Η Γερόντισσα Γαλακτία πολλές φορές, φανερά σε όλους, έφευγε από το σώμα της. Όταν επανερχόταν …

Η Γερόντισσα Γαλακτία πολλές φορές, φανερά σε όλους, έφευγε από το
σώμα της. Ήταν σαν νεκρή. Όταν επανερχόταν, μιλούσε ενθουσιασμένη για
την επουράνια Θεία Λειτουργία στην οποία μετείχε!

-«Με κοινώνησε ο Μέγας
Αρχιερεύς» έλεγε! Συνήθως τα πρωινά, εξιστορούσε με εκπληκτική διαύγεια
στην Ριρίκα Χρονάκη και στην Ελένη Χαλκιαδάκη–Κουλεντάκη που την
διακονούσαν, τις εμπειρίες της, τα συμβάντα της νύχτας.

Μεταφερόταν στα επουράνια, ζούσε μεγάλες καταστάσεις και
προπαντός εισερχόταν στον επουράνιο Ναό. Το ίδιο έλεγε και πολλές φορές
κατά την διάρκεια της ημέρας.

Έφευγε και προσέτρεχε σε βοήθεια όπου
χρειαζόταν ή ζούσε υπερφυείς ουράνιες καταστάσεις…

Εμφανίσθηκε όσο
ζούσε ακόμη σε πολλούς… Ακόμη και σε μια ανάπηρη κοπέλα στον Καναδά της
Αμερικής. Την Κατερίνα.

Μάλιστα η κοπέλα διηγείται ότι εξέπεμπε αξεπέραστη
γαλήνη, ηρεμία και αγάπη. Και δεν μπορούσε να την κοιτάξει από το πολύ
φως… Κάποτε είπε στον π. Αντώνιο βραδινή ώρα που ήταν πολλοί παρόντες.

− Πήγα σε ένα περίλαμπρο ναό. Είδα τις φωταψίες, άκουσα τις
μουσικές, τις ψαλμωδίες… Όμως, προχώρησα μέχρι τον αύλειο
χώρο… Δεν ήρθε ακόμη η ώρα, μου είπανε, να μπω μέσα
οριστικά…

− Ποιός ναός ήταν; Ο Άη Γιώργης της Πόμπιας;

− Δεν έχεις ιδέα τι σου λέω, απάντησε.

− Η Παναγία η Καλυβιανή;

− Όη δε γατέχω ήντα… Δεν συγκρίνονται αυτά εκεί πάνω με τα
επαέ (με τα εδώ).

Εκεί καταλάβαμε ότι μιλούσε για επουράνιες καταστάσεις… Ο π.
Αντώνιος εξήγησε ότι έβλεπε την άκτιστη ατελεύτητη Θεία Λειτουργία, στον
Αχειροποίητο Ναό, που είδε ο Ευαγγελιστής Ιωάννης και περιέγραψε στο
Βιβλίο της Αποκάλυψης…

Άλλοτε πάλι, είπε στον π. Μιχάλη Τυράκη. Ήταν και
τότε βραδινή ώρα:

-«Οι καβαλάρηδες (έφιπποι εικονιζόμενοι μεγαλομάρτυρες
Άγιοι Γεώργιος, Δημήτριος, Μηνάς, Νικήτας κλπ. που διαρκώς είχε συντροφιά)
παιδί μου τριγυρίζουνε στην ωραία Εκκλησία που είναι εκεί πάνω (έδειξε τα
επουράνια). Εκεί να αξιωθείτε να λειτουργείτε και εσείς…».

Αμήν
____________________________________________
Διηγειτο ο κ. Δημήτριος Παναγόπουλος :
Είχα έναν θείο, ο οποίος έχει πεθάνει τώρα, που ήταν μεγάλος άθεος. Αυτός με έλεγε:

-Γιατί δεν κατέβηκε ο Χριστός από τον σταυρό; Άμα ήταν Θεός, θα μπορούσε να κατέβει και να ξεφύγει. Τον πιάσανε τον κατεργάρη και τον σταυρώσανε οι Εβραίοι! Δεν μπορούσε να ξεφύγει;
Εγώ τότε του λέω:

– Τότε, πώς ξέφυγε ο Χριστός, όταν κάποτε θέλησαν να Τον ρίξουν στον γκρεμό; Ξέφυγε ανάμεσά τους.

Πώς έγινε αυτό;

Πού το αναφέρει αυτό, με ρώτησε.

Άνοιξα το Ευαγγέλιο και του το έδειξα (Λουκάς κεφάλαιο 4, στίχοι 29-30).

Είναι πολλών γνώμη αυτή, ότι ο Χριστός δεν μπορούσε να κάνει διαφορετικά, τον πιάσανε οι Εβραίοι και τον Σταύρωσαν.

Όχι δεν είναι έτσι. Ο Χριστός από αγάπη προς τον άνθρωπο, οδηγήθηκε προς το εκούσιο πάθος, θεληματικά Σταυρώθηκε.

Και να Του χρωστάμε υποχρέωση και ευγνωμοσύνη.

Αυτό να το βάλουν καλά στο μυαλό τους!

Δόξα Σοι Κύριε δόξα Σοι.!

Πολυξένη Ρέρρα

Αφήστε μια απάντηση