Άγιος Κασσιανός ο Ρωμαίος
Ο ΓΕΡΜΑΝΟΣ είπε: «αποτελεί συνήθως πρόφαση για τη ντροπή μας και αφορμή για βλαβερή ευλάβεια, το γεγονός ότι συχνά μερικοί πατέρες εξομολόγησαν αδελφούς μας και όχι μόνο δεν τους έκαναν καλό αλλά και τους κατηγόρησαν και τους οδήγησαν στην απόγνωση, όπως το περιστατικό που είδαμε κι εμείς με τα μάτια μας στη Συρία. Ένας αδελφός εξομολογήθηκε σε κάποιον από τους εκεί γέροντες· με όλη την απλότητα και την ειλικρίνεια ξεγύμνωσε χωρίς ντροπή τα κρυφά της καρδιάς του. Καλά – καλά δεν είχε τελειώσει και ο γέροντας άρχισε ν’ αγανακτεί και να θυμώνει με τον αδελφό εκείνο κατηγορώντας τον για τις άσχημες σκέψεις του. Το γεγονός αυτό μαθεύτηκε και πολλοί ντρέπονταν να εξομολογηθούν στους γέροντες».
Ο αββάς Μωϋσής είπε: όπως είπα και πριν είναι καλό να φανερώνουμε τις σκέψεις μας στους πατέρες, αλλά όχι στους τυχόντες· να εξομολογούμαστε σε γέροντες πνευματικούς που έχουν το χάρισμα της διάκρισης, όχι σ’ εκείνους που απλώς άσπρισαν από την ηλικία. Επειδή πολλοί αδελφοί που έδιναν σημασία μόνο στην ηλικία πλανήθηκαν και όταν εξομολογήθηκαν, αντί να βρουν γιατρειά ήρθαν σε απόγνωση από την απειρία των γερόντων. [Πρὸς Λεόντιον ἡγούμενον: περὶ τῶν κατὰ τὴν σκήτην πατέρων καὶ περὶ διακρίσεως λόγος ὠφελείας πολλῆς ἀνάμεστος]
Όσιος Μάρκος ο Ασκητής
ΑΥΤΟΣ ΠΟΥ ΕΛΠΙΖΕΙ βλάπτεται αν θυμηθεί μία προς μία όλες τις αμαρτίες του. Η λύπη που έρχεται με την ανάμνησή τους, διώχνει την ελπίδα· αν πάλι τις θυμηθεί χωρίς λύπη, είναι σαν να τις ξανακάνει. [Περὶ τῶν οἰομένων ἐξ ἔργων δικαιοῦσθαι, 151]
More Read
ΟΤΑΝ Ο ΝΟΥΣ αρνηθεί τον εαυτό του και κατορθώσει να προσηλωθεί αποκλειστικά στην ελπίδα, τότε ο εχθρός με την πρόφαση της εξομολόγησης φέρνει στη θύμηση τις περασμένες αμαρτίες, ώστε να ξαναζωντανέψει τα πάθη που με τη χάρη του Θεού ο άνθρωπος τα είχε ξεχάσει, και μ’ αυτό τον ύπουλο τρόπο να του κάνει κακό.
Γιατί κι ο δυνατός κι ο εχθρός των παθών θα συγχυσθεί μ’ αυτά που έχει κάνει κι αναγκαστικά η συνείδηση του θα σκοτισθεί.
Εκείνος πάλι που ζει ακόμη στις ομίχλες και είναι φιλήδονος, θα ξανανιώσει τα ίδια πάθη, ώστε λοιπόν η μνήμη αυτή των περασμένων αμαρτιών αποδεικνύεται μόλυνση και όχι εξομολόγηση [Περὶ τῶν οἰομένων ἐξ ἔργων δικαιοῦσθαι, 152].
More Read
Ο ΣΥΝΕΤΟΣ και γνώστης της αλήθειας δεν εξομολογείται στον Θεό απαριθμώντας τις αμαρτίες που έχει κάνει, αλλά υπομένοντας τις οδυνηρές τους συνέπειες [Περὶ τῶν οἰομένων ἐξ ἔργων δικαιοῦσθαι, 155] .
Άγιος Μάξιμος ο Ομολογητής
ΓΙΑ ΔΥΟ ΛΟΓΟΥΣ εξομολογούμαστε· για να ευχαριστήσουμε τον Θεό για τα αγαθά που μας έδωσε, ή για να απολογηθούμε και να εξεταστούμε για τα σφάλματα που έχουμε κάνει. (…) Και στις δύο περιπτώσεις η εξομολόγηση κάνει τον άνθρωπο ταπεινόφρονα. (…) Ο πρώτος ταπεινώνεται, επειδή θεωρεί τον εαυτό του ανάξιο για τα καλά που του χάρισε ο Θεός, και ο δεύτερος επειδή παρακαλεί τον Θεό να τον συγχωρήσει για τις αμαρτίες του [Περὶ θεολογίας κεφαλαίων ἑκατοντὰς πέμπτη, 63]
