Μου έλεγε ενα παιδί τυφλό αλλά γεμάτη Χάρη Θεού:
«Πάτερ μου έχασα το φως των ματιών μου και βρήκα το Φως του Χριστού.
Είναι τόσο γλυκός και φωτεινός…».
Μου τα έλεγε και γελούσε, χαιρόταν.
Ντράπηκα που εγώ είχα μάτια μα όχι την χαρά του.
Για ακόμη μια φορά κατάλαβα ότι οι μεγάλοι Σταυροί φέρουν και μεγάλα χαρίσματα.
Τον πήρα μια αγκαλιά και τον ασπάσθηκα. Ευωδίαζε σαν ανοιξιάτικο λουλούδι…
Όπως εκείνα που ενώ δεν μιλάνε δε μπορείς να περάσεις διπλά τους δίχως να σκύψεις μπροστά στην ομορφιά τους…
Αὐτὴ εἶναι ἡ πίστη τῶν Πατέρων μας,
Αὐτὴ εἶναι ἡ πίστη τῶν Ὀρθοδόξων,
ὅτι αὐτὴ η πίστη τὴν οἰκουμένη ἐστήριξε…
Ο κόσμος φοβάται από αυτά που έρχονται…
Οι Χριστιανοί ελπίζουν σε Αυτόν που έρχεται…!!!
(απο Παναγία Χρυσοβίτσας)
«Κύριε, μάθε μας ν’ αγαπήσουμε αυτούς που δεν αγαπήθηκαν. Κάνε μας να υποφέρουμε με τον πόνο των άλλων. Μην επιτρέψεις πια να ευτυχούμε μόνοι μας. Δωσ’ μας την αγωνία της παγκόσμιας δυστυχίας και φύλαξέ μας από τη λησμονιά των άλλων».
π. Γερβάσιος Ραπτόπουλος+
‘Κάθε μέρα και όποτε μπορείς, επανέλαβε:
Κύριε, ελέησον όλους όσους εμφανίζονται, μπροστά Σου σήμερα.
Για κάθε ώρα και κάθε στιγμή χιλιάδες άνθρωποι αφήνουν τη ζωή σε αυτή τη γη, και οι ψυχές τους εμφανίζονται ενώπιον του Θεού.
Και πόσοι από αυτούς αναχωρούν στη μοναξιά, άγνωστοι, λυπημένοι, απογοητευμένοι που κανείς δεν θρηνεί για αυτούς.
Και ιδού, από την άλλη άκρη της γης ίσως η προσευχή σου για την ανάπαυση τους θα ανέβει στο Θεό, αν και δεν τους ήξερες ούτε αυτοί εσένα.
Πόσο συγκινητικό πρέπει να είναι σε μια ψυχή που στέκεται μέσα στο φόβο μπροστά στον Κύριο να νιώσει εκείνη τη στιγμή ότι και γι αυτήν, υπάρχει ένας να προσευχηθεί, ότι υπάρχει ένας
συνάνθρωπος στη γη για να την αγαπήσει”.
Ντοστογιέφσκι
Τις Θεός μέγας ως ο Θεός ημών , συ εί ο Θεος ο ποιών θαυμάσια μόνος.(Ψαλμ. 76,14-15)!!!!
