Σήμερα ντράπηκα εγώ…
Σήμερα ήρθε στο γραφείο μου ένας κύριος 82 ετών.
Αξιοπρεπέστατος. Από εκείνους τους ανθρώπους που ακόμη και όταν ζητούν βοήθεια, μοιάζει να απολογούνται που την χρειάζονται.
Ήρθε να ζητήσει 15 ευρώ.
Όχι για κάτι περιττό.
More Read
Όχι για έναν λογαριασμό που μπορούσε να περιμένει.
Για να μπορέσει να πάρει τα φάρμακά του, γιατί η σύνταξή του δεν έφτανε.
Το είπε με τόση ντροπή…
More Read
Η στάση του, το βλέμμα του, κάθε του λέξη έδειχναν πως δεν είχε μάθει να ζητά. Είχε μάθει να παλεύει, να στέκεται μόνος του, να τα καταφέρνει.
Και σήμερα, στα 82 του, χρειάστηκε να ζητήσει 15 ευρώ για την υγεία του.
Λυπήθηκα.
Αλλά περισσότερο ντράπηκα εγώ.
Ντράπηκα για μια κοινωνία που αφήνει ανθρώπους που δούλεψαν μια ολόκληρη ζωή να αισθάνονται ότι πρέπει να ντρέπονται επειδή δεν μπορούν να αγοράσουν τα φάρμακά τους.
Και σκέφτηκα κάτι πολύ απλό:
Η αξιοπρέπεια ενός ανθρώπου δεν πρέπει να κοστίζει 15 ευρώ.
Κανένας άνθρωπος στα 82 του δεν θα έπρεπε να χρειάζεται να ζητήσει βοήθεια για να μπορέσει να πάρει τα φάρμακά του.
Και κανένας από εμάς δεν πρέπει να συνηθίσει αυτή την εικόνα.
Γιατί όταν συνηθίζουμε την ανάγκη του διπλανού μας, τότε δεν φταίει μόνο η φτώχεια.
Έχουμε φτωχύνει κι εμείς ως κοινωνία.
