Αν είσαι άγιος, θέλω σημάδι
Πολλές φορές εκεί που βρισκόμασταν πολλοί γύρω του και μας διηγόταν πράγματα θαυμαστά, έλεγε: “Πού είναι το κασσετόφωνο; Εγώ θα πεθάνω και δεν πρέπει να χαθούν.”
“Μη κακό, πατέρα Γεράσιμε, μή κακό”, ξεσπούσαμε εμείς.
“Η φυσική πορεία, παιδάκι μου. Εκεί είναι η πατρίδα μας, εκεί είναι το σπίτι μας.”
Ούτε που έβαζε ο νους μας, βέβαια, τέτοια εξέλιξη. Είχε στενοχώριες, είχε κούραση, αλλά είχε και τόση ζωντάνια, της Σαμαρείτιδος περπάτησε από το Κάστρο στα Σίσσια, 17 χμ., κι έπειτα συνέχισε το πρόγραμμα του με βάπτιση στο Αργοστόλι. Ποιος το περίμενε;
“Να τα γράψετε, να μην χαθούν, αλλά όταν εγώ φύγω”. Το επανέλαβε πολλές φορές.
Ήθελε να ομολογείται το θαύμα προς δόξα Θεού. Μια φορά είχε έρθει ένα κινηματογραφικό συνεργείο από τη Σερβία για ένα ντοκυμανταίρ σχετικά με τον Άγιο Γεράσιμο. Ο ίδιος μίλησε εκτεταμένα για τον Άγιο, αλλά στενοχωρήθηκε πολύ, όταν κάποιος που ο Άγιος θεράπευσε, δεν θέλησε να μιλήσει.
Επίσης ο π. Γεράσιμος έλεγε:
Και του Αγίου μας τα νέα θαύματα πρέπει να καταγραφούν, να ξέρουν, να συνειδητοποιούν οι άνθρωποι ότι οι άγιοί μας είναι ζωντανοί. Να, ακούστε αυτό το συγκλονιστικό, σας παρακαλώ!
Πριν λίγες μέρες ήμουνα πάνω στο μοναστήρι στην παλαιά εκκλησία του Αγίου. Η λάρνακα ανοικτή και μεταξύ των προσκυνητών πρόσεξα ένα νέο μοντέρνο, με μακρυά μαλλιά, ρούχα μοτοσυκλετιστή και ύφος ερευνητικό. Στάθηκε σοβαρός, συγκεντρωμένος μπροστά στον Άγιο και τον κοίταζε ακίνητος για κάποια λεπτά. Έπειτα, χωρίς να προσκυνήσει, έφυγε…
Ωστόσο, δεν άργησε να γυρίσει πίσω. Αυτή τη φορά με διαφορετικό ύφος. Στο πρόσωπό του ζωγραφιζόταν ο θαυμασμός, η έκπληξη, και η κατάνυξη ακόμη! Ήρθε σε μένα.
“ Πάτερ, κάτι συγκλονιστικό μου συνέβη”.
“Τι παιδάκι μου;” έκανα εγώ.
“Πάτερ, είχα αμφισβήτηση μέσα μου. Στάθηκα μπροστά στον Άγιο Γεράσιμο και από μέσα μου είπα:
Τώρα, εσύ τι είσαι, άγιος ή μούμια; Μα αν είσαι άγιος, θέλω σημάδι. Μπορείς να κάνεις αυτό τον καταγάλανο καλοκαιρινό ουρανό να βρέξει; Μόνο αν το κάνεις, θα πιστέψω ότι είσαι άγιος. Και πάτερ μου, δεν πρόλαβα με τη μηχανή μου να φτάσω μέχρι τον πλάτανο και ένιωσα σταγόνες στο πρόσωπό μου. Σταμάτησα, σήκωσα τα μάτια μου ψηλά και τι βλέπω; Ένα συννεφάκι, μόνο στο γαλανό του ουρανού, ένα συννεφάκι, ακριβώς από πάνω μου, να ρίχνει τη βροχή του … Ένιωσα να ντρέπομαι, σαν να είχα βλασφημήσει, αλλά και συνάμα χάρηκα! Έκανα στροφή και γύρισα, πάτερ μου, να σας το ομολογήσω, να ζητήσω συγγνώμη και να προσκυνήσω τον Άγιο Γεράσιμο, που καταδέχθηκε να μου δώσει, τόσο άμεσα, σημάδι!”
Νέο θαυμαστό γεγονός
με τον όσιο μητροπολίτη Κεφαλληνίας Γεράσιμο Φωκά
…Συνεχώς δίνει σημεία ότι ζει … ότι δεν έφυγε ποτέ από κοντά μας.
Ένας νέος, έχοντας μιαν άστατη ζωή, χωρίς σχέση με την εκκλησία, ώστε πλείστοι να βρίσκουν ευκαιρία να τον κατακρίνουν, άκουσε, όπως είπε, για ένα νέο Άγιο, τον Φωκά…
Και πλησίασε ένα φίλο του για να ρωτήσει αν γνώριζε κάτι γι αυτόν. Έμαθε πολλά, γιατί ο συγκεκριμένος φίλος είχε ζήσει υπέρλογες πνευματικές εμπειρίες με τον Ουρανοθρόνιστο Δεσπότη μας, από πολύ μικρή ηλικία.
Με όσα άκουσε, ο νέος αυτός, αναζητητής πια της αληθινής πνευματικής ζωής, δεν μπορούσε να γυρίσει στα παλιά, κυριαρχούσε τώρα η μορφή του εκλεκτού Ιεράρχη της Κεφαλονιάς στο νοητό πεδίο του είναι του. Πηγαίνοντας στο σπίτι του, ένιωθε κι ένα βάρος στο στήθος και κάτι μέσα του υπαγόρευε να πάει στο μνήμα του Μητροπολίτη που πλέον ενθρονίστηκε και στην καρδιά του. Πήρε μια φίλη του κι ανέβηκαν στη Μονή του Αγίου Γερασίμου. Όταν οδήγησε τα βήματά του στον τάφο, όλα τα άνθη του Παραδείσου έστειλαν το άρωμά τους.
“Τι είναι αυτό; Τι είναι αυτό”; άρχισε να ψελλίζει. “Σε αφήνω για λίγο μόνο σου”, είπε η φίλη του και άρχισε να βηματίζει προς τον πλάτανο.
Τι έγινε εκείνες τις στιγμές, τι χάρη δόθηκε σε αυτό τον νέο; Τι είχε συντελεστεί μεταξύ Ουρανού και γης; Συνεχίζουν να δίνονται κι άλλα σημεία …
Γύρισε ο νεαρός στο σπίτι του και επίμονα ένιωθε να θέλει κάτι που να έχει σχέση με τον π. Γεράσιμο. Τότε έρχεται, άμεσα, εκείνη την στιγμή, όταν ακριβώς το ζητούσε, κάποιος από τη Μονή Κουτλουμουσίου, και του δίνει για ευλογία ένα σταυρουδάκι, λέγοντας: “Ο π. Γεράσιμος είναι Άγιος”. Ας σημειωθεί ότι η Μονή Κουτλουμουσίου είναι η Μονή της Μετανοίας του π. Γερασίμου.
Και ο νέος προσευχόμενος λέει: “Ποιο θα βρω που να σου μοιάζει, π. Γεράσιμε “;
Δεν τον άφησε χωρίς απάντηση ο Δεσπότης μας, που δεν αγνοούσε κανένα, που δεν προσπερνούσε κανένα, που έδινε σημασία στον κάθε άνθρωπο, νιώθοντας τη μεγάλη αξία του στα μάτια του Θεού.
Το βράδυ, λοιπόν, ήρθε στο όνειρο του νέου με την πρώην άστατη ζωή, που τώρα έμενε πια πίσω του, και του υπέδειξε ποιος θα γινόταν πνευματικός του πατέρας…
***
Μαζί του κι ὁ π. Βασίλης Παυλᾶτος ζεῖ στιγμές ἀνεπανάληπτες.
Μερικές μέρες μετά τή χειροτονία, ὁ Δεσπότης μας καί ὁ π. Βασίλης μπῆκαν σέ σταθμό τοῦ μετρό γιά νά πᾶνε κάπου. Ὁ π. Βασίλης θυμᾶται:
Ἐγώ πῆγα νά κόψω εἰσιτήρια. Τότε μέ πλησίασε μιά κοπέλα νὰ τῆς δώσω τήν εὐχή μοῦ ὡς ἱερέας. Κοίταξε τόν π. Γεράσιμο καί μοῦ εἶπε: «Μπορῶ νά πάω νά πάρω καί τήν εὐχή τοῦ Γέροντα πού στέκει πιό πέρα, μοῦ φαίνεται σεβάσμιος ἁγιορείτης». «Καί βέβαια μπορεῖς. Εἶναι ὁ νεοεκλεγεῖς Μητροπολίτης Κεφαλληνίας Γεράσιμος Φωκάς», τῆς εἶπα. Ἡ κοπέλα πῆγε, πῆρε τήν εὐχή του καί μέχρι νά ἔρθει τό τρένο ἔμειναν ἐκεῖ καί μιλοῦσαν,
Καί πότε εἶδα ξανά αὐτή τήν κοπέλα; Στό 40ήμερο μνημόσυνο του, ὅταν μέ πλησίασε καί μοῦ εἶπε:
«Ἦρθα στό μνημόσυνό του, πάτερ, γιατί μοῦ εἶπε συγκλονιστικά πράγματα σέ ἐκείνη τή σύντομη συνάντηση στή στάση τοῦ μετρό. Μοῦ ἔδωσε τή λύση προβλημάτων τῆς οἰκογένειας μου, ἀναφέροντας ἀκόμη καί τά ὀνόματα τῆς μητέρας μου καί τῶν ἀδελφῶν μου, χωρίς νά τούς ἔχει συναντήσει ποτέ. Ὄφειλα νά ἔρθω νά τόν εὐχαριστήσω». Ἔμεινα ἄναυδος.
