Μία αληθινή ιστορία, αμαρτίαι γονέων παιδεύουσι τέκνα….
Ένα παντρεμένο ανδρόγυνο: ό Κώστας καί ή Μαρία, ευκατάστατοι, μορφωμένοι, σαραντάρηδες. Ό Κώστας άθεος καί βλάσφημος.
Ή Μαρία τής Εκκλησίας. Έχουνε καί ένα γιό δωδεκάχρονο, παράλυτο τό παιδάκι, ανάπηρο στό καροτσάκι από πέντε χρονών νήπιο.
Καημός μεγάλος, καρφί στήν καρδιά τού ανδρογύνου!
Είναι καλοκαίρι Ιούλιος τού 2004 μ.Χ.
Ή Μαρία πληροφορείται από μία φίλη της, στήν Εκκλησία, ότι κάποιος μοναχός, Αγιορείτης, ηλικιωμένος, άγιος άνθρωπος μέ πολλά αγιοπνευματικά χαρίσματα φιλοξενείται από ευλαβή γειτονική οικογένεια, κοινή γνωστή οικογένεια στήν ενορία τής Μαρίας.
Ή Μαρία συνεννοείται μέ τόν σύζυγό της τόν Κώστα νά φέρουν τόν μοναχό στό σπίτι νά σταυρώσει τόν ανάπηρο τόν γιόκα τους, τόν Γιαννάκη.
Ό πατέρας, άν καί άθεος, γιά χάρη τής γυναίκας του ενδίδει.
More Read
Ό μοναχός ο Αγιορείτης ειδοποιείται καί έρχεται σπίτι τού Κώστα καί τής Μαρίας.
Τό ανδρόγυνο πληροφορεί τόν Αγιορείτη μοναχό, π. Αναστάσιο, ότι τό ανάπηρο αγοράκι βρίσκεται στήν κρεβατοκάμαρά του καθισμένο στό ανάπηρο καροτσάκι του καί νά μπεί ό Γέροντας π. Αναστάσιος νά τό σταυρώσει.
Τότε μέ έκπληξη οί δύο γονείς βλέπουν τόν π. Αναστάσιο νά μπαίνει καί νά κάθεται σέ μία πολυθρόνα τού σαλονιού τού σπιτιού.
Λέει ό Κώστας, ό άθεος, ειρωνικά στή σύζυγό του:
-Ρέ Μαρία τί ραμολιμέντο, γερό-ξεκούτη, έφερες σπίτι μας, αυτός δέν μπορεί νά ξεχωρίσει σαλόνι από τήν κρεβατοκάμαρα.
Ντράπηκε ή Μαρία, κοκκίνησε, αλλά δέν έβγαλε μιλιά. Άκουσε τά λεγόμενα τού Κώστα –από τήν σάλα ό Αγιορείτης καί φωνάζει καί στούς δύο :
-Γιά ελάτε στή σάλα πού θέλω νά σάς μιλήσω.
Αμέσως τό ανδρόγυνο, μέ έκδηλη αμηχανία καί περιέργεια, μπαίνουν στή σάλα τού σπιτιού τους καί συν-κάθονται στόν καναπέ τού σαλονιού τους απέναντι από τόν π. Αναστάσιο.
More Read
Τότε ό μοναχός αρχινάει καί λέει:
-Δέν μου λές εσύ Κώστα πόσα χρόνια έχεις νά πάς στήν Εκκλησία, πόσες φορές βλαστημάς τήν ημέρα;.
Κόκκαλο ό Κώστας καί άσπρος σάν πανί. Μετά ο π. Αναστάσιος πιάνει στό στόμα του καί τήν σύζυγό τού Κώστα, τήν Μαρία κάνοντας ένα μικρό διάλογο μαζί της.
-π. Αναστάσιος: Μαρία, πόσα χρόνια έχεις νά κοινωνήσεις σώμα καί αίμα Χριστού;
-Μαρία: Πολλά χρόνια, ούτε θυμούμαι.
-π. Αναστάσιος: Μαρία πόσα παιδάκια έχεις πετάξει στό νεροχύτη; (δηλαδή πόσες εκτρώσεις έχεις κάνει;)
-Μαρία: Τέσσερα (κατάχλωμη από ντροπή).
-π. Αναστάσιος: Γιατί Μαρία μου χώρισες τόν πρώτο σου άνδρα; Κοκκίνησε τώρα σάν παπαρούνα από ενοχή ή Μαρία.
Τότε ό π. Αναστάσιος απευθύνεται καί στούς δυό εμβρόντητους γονείς τόν Κώστα καί τήν Μαρία καί τούς λέει μέ αυστηρή αγάπη:
-Νά γιατί μπήκα από τήν αρχή στήν σάλα.
Οί μεγάλοι άρρωστοι τού σπιτιού σας είσαστε εσείς οί δύο .
Τό αγοράκι σας ό Γιαννάκης είναι αθώος στήν ψυχή. Υποφέρει από σωματική αναπηρία γιά νά παιδαγωγηθείτε καί νά μετανοήσετε.
Βάζουν τά κλάματα, συγκλονίζονται, συνθλίβονται οί δύο γονείς.
-Καί τώρα, παππούλη, τί κάνουμε;
-π. Αναστάσιος: Τώρα θέλετε εξομολόγηση σέ κανονικό ιερέα. Εγώ είμαι σκέτος μοναχός. Θά πάτε στόν πνευματικό τής ενορίας σας, τόν π. Χαρίτωνα. Είναι άγιος άνθρωπος καί παντρεμένος. Ξέρει από οικογενειακά βάσανα. Θά τού τα πείτε όλα μέ τό νί καί μέ τό σίγμα.
Πράγματι 5 Αυγούστου εξομολογηθήκανε μέ κλάματα καί ταπεινότατη συντριβή καί ειλικρινά στόν έν λόγω παππούλη.
Ό εξομολόγος, πολύ καλός πνευματικός καί άνθρωπος, τούς διάβασε συγχωρητική ευχή καί κατασυγκινημένος καί κλαίγοντας τούς είπε:
-Βρέ καλά μου παιδιά μέ κατασυγκινήσατε μέ τήν συντριβή σας, μέ τήν ειλικρινή σας ταπεινότατη μετάνοια καί εξομολόγηση.
Μεθαύριο, πού ξημερώνει Κυριακή καί είναι εορτή τής Μεταμορφώσεως Τού Χριστού μας (6 Αυγούστου) νά πάτε νά κοινωνήσετε σέ όποιο ναό θέλετε.
Δέν σάς βάζω ούτε κανόνες, ούτε επιτίμια, ούτε τίποτε.
Είμαι σίγουρος ότι ό Χριστός μας σάς συγχώρησε απόλυτα.
Έτσι κι έγινε. Κοινωνημένοι, χαρούμενοι γύρισαν σπίτι τους νά περιποιηθούν τό ανάπηρο παιδάκι τους.
Καί νά τό μεγάλο θαύμα!
Τό παιδάκι τους, τούς άνοιξε καταχαρούμενο τήν πόρτα πλήρως θεραπευμένο!
Τέλος καί τώ Θεώ Δόξα.
Αμήν.
