ΜΟΙΡΑΣΜΕΝΗ ΧΑΨΙΑ
Παντού υπήρχε σε τούτο το κονάκι η αγάπη!!
Όλα ανασαίνανε αρμονικά…
Τα πράγματα μέσα στο σπίτι λιγοστά και τακτοποιημένα.
Το καθένα στη θέση του.
Με κλειστά μάτια η μάνα τα έβρισκε.
More Read
Στο βασίλειό της δεν άγγιζε κανείς…
Δύο δωμάτια παλάτι όλο κι όλο.
Που χώρεσε τόση αγάπη?
Δύο δωμάτια.
Στο μεγάλο δωμάτιο σε μια γωνιά ένα στρώμα καταγής ριγμένο. Φτιαγμένο από φύλλα στεγνά καλαμποκιού.
Ήταν για τον πατέρα και την μάνα.
Σε μια άλλη ένα μικρότερο για τον παππού η γιαγιά είχε φύγει απ την ζωή αλλά την αγάπη της δεν την πήρε.
Την άφησε κοντά μας κι ήταν μεγάλη!! Πολύ μεγάλη!!
Γι αυτό λέω που χώρεσε τόση αγάπη?
More Read
Δίπλα στο στρώμα του παππού ήταν το δικό μου και των αδερφιών μου. Πέντε ήμασταν.
Τρεις τσιούπρες και δυο παιδιά. Παιδιά ήταν τα αγόρια.
Τα κορίτσια ήταν τσιούπρες μα η αγάπη ίδια για τα παιδιά και τις τσιούπρες….
Δίπλα απ του παππού το στρώμα μια παχιά βελέντζα ήταν το στρώμα μας.
Δεν είχαμε άλλα φύλλα το καλαμπόκι λιγοστό..
Όμως για μας ήταν ό,τι καλύτερο η στρωματσάδα.
Με σειρά ηλικίας ξαπλώναμε από την έξω πλευρά προς τα μέσα.
Ο μεγαλύτερος στην έξω πλευρά και με συνέχεια προς τα μέσα..
Τα παιδιά είχαν διαφορετικό σκέπασμα.
Δεν μας έφτανε το ένα.
Σ άλλο δωμάτιο το μικρό ήταν σε μια άκρη ο μπουχαρής και διάφορα αγγειά χρειαζούμενα για τις δουλειές της μάνας.
Στον τοίχο όλα κρεμασμένα.
Εκεί κι η τάβλα που την ξεκρεμούσαμε και βάζαμε το φαί πάνω της να φάμε καθισμένοι σταυροπόδι..
Κι η αγάπη εκεί. Στην τάβλα κι αυτή.
Έπαιρνε την χαψιά απ την μάνα κι απ τον πατέρα και την έδινε στον παππού και στον μικρότερο.
Παντού υπήρχε αγάπη!! Παντού!!
Έξω στην αυλή τα χέρια του παππού την ακουμπούσανε στ ασβεστωμένα λιθάρια στο τοιχάκι που ήταν ο καναπές της αυλής μας και στους πλίνθους του σπιτιού.
Την κληματαριά την είχε φυτέψει η γιαγιά όταν νύφη πήγε σ αυτό το σπιτάκι.
Την φρόντιζε σαν το στερνοπούλι της και θέριεψε κι ανέβηκε στην στέγη.
Έγινε δροσιά η αγάπη της για το καλοκαίρι γεμάτη τσαμπιά σταφύλια!!
Σκαρφαλώναμε και τρώγαμε κρυφά κρυφά τις ρώγες κι αφήναμε το τσάμπουρο τάχα μου πως τα πουλιά το κάνανε.
Έβαζε σκιάχτρο ο παππούς ένα παλιό πουκάμισο σε ένα σταυρό ξύλινο στερεωμένο αλλά τα πουλάκια σκαρφαλώνανε κι ο παππούς έκανε πως θύμωνε μαζί τους..
Πολύ αγάπη σε τούτο το κονάκι!!
Πολύ!!
Έγινε κληματαριά, δροσιά και τσαμπιά!!
Έγινε χαμόγελο πίσω απ τον θυμό για τα τσάμπουρα
και μοιρασμένη χαψιά..
Ελευθερία Λάππα
Ομφαλός της γης
