μιλούσα μία φορά, δεύτερη· αν ήμασταν κοντά και δεν σταματούσε την προσβολή, ξεκινούσε άλλου είδους επικοινωνία. Περήφανος μέσα μου. Το εγώ έκανε πάρτι.
Έπεφτα σε αμαρτήματα σαρκικά, τα οποία δεν μπορώ να σας περιγράψω, αλλά όλοι μεγάλα παιδιά είστε και καταλαβαίνετε τι θέλω να πω.
More Read
Ώσπου ένα απόγευμα, εντελώς ξαφνικά και απροειδοποίητα, ενώ ήμουν ξαπλωμένος στο κρεβάτι αναλογιζόμενος τη ζωή μου και ενώ τις προηγούμενες μέρες είχα «ξαναπέσει» σε αμάρτημα, σηκώνομαι, πέφτω στα γόνατα και αρχίζω να ζητώ συγχώρεση από τον Θεό για όλη την προηγούμενη άθλια ζωή μου.
Τα δάκρυα βροχή. Ποιος δάκρυζε; Εγώ; Εγώ που δεν έκλαψα καν στην κηδεία της μητέρας μου (12/05/2020)…
Και τότε ξαφνικά συνέβη το Α Π Ι Σ Τ Ε Υ Τ Ο.
Όλα αυτά που πριν από ένα δευτερόλεπτο τα θεωρούσα φυσιολογικά — επαναλαμβάνω, πριν από ένα δευτερόλεπτο — άρχισα να τα αντιλαμβάνομαι και να τα βλέπω ως αμαρτίες. Σαν κάποιος να μου τράβηξε την κουρτίνα που είχα μπροστά από τα μάτια της ψυχής μου και μου έδειξε ποιος πραγματικά ήμουν και δυστυχώς ακόμη είμαι, ενίοτε, όπως και συνειδητοποίησα τι έκανα τόσα χρόνια.
Και πιστέψτε με, ντράπηκα…
Μετά από αυτή τη συνειδητοποίηση έρχεται η συντριβή και ακολουθεί η μετάνοια.
Τότε ήταν που ένιωσα την ανάγκη να εξομολογηθώ.
Προσέξτε. Ήμουν 52 ετών. Δεν είχα εξομολογηθεί ΠΟΤΕ (ο πατέρας μου ακόμα δεν έχει εξομολογηθεί, 81 ετών). Κορόιδευα και έλεγα: «Ποιος ρε, ο παπάς που είναι χειρότερος από μένα, θα με εξομολογήσει;»
Όμως η συντριβή και η εσωτερική ανάγκη με οδήγησαν σε έναν παλαιό απόφοιτο της σχολής μου, που επί χρόνια είναι κοντά στην εκκλησία, και τον ρώτησα πού μπορώ να εξομολογηθώ. Και μου είπε για ένα μοναστήρι.
Πήγα λοιπόν σε αυτό το μοναστήρι, εξομολογήθηκα, και μου λέει ο πνευματικός της Μονής:
«Θέλεις να κοινωνήσεις την επόμενη Κυριακή;»
Τον κοιτώ έκπληκτος και τον ρωτώ:
«Μπορώ;»
«Να νηστέψεις 3 μέρες και να έρθεις», μου απάντησε.
Ξεκίνησα λοιπόν συντετριμμένος τη νηστεία και φτάνει, που λέτε, αυτή η ευλογημένη Κυριακή του Φεβρουαρίου το 2021.
Μπαίνω στην εκκλησία, έρχεται η ώρα της Θείας Κοινωνίας, βλέπω τους ιερείς ντυμένους με λευκά άμφια λόγω κάποιας εορτής, τον κόσμο γύρω μου, και με κυριεύει ένα συναίσθημα το οποίο βιώνεις όταν γυρίζεις πίσω στο σπίτι σου μετά από πολλά χρόνια απουσίας.
Δεν κατάλαβα τι ήταν.
Εμφανίζονται πάλι δάκρυα για τα επόμενα 4-5 λεπτά, μέχρι που κοινώνησα το Σώμα και το Αίμα του Κυρίου μας Ιησού Χριστού και μετά από λίγα λεπτά ηρέμησα.
Σημειωτέον, εγώ δεν δακρύζω εύκολα. Μάλλον γενικά δεν έκλαιγα.
Από εκείνη τη μέρα και μετά ξεκίνησε ο πόλεμος. Ο αόρατος πόλεμος, όπως λένε κάποιοι Άγιοι Πατέρες της Εκκλησίας μας.
Όσο καιρό απείχα και δεν είχα καμία σχέση με την εκκλησία, ήμουν «μία χαρά». Ούτε πειρασμοί ούτε τίποτα.
Μόλις ξεκίνησα να πηγαίνω εκκλησία και να κοινωνώ, δεν μπορείτε να φανταστείτε τι ξεκίνησε.
Συνέβησαν αρκετά, τα οποία δεν μπορώ να σας τα περιγράψω εδώ μέσα, διότι μπορεί να σκανδαλιστείτε. Όμως, αν κάποιος θέλει σε προσωπικό επίπεδο να τα ακούσει, επειδή πιστεύει ότι μπορεί να ωφεληθεί πνευματικά, είμαι στη διάθεσή του να τα πούμε ευχαρίστως κατ’ ιδίαν.
Αυτά όμως για τα οποία μπορώ να σας βεβαιώσω εμπειρικά πλέον είναι ότι και Θεός υπάρχει, και δαίμονες υπάρχουν, και Άγιοι υπάρχουν, οι οποίοι με τον βίο τους και με τα Α Μ Ε Τ Ρ Η Τ Α θαύματα επιβεβαιώνουν την ορθότητα του Ευαγγελίου μας.
Εν τω μεταξύ, εγώ νόμιζα τόσα χρόνια ότι τους βάπτιζαν Αγίους γιατί ήταν πιστά γεροντάκια και πέθαναν μέσα στην εκκλησιαστική ζωή. Δεν ήξερα καν για θαύματα που γίνονταν, ούτε φυσικά τα πίστευα. Τόσο άσχετος και εκτός εκκλησίας ήμουν.
Στα 24 χρόνια μου ως εκπαιδευτής σε θέματα ασφάλειας, ποτέ δεν δίδαξα κάτι το οποίο δεν το είχα δουλέψει ο ίδιος.
Βασική μου αρχή ήταν και είναι:
Η διδασκαλία πρέπει να είναι βιωματική και να προέρχεται από εμπειρία και βιώματα. Αλλιώς μη μιλάς ή διευκρίνισε ότι αυτό δεν το έχεις δουλέψει προσωπικά.
Ένα θα σας πω με βεβαιότητα:
ΖΕΙ ΚΥΡΙΟΣ Ο ΘΕΟΣ ΗΜΩΝ.
Απλά ζητήστε Του να σας αποκαλυφθεί. Αν πραγματικά το ζητήσετε με την καρδιά σας, θα γίνει.
Δεν ξέρω τι είδε σε εμένα πραγματικά και μου έδωσε την ευκαιρία να Τον βιώσω. Ειλικρινά απορώ μαζί Του. Δεν νομίζω ότι το άξιζα.
Αλλά αυτή είναι και η διαφορά μας.
Αυτός μας αγαπά απεριόριστα, όπως ο πατέρας τα παιδιά του, ενώ εμείς όχι απλά δεν Τον αγαπάμε, αλλά πολλές φορές Τον βρίζουμε κιόλας.
