Ό πατέρας Χρύσανθος τής Σπιναλόγκα πού κοινωνούσε λεπρούς καί κατέλυε τή Θεία Κοινωνία.
Όταν τό νησί ερημώθηκε έμεινε μόνο ό ιερέας γιά νά μνημονεύει τούς λεπρούς μέχρι 5 χρόνια μετά τό θάνατό τους.
Ό ιερομόναχος πατήρ Χρύσανθος Κουτσουλογιαννάκης έζησε στήν Σπιναλόγκα καί λειτουργούσε στούς λεπρούς.
Γιά δέκα ολόκληρα χρόνια, ό παπάς τής Σπιναλόγκας, κοινωνούσε τούς λεπρούς καί έπειτα κατάλυε (έπινε) τήν υπόλοιπη θεία κοινωνία χωρίς νά κολλήσει λέπρα!
Ένα από τά ιστορικά στοιχεία πού πληροφορούμαστε γιά τό «νησί τών ζωντανών νεκρών» είναι ότι οί χανσενικοί πού κατοικούσαν στήν Σπιναλόγκα ήταν οργισμένοι μέ Τόν Θεό, γιά τό λόγο ότι ή ασθένειά τους ήταν μία μεγάλη καί αφόρητη δοκιμασία.
Ένας Γεραπετρίτης παπάς τόλμησε νά τούς επισκεφθεί κάποτε καί νά λειτουργήσει στόν Άγιο Παντελεήμονα, πού υπήρχε καί ρήμαζε στό νησί, συντροφιά μέ τούς νέους του κατοίκους.
Λένε πώς στήν πρώτη Λειτουργία δέν πάτησε ψυχή.
Οί λεπροί άκουγαν πεισμωμένοι από τά κελιά τους τήν ψαλμωδία, καί άλλοτε τήν σκέπαζαν μέ τά βογκητά τους καί άλλοτε μέ τίς κατάρες τους.
More Read
Ό ιερέας όμως ξαναπήγε.
Στήν δεύτερη τούτη επίσκεψη ένας από τούς ασθενείς πρόβαλε θαρρετά στό κατώφλι τού ναού.
– Παπά, θά κάτσω στήν Λειτουργία σου μ’ έναν όρο όμως.
Στό τέλος θά μέ κοινωνήσεις. Καί άν ό Θεός σου είναι τόσο παντοδύναμος, εσύ μετά θα κάμεις τήν κατάλυση καί δέν θά φοβηθείς τή λέπρα μου.
Ό ιερέας έγνευσε συγκαταβατικά. Στά κοντινά κελιά ακούστηκε ή κουβέντα καί άρχισαν νά μαζεύονται διάφοροι στό πλάι τού ναού, εκεί πού ήταν ένα μικρό χάλασμα, μέ λιγοστή θέα στό ιερό.
Παραμόνευσαν οί χανσενικοί στό τέλος Τής Θείας Λειτουργίας καί είδαν τόν παπά δακρυσμένο καί γονατιστό στήν Ιερή Πρόθεση νά κάνει τήν κατάλυση.
Πέρασε μήνας.
Οί χανσενικοί τόν περίμεναν.
Πίστευαν πώς θά ’ρθει τούτη τήν φορά ώς ασθενής καί όχι ώς ιερέας.
Όμως ο παπάς επέστρεψε υγιής καί ροδαλός καί άρχισε μέ ηθικό αναπτερωμένο νά χτυπά τήν καμπάνα τού παλιού ναΐσκου.
Τό θαύμα τής Σπιναλόγκα πού συνέβαινε ξανά καί ξανά.
More Read
Έκτοτε καί γιά δέκα τουλάχιστον χρόνια ή Σπιναλόγκα είχε τόν ιερέα της.
Οί χανσενικοί αναστύλωσαν μόνοι τους τήν εκκλησία καί συνάμα αναστύλωσαν καί τήν πίστη τους.
Κοινωνούσαν τακτικά καί πάντα κρυφοκοίταζαν τόν παπά τους τήν ώρα τής κατάλυσης, γιά νά βεβαιωθούν πώς τό «θαύμα τής Σπιναλόγκα» συνέβαινε ξανά καί ξανά.
Tό 1957, μέ τήν ανακάλυψη τών αντιβιοτικών καί τήν ίαση τών λεπρών, τό λεπροκομείο έκλεισε καί τό νησί ερημώθηκε.
Μόνο ό ιερέας έμεινε στό νησί ώς τό 1962, γιά νά μνημονεύει τούς λεπρούς μέχρι 5 χρόνια μετά τό θάνατό τους.
Ιδού, λοιπόν, ένας σύγχρονος αθόρυβος ήρωας, πού δέν τιμήθηκε γιά το έργο του από κανέναν, καί πού -άν προσέξατε- δέν παραθέσαμε τό Επίθετο του γιατί απλά δέν τό γνωρίζουμε!
Πηγή: Ρωμιοί της πόλης.
Γιωργος Γεωργουδάκης
