ΚΥΑΝΟΥΣ ΟΥΡΑΝΟΣ : ΠΟΛΥ ΣΗΜΑΝΤΙΚΟ : σχέσεις Πατέρων, Προφητών, αιρετικών & επισκόπων

ΣΗΜΑΝΤΙΚΟ : Το παρόν άρθρον εγράφη κατόπιν ιδιαιτέρας προσοχής

Στα κοσμικά μπορεί να δεχθούμε εναλλακτικές απόψεις, στα του Θεού απαγορεύεται, αφού η Αλήθεια είναι μια και αποκεκαλυμμένη, ενώ η αντίθετος άποψις είναι εξ ορισμού αιρετική, δηλαδή δαιμονική. Ο μεγάλος σύγχρονος Άγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς, αναφερόμενος στον σεβασμόν των πεποιθήσεων των άλλων, αναρωτιέται : 

«Πώς είναι δυνατόν να γίνεται σεβαστό το ψέμα; Το να σέβεσαι όλες τις πεποιθήσεις σημαίνει να εξισώνεις όλες τις πεποιθήσεις. Ώ εσείς, εξισωτές του άσπρου και του μαύρου, του στρογγυλού και του αιχμηρού, που μόνο την εξομοίωση των πάντων απολαμβάνετε, το “ίσιωμα”, την ισοπέδωση όλων…!». Επομενως οτιδηποτε ερχεται σε αντίθεσιν με απόψεις Πατέρων ή και του ίδιου του Χριστού είναι αξιωματικώς ψευδές και εκπορευόμενον εκ του διαβόλου. 

1 – ΠΕΡΙ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ ΚΑΙ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΗΣ ΠΑΡΑΔΟΣΕΩΣ 

Η Ορθόδοξος Πίστις διαφέρει από τις λοιπές δοξασίες καθότι Ορθόδοξος, δηλαδή διατηρούμε την δοξασίαν αμόλυντον, ορθήν.  Αλλά η δοξασία περί Θεού τί είναι;  Είναι η Παράδοσις από τον ίδιον τον Θεόν.  Πολλοί νομίζουν ότι παράδοσις είναι τα παραδοσιακά τραγούδια και φορεσιές, τα νταούλια και τα κλαρίνα και τα σοροπιαστά γλυκά.  Αυτά είναι το τελευταίο τέρμινο της παραδόσεως.  Παράδοσις είναι όλα όσα μας παρέδωσαν οι προπάτορές μας, πρώτον πνευματικά και κατόπιν υλικά-κοσμικά.  Αυτοί οι προπάτορες τα παρέλαβαν από τον Θεόν. 

Η Ελληνική παράδοσις αρχίζει από την αρχαία Ελληνική φιλοσοφία, με την έρευνα από πού ήρθαμε και πού οδεύομεν (μετά θάνατον).  Από τα αόριστα Ηλύσια πεδία και τις νήσους των Μακάρων (που ουδείς ποτέ είδεν), οι Έλληνες έμαθαν κάποτε από τον “άγνωστον θεόν”, που έπαψε να είναι άγνωστος, την καταγωγή και προορισμόν του ανθρώπου δια στόματος του Ενανθρωπήσαντος Υιού και Λόγου του Θεού. 

Αυτός είτε δια στόματός Του (:~Ευαγγέλιον) είτε δια γραφίδος Αποστόλου Παύλου (:~Στόμα του Χριστού) και λοιπών Αποστόλων (:~Αποστολικές επιστολές, που συμπληρώνουν την Καινή Διαθήκη) είτε δια Παλαιάς Διαθήκης (ΠΔ) (που πιστοποιείται από το Ευαγγέλιον δια στόματος του Θεανθρώπου! «Μὴ νομίσητε ὅτι ἦλθον καταλῦσαι τὸν νόμον ἢ τοὺς προφήτας· οὐκ ἦλθον καταλῦσαι ἀλλὰ πληρῶσαι» Ματθ.ε´17) είτε δια των κειμένων των Αποστολικών και λοιπών Αγίων Πατέρων, παρέδωσεν ο Ίδιος την Χριστιανική Πίστιν, που κατά καιρούς κάποιοι αιρετικοί προσπάθησαν να διαστρέψουν και εν μέρει το πέτυχαν, πλανώντες εκατομμύρια χριστιανών εκτός ορθής Πίστεως, η οποία πλέον εκπροσωπείται μόνον από την Ορθοδοξία. Η φράσις αυτή του Χριστού είναι η απόλυτοςαπάντησις σε όσους αμφισβητούν την ΠΔ. 

Όμως ο Θεάνθρωπος, παραδίδων την Πίστην προειδοποίησε να μην αλλαχθεί ούτε κεραία από τα λεγόμενά του («ἀμὴν γὰρ λέγω ὑμῖν, ἕως ἂν παρέλθῃ ὁ οὐρανὸς καὶ ἡ γῆ, ἰῶτα ἓν ἢ μία κεραία οὐ μὴ παρέλθῃ ἀπὸ τοῦ νόμου ἕως ἂν πάντα γένηται. ὃς ἐὰν οὖν λύσῃ μίαν τῶν ἐντολῶν τούτων τῶν ἐλαχίστων καὶ διδάξῃ οὕτως τοὺς ἀνθρώπους, ἐλάχιστος κληθήσεται ἐν τῇ βασιλείᾳ τῶν οὐρανῶν· ὃς δ’ ἂν ποιήσῃ καὶ διδάξῃ, οὗτος μέγας κληθήσεται ἐν τῇ βασιλείᾳ τῶν οὐρανῶν» Ματθ,ε’18-19), τα οποία θα ελέγξει κατά την Δευτέραν Παρουσίαν Του («πλὴν ὁ υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου ἐλθὼν ἆρα εὑρήσει τὴν πίστιν ἐπὶ τῆς γῆς;» Λουκ.ιη’8). 

Γνωρίζων καλώς τις ανθρώπινες αδυναμίες (για τις οποίες μας ενημέρωσε : «χωρὶς ἐμοῦ οὐ δύνασθε ποιεῖν οὐδέν» Ἰω.ιε’5), μας πληροφόρησε όταν χρειαζόμαστε ο,τιδήποτε για την αποστολή μας (:~θέωσις) να το ζητούμε κι Αυτός σαν στοργικός Πατέρας θα το παραδίδει («Αἰτεῖτε, καὶ δοθήσεται ὑμῖν· ζητεῖτε, καὶ εὑρήσετε· κρούετε, καὶ ἀνοιγήσεται ὑμῖν. πᾶς γὰρ ὁ αἰτῶν λαμβάνει καὶ ὁ ζητῶν εὑρίσκει καὶ τῷ κρούοντι ἀνοιγήσεται. ἢ τίς ἐστιν ἐξ ὑμῶν ἄνθρωπος, ὃν ἐὰν αἰτήσῃ ὁ υἱὸς αὐτοῦ ἄρτον, μὴ λίθον ἐπιδώσει αὐτῷ;» Ματθ.ζ’7-9).  Άρα η παράδοσίς μας θα είναι συνεχής. 

Όταν οι Απόστολοι διεφώνησαν (ναι! ναι! Οι Απόστολοι που είχαν φωτισθεί από το Άγιον Πνεύμα της Πεντηκοστής), αίτησαν-ζήτησαν-έκρουσαν και έλαβον την απαιτουμένην φώτισιν (Αποστολική Σύνοδος του 49).  Αν οι Απόστολοι είχαν ανάγκην φωτίσεως, ας υπολογίσομεν πόσον ανάγκην έχουν οι λοιποί, είτε επίσκοποι, είτε απλοί πιστοί. 

2 – ΠΕΡΙ ΑΙΡΕΤΙΚΩΝ 

Στην συνέχεια της Εκκλησιαστικής Ιστορίας προώθησαν πολλές πλάνες ως αιρέσεις.  Έτσι είναι η φύσις μας να πλανόμεθα από τον πονηρόν, τον αντικείμενον, τον διάβολον.  Φθάσαμε στο σημείο να τον ονοματίζομεν και να μας λένε γραφικούς οι υποτιθέμενοι εντός Πίστεως.  Αν είμαι γραφικός, που αναφέρω τον διάβολον, τότε ο πρώτος γραφικός είναι ο Χριστός, που περιγράφει τους πειρασμούς Του από τον διάβολον.  Υπάρχουν κορυφαίοι Πατέρες της Εκκλησίας, που περιγράφουν τον αόρατον-πνευματικόν πόλεμον του διαβόλου στον άνθρωπον (π.χ. όσιος Νικόδημος Αγιορείτης). 

Στους αιώνες πλανημένοι αιρετικοί βρέθηκαν πολλοί.  Είναι πολύ ευκολότερον να πλανηθείς από το να φωτισθείς.  Πάντοτε όμως ευρίσκοντο οι φωτισμένοι Πατέρες, που συμπροσευχόμενοι στις Οικουμενικές Συνόδους, αιτούντες-ζητούντες-κρούοντες, ελάμβανον την αιτουμένην Θείαν Φώτισιν προς απάντησιν των αιρέσεων.  Ήταν τέτοια η Φώτισις, ώστε ο Μέγας Βασίλειος, ο μέγας ιεράρχης να γράψει : 

«Εμείς ούτε παραδεχόμαστε νεώτερη πίστη που γράφτηκε από άλλους για μας, ούτε οι ίδιοι τολμούμε να σας παραδώσουμε αυτά που γεννά η δική μας διάνοια, για να μην κάνουμε ανθρώπινα τα λόγια της ευσεβείας. Αλλά αυτά ακριβώς που διδαχτήκαμε από τους αγίους Πατέρες, αυτά εξαγγέλλουμε σε όσους μας ρωτούν. Εις την Εκκλησίαν ημών λοιπὸν η χρησιμοποιουμένη εκ παραδόσεως ομολογία πίστεως είναι η συνταχθείσα υπὸ των αγίων πατέρων, των συνελθόντων εις την σύνοδον της Νικαίας». (Άγιος Βασίλειος ο Μέγας – Άπαντα τα έργα σειρά ΕΠΕ Τόμος 1, σελ.337-339 Έπιστολή προς Εκκλησία Αντιοχέων Πατρολογία Migne PG, Τόμος 32 σελ.588C) 

Αν δηλώνει αυτά ο Μέγας Βασίλειος απορώ πως κάποιοι πνευματικοί τενεκέδες μπορούν να διαλαλούν κενοδόξως καινοδοξίες,  Βεβαίως έχει προηγηθεί ο Απόστολος των Εθνών Παύλος :  

«ἀλλὰ καὶ ἐὰν ἡμεῖς ἢ ἄγγελος ἐξ οὐρανοῦ εὐαγγελίζηται ὑμῖν παρ’ ὃ εὐηγγελισάμεθα ὑμῖν, ἀνάθεμα ἔστω. ὡς προειρήκαμεν, καὶ ἄρτι πάλιν λέγω· εἴ τις ὑμᾶς εὐαγγελίζεται παρ’ ὃ παρελάβετε, ἀνάθεμα ἔστω. ἄρτι γὰρ ἀνθρώπους πείθω ἢ τὸν Θεόν; ἢ ζητῶ ἀνθρώποις ἀρέσκειν; εἰ γὰρ ἔτι ἀνθρώποις ἤρεσκον, Χριστοῦ δοῦλος οὐκ ἂν ἤμην. Γνωρίζω δὲ ὑμῖν, ἀδελφοί, τὸ εὐαγγέλιον τὸ εὐαγγελισθὲν ὑπ’ ἐμοῦ ὅτι οὐκ ἔστι κατὰ ἄνθρωπον· οὐδὲ γὰρ ἐγὼ παρὰ ἀνθρώπου παρέλαβον αὐτό, οὔτε ἐδιδάχθην, ἀλλὰ δι’ ἀποκαλύψεως Ἰησοῦ Χριστοῦ. Ἠκούσατε γὰρ τὴν ἐμὴν ἀναστροφήν ποτε ἐν τῷ Ἰουδαϊσμῷ, ὅτι καθ’ ὑπερβολὴν ἐδίωκον τὴν ἐκκλησίαν τοῦ Θεοῦ καὶ ἐπόρθουν αὐτήν» (Γαλ.α’8-13) 

ΠΡΟΣΕΞΑΤΕ ΤΙ ΕΙΠΕ Ο ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ; ΚΑΙ ΕΜΕΙΣ ΑΝ ΣΑΣ ΠΟΥΜΕ ΑΛΛΑ ΑΠΟ ΟΣΑ ΠΑΡΑΔΟΣΑΜΕ ΚΑΙ ΑΓΓΕΛΟΣ ΚΥΡΙΟΥ ΝΑ ΠΕΙ ΑΛΛΑ, ΜΗΝ ΠΙΣΤΕΥΣΕΤΕ ΑΛΛΑ ΑΝΑΘΕΜΑ. 

Δεν το λέω εγώ, ο Απόστολος λέει ΑΝΑΘΕΜΑ ΣΤΟΥΣ ΑΙΡΕΤΙΚΟΥΣ! 

Είναι συγκλονιστική η ομιλία του μακαριστού γ.Αθανασίου Μυτιληναίου με τίτλον «ΟΙ ΕΤΕΡΟΔΙΔΑΣΚΑΛΟΥΝΤΕΣ» (https://aktines.blogspot.com/2021/06/blog-post_94.html ).  Δείτε πόσο σκληροί οι χαρακτηρισμοί του Αποστόλου Παύλου για τους αιρετικούς, των οποίων το τέλος περιέγραψε ο ίδιος ο Χριστός («ὃς ἐὰν οὖν λύσῃ μίαν τῶν ἐντολῶν τούτων τῶν ἐλαχίστων καὶ διδάξῃ οὕτως τοὺς ἀνθρώπους, ἐλάχιστος κληθήσεται ἐν τῇ βασιλείᾳ τῶν οὐρανῶν» Ματθ,ε’19).  Περιττό να αναφερθεί το κοσμικό φρικτό τέλος των αιρετικών (π,χ, Άρειος). 

Το απαύγασμα της ομολογίας Πίστεως συμπυκνώνεται στο συνοδικόν της Ζ’Οικουμενικής Συνόδου (εορταζομένης την Κυριακή της Ορθοδοξίας-Α’ Νηστειών) : 

«Οἱ Προφῆται ὡς εἶδον, οἱ Ἀπόστολοι ὡς ἐδίδαξαν, ἡ Ἐκκλησία ὡς παρέλαβεν, οἱ Διδάσκαλοι ὡς ἐδογμάτισαν, ἡ Οἰκουμένη ὡς συμπεφώνηκεν, ἡ χάρις ὡς ἔλαμψεν, ἡ ἀλήθεια ὡς ἀποδέδεικται, τὸ ψεῦδος ὡς ἀπελήλαται, ἡ σοφία ὡς ἐπαρρησιάσατο, ὁ Χριστὸς ὡς ἑβράβευσεν, οὕτω φρονοῦμεν, οὕτω λαλοῦμεν, οὕτω κηρύσσομεν Χριστόν τὸν ἀληθινὸν Θεὸν ἡμῶν καὶ τοὺς Αὐτοῦ Ἁγίους ἐν λόγοις τιμῶντες, ἐν συγγραφαῖς, ἐν νοήμασιν, ἐν θυσίαις, ἐν ναοῖς, ἐν εἰκονίσμασι… Αὕτη ἡ πίστις τῶν Ἀποστόλων, αὕτη ἡ πίστις τῶν Πατέρων, αὕτη ἡ πίστις τῶν Ὀρθοδόξων, αὕτη ἡ πίστις τὴν Οἰκουμένην ἐστήριξεν» 

Το κολοσσιαίον ανόμημα των αιρετικών είναι η ύβρις του Αγίου Πνεύματος.  Με την ετεροδιδασκαλία τους εκτρέπουν τους πιστούς από την οδόν σωτηρίας του Κυρίου («ὁ μὴ ὢν μετ’ ἐμοῦ κατ’ ἐμοῦ ἐστι, καὶ ὁ μὴ συνάγων μετ’ ἐμοῦ σκορπίζει» Ματθ,ιβ’30).  Στερούν από τους άλλους τον στόχον της θεώσεως! 

Οι σημερινοί “ετεροδιδασκαλούντες” είναι οι συντριπτική πλειοψηφία των επισκόπων, που εθελοτυφλούντες και απαρνούμενοι το λειτούργημα για το οποίον ο Κύριος τους επέλεξε, υβρίζουν Αυτόν, αρνούμενοι ακόμα και το όνομά Του να αναφέρουν (www.triklopodia.gr/κυανουσ-ουρανοσ-συντηρητικός-προοδε/ ) και απαξιούντες να αιτήσουν-ζητήσουν-κρούσουν προς βοήθειάν Αυτού προς ημάς.  Όταν πρωτοάκουσα τον όρον “μεταπατερική θεολογία” αναρωτήθηκα πώς είναι δυνατόν να υπερβάλουν τους θεοφωτίστους Πατέρες χωρίς Αυτού (θυμίζω : «χωρὶς ἐμοῦ οὐ δύνασθε ποιεῖν οὐδέν»), σκεπτόμενος ότι στην επομένη φάσιν θα ομιλήσουν περί ¨μεταποστολικής θεολογίας”.  Αυτοί όμως βιαστικοί, υπερπήδησαν την “μεταποστολική” φάσιν (πάλιν χωρίς Αυτού) και έφθασαν την “μεταχριστιανική θεολογία” ή μάλλον στην “χωρίς Χριστόν θεολογία”.  Οπότε τους απευθύνω τους χαρακτηρισμούς του Αποστόλου, που στο κάτω κάτω της γραφής περπάτησε στον Τρίτον Ουρανόν, ακούων άρρητα ρήματα.  Όπως και να το δούμε άλλα τα ανώγεια του Αποστόλου και άλλα τα υπησχυμένα από τον Κύριον κατώγια των ετεροδιδασκαλούντων («ὃς ἐὰν οὖν λύσῃ μίαν τῶν ἐντολῶν τούτων τῶν ἐλαχίστων καὶ διδάξῃ οὕτως τοὺς ἀνθρώπους, ἐλάχιστος κληθήσεται ἐν τῇ βασιλείᾳ τῶν οὐρανῶν» Ματθ.ε’19). 

3 – ΠΕΡΙ ΠΑΤΕΡΩΝ (διδασκάλων της Πίστεως 

Όταν οι αιρετικοί επιχειρούν να διαστρέψουν το δόγμα της Πίστεως, ο Θεός αποστέλλει (φωτίζει) τους Πατέρες να διορθώσουν τις αιρετικές δοξασίες.  Ποτέ κανείς άνθρωπος δεν κάνει κάτι αφ’εαυτού, αδυνατεί.  Πάντοτε γίνεται δια φωτισμού του Αγίου Πνεύματος σε όσους κρίνει εν τη Παντογνωσία του ο Θεός, ότι είναι δεκτικοί Θείας Φωτίσεως.  Όσοι έχουν την απαιτουμένη “χωρητικότητα”, όσοι πραγματικώς πονούν για τον άνθρωπον και επιθυμούν διακαώς της Ουράνιον Βασιλεία και Δικαιοσύνη, ως απολύτως πρώτην προτεραιότητα. 

Δυστυχώς επί των ημερών μας βλέπομεν τους επισκόπους να πρωτοστατούν σε διατύπωσιν αιρετικών θέσεων ή και να μην σηκώνουν το ανάστημά τους να αμυνθούν κατά των αιρέσεων. 

 

4 – ΠΕΡΙ ΠΡΟΦΗΤΩΝ 

Αν οι Πατέρες αποστέλλονται όταν έχει ξεσπάσει η αίρεσις, οι Προφήτες αποστέλλονται προτού συμβεί η καταστροφή, λόγω της αποστασίας από τον Θεόν. 

  • Όλοι οι Πατέρες της Εκκλησίας έχουν πει αυτά που συνόψισεν ο μεγάλος (κατά πολλούς κορυφαίος του 20ου αι) θεολόγος μακαριστός π.Ιωάννης Ρωμανίδης, περιγράφων τις ιδιότητες των Προφητών, που δεν έχουν απλώς φωτισμόν Αγίου Πνεύματος αλλά είναι θεούμενοι και ως θεούμενοι είναι θεμέλια της εκκλησιαστικής ζωής και φορεις της Αποκαλύψεως του Τριαδικού Θεού (https://www.oodegr.com/oode/biblia/pateriki_theologia/perieh.htm ).
  • Όταν ένας δάσκαλος της Πίστεως, με φωτισμόν Αγίου Πνεύματος, είναι απλανής οδηγός των πιστών, αυτό ισχύει πολύ περισσότερον για τους Προφήτες, που στέκουν ανώτερον των δασκάλων.  Επομένως ο Προφήτης αδυνατεί να πλανήσει τους πιστούς, μεταφέρων μόνο τα αποκαλυφθέντα του Αγίου Πνεύματος, και ειναι αδύνατον να διαφέρει από τα λοιπά προφητικά, αφού όλα εκπορεύονται εκ της μοναδικής Αληθείας του Αγιου Πνευματος, ουδεποτε αντιφάσκοντος προς Εαυτό.
  • Ο Προφήτης παντοτε είναι επώνυμος και ποτέ ανώνυμος. Αδύνατον να κρύβεται ως δειλός πίσω από κουίντες (ή πίσω από εκκλησιαστικώς αστοιχειώτους ανθρώπους, διασπείροντες πλάνες-αιρέσεις ασυμβιβάστους με την θεουμένην ιδιότητά του), έχοντας λάβει εντολήν του Τριαδικού Θεού να αποκαλύψει τα ρήματά Του. Η δειλία είναι ασυμβίβαστος με την Πιστιν του Τριαδικού Θεού και η ιστορία ποτέ δεν κατέγραψεν ανώνυμον προφήτη καθότι :

α) εντάλθηκε εκ του Αγίου Πνεύματος να ομολογήσει φανερώς την πίστιν του ενώπιον των ανθρώπων, 

β) ο Θεός δεν μας έδωσε πνεύμα δειλίας (Β’Τιμ.α’7), 

γ) οι δειλοί δεν σώζονται, όπως αναφέρει η Αποκάλυψις (κα’8), 

δ) “ΟΥΑΙ ΤΟΙΣ ΔΕΙΛΟΙΣ” αναφωνεί ο μακαριστός επίσκοπος Αυγουστίνος (στο βιβλίο «ΟΙ ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΙ ΣΤΟΥΣ ΕΣΧΑΤΟΥΣ ΚΑΙΡΟΥΣ», εκδ.Β΄, 2008, σελ.127-128) : «Η ανδρεία είναι ένα από τα χαρακτηριστικά γνωρίσματα του γνησίου χριστιανού. Χριστιανός και δειλός είναι παντελώς ασυμβίβαστες έννοιες» και 

ε) Ο Απόστολος Ιωάννης στην Αποκάλυψιν, είδε φρικτό θέαμα· Λίμνη καιομένη στης οποίας τα παφλάζοντα κύματα πρώτους είδε τους δειλούς (κα’8). 

  • Ουδέποτε υπήρξε Προφήτης, εκδίδων “ημερήσιο προφητικό δελτίο”, κάτι ως ημερήσιο μετεωρολογικό δελτίο. Η ιστορία της Εκκλησίας ουδέποτε ανέφερε προφήτην, που καθημερινώς (ή καθε δευτέραν ημέρα) να προφήτευε, ειδικώς μάλιστα αντικρουόμενα ρήματα!  Αυτά μόνο η Πυθία τα έκανε.
  • Ουδέποτε υπήρξε Προφητης, που να στηριζε τα προφητικά του στις καθημερινές ειδήσεις για να πείσει τους πιστους. Αντιθέτως οι Προφήτες πάντοτε έρχονταν σε πλήρη διάστασιν με τη ζώσα πραγματικότητα, γιατί ο Χριστός ζητά πίστιν βάσει καρδίας κι όχι βάσει οφθαλμών. Παράδειγμα οταν ο Όσιος Παϊσιος ανέφερε το τέλος της Ευρωπαϊκής Ενώσεως, όλοι έβλεπαν το μέλλον της ανθηρότατο και ελάχιστοι αντιλαμβάνοντο την παγίδα.
  • Ουδεποτε υπηρξε Προφήτης, υπερηφανευόμενος για την επιτυχία των “προφητειών του”, διότι

α) γνώριζε οτι οι προφητείες δεν ήταν δικες του, αλλά του Αγίου Πνεύματος, 

β) γνώριζε ως θεούμενος την υπερηφάνεια ως το χειρότερο πάθος, αυτό που εξέπεσε τον Εωσφόρον και τα ακολουθούντα τάγματα των αγγέλων και 

γ) ο Χριστός φρόντιζε να τους “αποσύρει” προ των προφητευμένων τους. Σήμερον άλλωστε οι τελευταίοι Προφήτες των συντόμως μελλουμένων έχουν κοιμηθει (πχ. όσιοι Παϊσιος και Πορφύριος, μακαριστοί επίσκοπος Αυγουστίνος Καντιώτης, γέροντες Εφραίμ Αριζόνας, Ιωσήφ Βατοπαιδινός, Σάββας Αχιλλέως, Βασίλειος Καυσοκαλυβίτης, Αμβρόσιος Λάζαρης, Νεκτάριος Βιτάλης, Φιλόθεος Ζερβάκος, Σίμων Αρβανίτης και πατήρ Ιωάννης Καλαϊδης, μακαριστές γερόντισες Γαλακτία Κρήτης και Λαμπρινή Βέτσιου κα).  Υπάρχει ζων κάποιος συγχρονος Προφήτης; 

  • Σχετικώς με την παντελή απουσία υπερηφανείας συντρέχει ακόμη ένας λόγος : Η προφητεία παντα δινεται με στόχον να μην πραγματοποιηθεί. Δίδεται με παιδευτικόν σκοπόν, ώστε οι πιστοί να μετανοήσουν και μην υποστούν τις συνέπειες των προφητευμένων. Κλασσικό παράδειγμα η Νινευή. Άρα πως θα μπορούσε υπερηφανευόμενος ο “προφήτης”; να λέει χαιρεκάκως στους πιστούς “σας τα είπα και τα πάθατε” αντί να κλαίει, που απέτυχε (έτσι το βλέπουν αυτοί, σαν δική τους αποτυχία) στον σκοπόν της προφητείας; Είναι κλασσικό παράδειγμα της αντιθέσεως κοσμικής λογικής και Θείας Αληθείας. Ο μόνος Προφήτης, που θα μπορούσε να χαίρεται ήταν ο Ιωνάς, που κοσμικώς αστόχησε στην δοθείσα προφητεία («Νινευή καταστραφήσεται») αλλα επιτεύχθηκε η “διόρθωσις” του λαού!

Υπηρετών το Θείο Σχέδιο, ο Προφήτης μόνο τον Λόγον του Χριστού περιμένει κι όχι επιβεβαίωσιν ανθρώπων. 

  • Κυρίως ο σκοπός της προφητείας είναι η μετάνοια του λαού, ο επανατροχιασμός της πορείας του προς τον Ύψιστον, και γι αυτό η κύρια διδασκαλία τους είναι η μετάνοια και όχι η απειλή της καταστροφής κατά την προφητεία.  Δια τούτο, όπως ανεφέρθη προηγουμένως ο Προφήτης στέκεται ανώτερον των δασκάλων της Πίστεως.
  • Το σημαντικότερον όμως όλων είναι ότι οι Προφήτες διδάσκουν κυρίως ως στόχον την Ουράνιον Βασιλεία και Δικαιοσύνη.  Όλα γίνονται για την επίτευξιν Αυτής, ακριβώς όπως ο Θεάνθρωπος μας είπε κατηγορηματικότατα : «ζητεῖτε δὲ πρῶτον τὴν βασιλείαν τοῦ Θεοῦ καὶ τὴν δικαιοσύνην αὐτοῦ, καὶ ταῦτα πάντα προστεθήσεται ὑμῖν» (Ματθ.ς’33). Κάθε Προφητεία από εκεί αρχίζει και εκεί τελειώνει!  Κάθε τι άλλο με αλλότριον σκοπόν είναι άχρηστον, επικίνδυνον και συνεπώς διαβολικό.

Επειδή όπως προειδοποίησε ο Κύριος «πολλοὶ ψευδοπροφῆται ἐγερθήσονται καὶ πλανήσουσι πολλούς» (Ματθ.κδ’11) και «Προσέχετε δὲ ἀπὸ τῶν ψευδοπροφητῶν, οἵτινες ἔρχονται πρὸς ὑμᾶς ἐν ἐνδύμασι προβάτων, ἔσωθεν δέ εἰσιν λύκοι ἅρπαγες. ἀπὸ τῶν καρπῶν αὐτῶν ἐπιγνώσεσθε αὐτούς· μήτι συλλέγουσιν ἀπὸ ἀκανθῶν σταφυλὴν ἢ ἀπὸ τριβόλων σῦκα;» (Ματθ.ζ’15-16) και «ἐγερθήσονται γὰρ ψευδόχριστοι καὶ ψευδοπροφῆται καὶ δώσουσι σημεῖα καὶ τέρατα πρὸς τὸ ἀποπλανᾶν, εἰ δυνατόν καὶ τοὺς ἐκλεκτούς» (Μαρκ.ιγ’22), πρέπει να είμαστε σε θέσιν να τους αναγνωρίζομεν. 

Ο ΙΔΙΟΣ Ο ΚΥΡΙΟΣ ΠΡΟΕΙΔΟΠΟΙΕΙ ΤΟΝ ΚΙΝΔΥΝΟΝ ΑΠΟΠΛΑΝΗΣΕΩΣ ΚΑΙ ΕΙΝΑΙ ΥΠΟΧΡΕΩΣΙΣ ΚΑΘΕ ΠΙΣΤΟΥ ΝΑ ΥΠΕΡΑΣΠΙΖΕΤΑΙ ΤΗΝ ΠΙΣΤΙΝ.  Το γράφω για πολλούς που εν τη αμαθεία τους κατηγορούν για κατάκρισιν μαχητές της Πίστεως, όταν καταδεικνύουν τους πλάνους.  Ο Ιερός Χρυσόστομος αναφέρει για αυτήν την περίπτωσιν : 

«Τα δημοσίως λεγόμενα και πραττόμενα, δημοσίως να ελέγχονται» (ΕΠΕ, 23,393) και 

«Τό μή κρίνετε, ἵνα μή κριθῇτε, περί βίου ἐστίν, οὐ περί πίστεως» (PG 63,σ.232), συνεχίζει δε για όσους απαξιούν 

«Ὅταν οἱ Θεῖοι νόμοι ὑβρίζονται καί ἐμεῖς διατελοῦμε ἐν σιγῇ καί ἀδιαφορία, τότε, ἡ κόλαση μᾶς περιμένει» και 

«ουδέν ψυχρότερον χριστιανού ετέρους μη σώζοντος», 

παραινεί δε όσους ετεροδιδασκαλούν, υβρόζοντες τον Κύριον, να τους ραπίσεις στο στόμα, όπως ακριβώς έπραξεν ο Άγιος Νικόλαος στον Άρειον, κατά την Α’Οικουμενική Σύνοδον (325), δικαιωνόμενος από τον Χριστόν. 

ΤΟ ΑΠΟΛΥΤΟ ΚΡΙΤΗΡΙΟ ΑΥΘΕΝΤΙΚΟΤΗΤΟΣ ΕΝΟΣ ΠΡΟΦΗΤΟΥ ΕΙΝΑΙ ΝΑ ΚΑΤΗΧΕΙ ΜΕ ΣΤΟΧΟΝ ΤΗΝ ΒΑΣΙΛΕΙΑ ΚΑΙ ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ ΤΟΥ ΘΕΟΥ.  ΔΕΝ ΝΟΙΑΖΕΤΑΙ ΓΙΑ ΤΑ ΚΟΣΜΙΚΑ, ΤΑ ΓΗΙΝΑ, ΤΑ ΥΛΙΚΑ. ΔΙΑ ΤΟΥΤΟ ΔΕΝ TON ΑΠΑΣΧΟΛΕΙ Η ΑΠΟΨΙΣ ΤΩΝ ΑΛΛΩΝ, ΔΕΝ ΜΕΜΨΙΜΟΙΡΕΙ, ΔΕΝ ΕΠΑΙΡΕΤΑΙ, ΔΕΝ ΕΠΙΧΑΙΡΕΙ ΚΑΙ ΤΕΛΙΚΩΣ ΘΥΣΙΑΖΕΤΑΙ ΥΠΕΡ ΤΩΝ ΑΛΛΩΝ ΚΑΙ ΤΗΣ ΕΝΤΟΛΗΣ ΤΟΥ ΘΕΟΥ.  Απόλυτος υπακοή στον Θεόν μέχρι θυσίας! 

Άλλωστε ο ίδιος ο Κύριος κατηγόρησε επανειλλημένως τους αρχιερείς και φαρισαίους ότι “σκότωναν τους προφήτες, που απέστελε”.  Εξαίρεσις ο ένδοξος Προφήτης Ηλίας, που γλύτωσε από την μήνιν των εβραίων χάρις στο πυρφόρο άρμα, που πέταξε στον ουρανό!  Αλλά μήπως και ο Ίδιος ο Χριστός, αν ερχόταν σήμερα, πάλι δεν θα τον σκοτώναμε; 

Δυστυχώς επί των ημερών μας βλέπομεν τους επισκόπους να πρωτοστατούν σε απαξίωσιν των συγχρόνων προφητών, αποδεικνυόμενοι ψυχρότεροι των ψυχροτέρων ορθοδόξων ετέρους μη σώζοντες. 

(ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ) 

CyanUranus 

Αφήστε μια απάντηση