- Κάποτε μία σύζυγος, κήδεψε τον άνδρα της. Ο σύζυγός της, την άφησε πολλές εκκρεμότητες και χρέη, με αποτέλεσμα μερικές μέρες αργότερα, ο δικηγόρος της, την ενημέρωσε σχετικά.
- “Προσέξτε, την είπε, διότι η υπόθεσή σας δεν είναι τόσο ρόδινη. Και αν δεν τακτοποιήσετε τα χρέη σας, μπορεί να γλυτώσετε την φυλακή, αλλά δεν μπορεί, να γλυτώσετε την κατάσχεση του σπιτιού σας και θα βρεθείτε έξω στους δρόμους οπωσδήποτε. Όταν ηρεμήσετε από την απώλεια του ανδρός σας, ελάτε από το γραφείο μου, για να δούμε τι είδους ρύθμιση μπορούμε να κάνουμε.”
- Όμως η χήρα, αδιαφόρησε για την ρύθμιση αυτήν, δεν πέρασε από το γραφείο του δικηγόρου και έκανε τη ζωή της. Έτσι μία μέρα μετά από καιρό κατέφθασαν κλητήρες στο σπίτι. Σ΄ αυτήν την δύσκολη κατάσταση, αναγκάστηκε και πήγε στο γραφείο του δικηγόρου. Όμως δεν τον βρήκε, διότι ο δικηγόρος της, μετέφερε το γραφείο του, σε μία άλλη περιοχή. Έτσι έφθασε η υπόθεση στο δικαστήριο.
- Εκεί βρέθηκε μπροστά σε μία έκπληξη: Βλέπει παραδόξως, ότι τη θέση του προέδρου, την κατείχε ο κάποτε δικηγόρος της! Ο δικηγόρος είχε προβιβαστεί και ήταν πιά πρόεδρος στο δικαστήριο. Όταν τον είδε, μέσα της έγινε μία πάλη. Αισθάνθηκε ναι μεν φόβο και ντροπή, αλλά και μία ελπίδα την διαπέρασε.
- Έτσι πριν αρχίσει το δικαστήριο, τον πλησίασε για να τον μιλήσει. Και του λέει:
- “Ξέρετε, είμαι η κυρία τάδε, που με είχατε πει να ρυθμίζαμε κάποια χρέη του ανδρός μου. Εγώ επιπόλαια χειρίστικα την υπόθεση και σήμερα ή φυλακίζομαι ή γίνεται κατάσχεση το σπίτι μου και θα βρεθώ στους δρόμους. Σας παρακαλώ βοηθείστε με!”
- Και της λέει ο πρόεδρος: Είναι αλήθεια αυτό που λέτε, σας ενθυμούμαι. Γνωρίζετε ότι ήμουν συνήγοράς σας, όμως σήμερα είμαι δικαστής σας και θα αποδώσω δικαιοσύνη!
- Αυτός είναι ο Χριστός! Και αλίμονο στον άνθρωπο που δεν αξιοποιήσει το έλεος του Θεού, στον κόσμο τούτο, δεν χρησιμοποιήσει το Χριστό συνήγορο στις αμαρτίες του, μέσω της εξομολογήσεως, διότι διαφορετικά, στον άλλο κόσμο θα τον κρίνει ανέλεα, αυστηρά και δίκαια. Δεν θα μας κρίνει ο Θεός με βάση το συναίσθημα, όπως κρίνουμε εμείς τα αγαπημένα μας πρόσωπα.
- Δ. Παναγόπουλος)
