΄Ενας καλός δάσκαλος…

Περπατοῦσε στοὺς δρόμους μίας μεγαλούπολης. Εἶδε στὸ βάθος ἕναν ἡλικιωμένο νὰ κινεῖται μὲ δυσκολία καὶ νὰ ξαποσταίνει σὲ ἕνα παγκάκι. Τον πλησίασε.

– Δὲν μὲ θυμᾶστε; Ἤμουν μαθητὴς σας.

– Ναί, σὲ θυμᾶμαι σὲ εἶχα μαθητὴ στὶς πρῶτες τάξεις τοῦ δημοτικοῦ. Καὶ τὶ κάνεις τώρα?

– Διδάσκω. Με ἐπηρεάσατε τόσο πολὺ πού ἤθελα ἐπίσης νὰ σᾶς μοιάσω.

– Μὰ πῶς σὲ ἐπηρέασα;

– Μία μέρα ἕνας συμμαθητὴς μου ἦρθε στὴν τάξη μὲ ἕνα ὄμορφο ρολόι στὸ χέρι του. Το ἔβγαλε καὶ το ἔβαλε στὸ συρτάρι τοῦ γραφείου. Πάντα ὀνειρευόμουν νὰ ἔχω ἕνα ρολόι σὰν αὐτό. Το ἔκλεψα. Το ἀγόρι ἦρθε μὲ δάκρυα καὶ παραπονέθηκε γιὰ κλοπή. Κοιτάξατε γύρω και μᾶς καὶ εἴπατε: “Ὅποιος πῆρε τὸ ρολόι αὐτοῦ τοῦ ἀγοριοῦ, παρακαλῶ νὰ τὸ ἐπιστρέψει”

Αἰσθάνθηκα πολὺ ντροπιασμένος, ἀλλὰ δὲν ὀμολόγησα. Πήγατε στὴν πόρτα, τὴν κλειδώσατε καὶ μᾶς εἴπατε ὅλοι νὰ εὐθυγραμμιστοῦμε κατὰ μῆκος τοῦ τοίχου λέγοντας: “Πρέπει νὰ ἐλέγξω ὅλες τὶς τσέπες σας μὲ μία προϋπόθεση ὅτι ὅλοι θὰ κλείσετε τὰ μάτια σας.” Ὑπακούσαμε καὶ ἔνιωθα ὅτι αὐτὴ ἦταν ἡ πιὸ δύσκολη στιγμὴ τῆς μέχρι τότε σύντομης ζωῆς μοῦ.

Πήγατε ἀπὸ μαθητὴ σὲ μαθητὴ… Ὅταν βγάλατε τὸ ρολόι ἀπὸ τὴν τσέπη μου, συνεχίσατε νὰ προχωρᾶτε στὸ τέλος τῆς σειρὰς. Τότε εἴπατε: «Παιδιά, ὅλα ἐντάξει. Μπορεῖτε νὰ ἀνοίξετε τὰ μάτια σας καὶ νὰ ἐπιστρέψετε στὰ θρανία σας”. Ἐπιστρέψατε τὸ ρολόι στὸν συμμαθητὴ μου καὶ δὲν εἴπατε ἄλλη λέξη σχετικὰ μὲ αὐτὸ τὸ περιστατικό.

Ἔτσι, ἐκείνη τὴν ἡμέρα σώσατε τὴν τιμὴ καὶ τὴν ψυχὴ μου. Δὲν μὲ κρίνατε ὡς κλέφτη καὶ ψεύτη. Δὲν μὲ ἐνοχλήσατε οὔτε μοῦ μιλήσατε γιὰ αὐτὸ τὸ ἐπεισόδιο. Με τὴν πάροδο τοῦ χρόνου, κατάλαβα γιατί. Διότι, ὡς ἀληθινὸς δάσκαλος, δὲν θέλατε νὰ ἀμαυρώσετε τὴν ἀξιοπρέπεια ἑνὸς παιδιοῦ. Νὰ γιατὶ ἔγινα δάσκαλος. Γιὰ λίγο ἔμειναν σιωπηλοί.  Μάλλον δὲν θυμόσαστε αὐτὸ τὸ ἐπεισόδιο.

Ὁ γέρος τὸν κοίταξε στὰ μάτια.

– Μόλις τώρα μαθαίνω ὅτι ἤσουν ἐσύ. Την ὥρα πού ἔψαχνα τὶς τσέπες σας εἶχα κι ἐγὼ τὰ μάτια μου κλειστά…

2 thoughts on “΄Ενας καλός δάσκαλος…”

Αφήστε μια απάντηση