Ὁ κύριος Η. Π. ἀπὸ τὴν Εὐρυτανία, ὅταν ἦλθε ἀπὸ τὴν Ἀμερικὴ στὴν πατρίδα του, ἀσθένησε βαρειὰ ἀπὸ πνευμονία, λοίμωξη τῶν ἐντέρων καὶ καρδιοπάθεια.
Πλησίαζε τὸ τέλος του.
Μάταια οἱ γιατροὶ προσπαθοῦσαν νὰ τὸν σώσουν.
Σαράντα ἡμέρες πάλευε μὲ τὸν θάνατον.
Μία ἡμέρα πῆγε στὸν ἄρρωστο ἕνας φίλος του δικηγόρος ἀπὸ τὸν Βόλο.
Εἶπε στὴν ἀπελπισμένη μητέρα τοῦ ἀρρώστου, ὅτι κάποτε στὴν Χαλκίδα εἶχε ἀκούσει νὰ γίνεται λόγος, γιὰ κάποιον ἅγιον Ἰωάννη Ρῶσο.
Ὁ ἄρρωστος, ὅπως λέει ὁ ἴδιος, βρισκόταν σὲ τέτοια ἄσχημη κατάσταση, ὥστε δὲν αἰσθανόταν, οὔτε ἦταν σὲ θέση νὰ παρακολουθήσει τὰ λεγάμενα ἀπὸ τὸν ἐπισκέπτη.
Ἄκουσε μόνο τὴν λέξη «Ρῶσος».
Τὴν ἑπομένη, γράφει ὁ θεραπευθείς, καὶ τὴν μεθεπομένη ἡμέρα, ἡ κατάστασή μου χειροτέρευε ἐπικίνδυνα.
More Read
Δὲν μποροῦσα νὰ κοιμηθῶ, ἀλλὰ διερχόμουνα τὶς ὧρες μου μὲ ἀγωνία.
Περίμενα τὸ μοιραῖο.
Τότε ξαφνικά, αἰσθάνθηκα νὰ θέλω νὰ κοιμηθῶ καὶ δὲν ἄργησα νὰ κοιμηθῶ πολὺ βαθειά.
Κατὰ τὴν διάρκεια τοῦ ὕπνου μου, εἶδα ἕνα περίεργο ὄνειρο, τὸ ὁποῖο δὲν θὰ ξεχάσω ποτέ!
Εἶδα νὰ ἀνοίγει ἡ πόρτα τοῦ δωματίου μου καὶ νὰ μπαίνει μέσα, ἕνας νέος μὲ λευκὸ ὑποκάμισο.
Μὲ χαιρέτησε καὶ μὲ ρώτησε, πὼς εἶμαι.
More Read
Τοῦ εἶπα ὅτι ἡ ἀρρώστια μὲ κατέβαλε πλέον καὶ μόνον ὁ θάνατος θὰ μὲ λυτρώσει.
Τότε ὁ νέος μου λέγει ἐπὶ λέξη σὲ ἁπλὴ γλῶσσα.
Ἄκουσε με.
Ἐγὼ εἶμαι ὁ ἄη – Γιάννης ὁ Ρῶσος.
Θὰ σὲ κάνω καλὰ μέσα σὲ πέντε ἡμέρες.
Νὰ σηκωθεῖς ὅμως καὶ νὰ πᾶς νὰ προσκυνήσεις τὴν ἐκκλησία μου.
Ἂν δὲν μπορεῖς τότε στεῖλε, τὴν γυναῖκα σου, ἢ τὴν κουνιάδα σου ἢ τὴν μάνα σου.
Ἔχε πίστη καὶ μὴ φοβᾶσαι.
Σὲ πέντε ἥμερες θὰ εἶσαι καλά.
Ἀμέσως ὁ Ἅγιος ἐξαφανίσθηκε ἀπὸ τὸ δωμάτιό μου.
Τὸ πρωὶ ὅταν ξύπνησα, αἰσθάνθηκα, ὅτι ἡ κατάσταση μοῦ εἶχε βελτιωθεῖ.
Αὐτὸ διεπίστωσε καὶ ὁ γιατρός, ποὺ μὲ ἐπισκέφθηκε τὴν ἡμέρα ἐκείνη.
Μόλις ξύπνησα, κάλεσα τοὺς δικούς μου, καὶ συγκινημένος, τοὺς εἶπα τὸ περίεργο ὄνειρο.
Τόσον ὅμως ἐγώ, ὅσον καὶ αὐτοὶ καὶ μερικοὶ ἄλλοι συγγενεῖς μου, δὲν γνωρίζανε ἂν πράγματι ὑπάρχει τέτοιος Ἅγιος.
Καὶ μόνον ἀπὸ τὸν ἱερέα παπα-Λάμπρο πληροφορήθηκα τὴν ἡμέρα ἐκείνη, ὅτι ὑπάρχει πράγματι, σωζόμενος μάλιστα ὁλόσωμος, ἔξω ἀπὸ τὴν Χαλκίδα, Ἅγιος Ἰωάννης ὁ Ρῶσος.
Διὰ νὰ μὴ σᾶς ἀπασχολῶ περισσότερο – καταλήγει ὁ Η. Π. – μέσα σὲ πέντε ἡμέρες ἔγινα τελείως καλὰ καὶ δὲν θὰ ξεχάσω ποτὲ τὴν θεϊκὴ ἐπέμβαση τοῦ Ἁγίου ὑπὲρ τῆς ζωῆς μου. Ἀπὸ μεγάλη μου εὐγνωμοσύνη στὸν Ἅγιο καὶ γιὰ νὰ ἐκδηλώσω τὴν πίστη μου, πῆγα καὶ προσκύνησα τὰ Ἅγια τοῦ Λείψανα.
Τὸ θαῦμα αὐτὸ ἔγινε κατὰ τὸ ἔτος 1937.
Ἅγιε μοῦ Ἰωάννη Ρῶσε σπεῦσε καὶ θεράπευσε κάθε ἀσθενοῦντα ἀδελφό μας ἀπὸ πᾶσαν ἀσθένεια ψυχῆς τε καὶ σώματος εἰς τὸ ὄνομα τοῦ Πατρὸς καὶ τοῦ Υἱοῦ καὶ τοῦ Ἁγίου Πνεύματος.
