Μια φορά πήγε κά­ποιος στο κου­ρείο για το κα­θιε­ρω­μέ­νο κού­ρε­μα και ξύ­ρι­σμα.

mike
By
307 Views
2 Min Read

Μί­λη­σαν με τον κου­ρέα για πολ­λά θέ­μα­τα και όταν τε­λι­κά άγ­γι­ξαν το θέμα της θρη­σκεί­ας και του Θεού, ο κου­ρέ­ας ανα­φώ­νη­σε:
– Δεν πι­στεύω ότι ο Θεός υπάρ­χει.
– Για­τί το λες αυτό; ρώ­τη­σε ο πε­λά­της.

Και ο κου­ρέ­ας απάν­τη­σε:
– Λοι­πόν, απλά βγες έξω στο δρό­μο για να κα­τα­λά­βεις για­τί ο Θεός δεν υπάρ­χει. Πες μου για­τί, αν ο Θεός υπάρ­χει, υπάρ­χουν τό­σοι διε­στραμ­μέ­νοι; Για­τί τόσα εγ­κα­τα­λε­λειμ­μέ­να παι­διά; Αν ο Θεός υπήρ­χε, δε θα υπήρ­χε ούτε δυ­στυ­χία ούτε και πό­νος! Δε μπο­ρώ να φαν­τα­στώ ένα Θεό που αγα­πά­ει και συμ­πο­νεί, να επι­τρέ­πει όλα αυτά που γί­νον­ται.

Ο πε­λά­της τον άκου­σε προ­σε­κτι­κά, αλλά δεν τον απάν­τη­σε και όταν ο κου­ρέ­ας τε­λεί­ω­σε τη δου­λεία του, έφυ­γε. Όμως μό­λις έφυ­γε από το κου­ρείο, είδε έναν άν­τρα στο δρό­μο με μα­κρυά κα­τσα­ρά βρώ­μι­κα μαλ­λιά και γέ­νια. Φαι­νό­ταν πολύ βρώ­μι­κος και απε­ρι­ποί­η­τος. Εκεί­νη τη στιγ­μή ο πε­λά­της γύ­ρι­σε πίσω και ξα­ναμ­πή­κε στο κου­ρείο. Τότε είπε στον κου­ρέα:
– Ξέ­ρεις τι; Οι κου­ρείς δεν υπάρ­χουν!

– Πως μπο­ρείς να το λες αυτό; ρώ­τη­σε έκ­πλη­κτος ο κου­ρέ­ας.

– Εί­μαι εδώ και εί­μαι κου­ρέ­ας! Μό­λις σε κού­ρε­ψα! Τι εί­ναι αυτά που λες;

– Όχι, απάν­τη­σε ο πε­λά­της. Οι κου­ρείς δεν υπάρ­χουν, για­τί αν υπήρ­χαν, δε θα υπήρ­χαν αχτέ­νι­στοι άν­θρω­ποι με μα­κρυά βρώ­μι­κα μαλ­λιά, όπως ο τύ­πος απ’ έξω.

– Μα οι κου­ρείς όν­τως υπάρ­χουν, είπε ο κου­ρέ­ας! Αυτό συμ­βαί­νει, για­τί οι άν­θρω­ποι δεν έρ­χον­ται σε μένα.

– Ακρι­βώς! απάν­τη­σε ο πε­λά­της. Αυτό εί­ναι το θέμα! Ο Θεός επί­σης υπάρ­χει! Και αυτό συμ­βαί­νει για­τί οι άν­θρω­ποι δεν πη­γαί­νουν και δεν Τον ανα­ζη­τούν. Γι’ αυτό υπάρ­χει τό­σος πό­νος και δυ­στυ­χία στον κό­σμο.

Ηλιας Καλλιωρας

add
TAGGED:
Share This Article
Δεν υπάρχουν Σχόλια

Αφήστε μια απάντηση