Η ελληνική οικογένεια περνά σήμερα μια βαθιά κρίση.
Και δεν είναι μόνο οικονομική κρίση.
Είναι κρίση σχέσεων.
Κρίση επικοινωνίας.
Κρίση αξιών.
Κρίση υπομονής.
Κρίση παρουσίας.
Ζούμε σε μια εποχή όπου έχουμε περισσότερα μέσα επικοινωνίας από ποτέ, αλλά πολλές φορές μιλάμε λιγότερο από ποτέ.
Μένουμε στο ίδιο σπίτι, αλλά ο καθένας ζει στον δικό του κόσμο.
Ο πατέρας κουρασμένος από τη δουλειά.
Η μητέρα εξαντλημένη από υποχρεώσεις.
Τα παιδιά κλεισμένα στο δωμάτιό τους, με ένα κινητό στο χέρι.
More Read
Και κάπως έτσι, χωρίς να το καταλάβουμε, οι άνθρωποι που αγαπιούνται περισσότερο αρχίζουν να απομακρύνονται.
Όχι επειδή δεν αγαπιούνται.
Αλλά επειδή σταμάτησαν να το δείχνουν.
Σταμάτησαν να μιλούν.
Σταμάτησαν να ακούνε.
Σταμάτησαν να κάθονται μαζί.
Σταμάτησαν να κοιτάζονται στα μάτια.
Κάποτε το οικογενειακό τραπέζι ήταν τόπος συνάντησης.
Εκεί άκουγες τι έγινε στο σχολείο.
Τι συνέβη στη δουλειά.
Ποιος στενοχωρήθηκε.
Ποιος είχε μια χαρά.
Ποιος χρειαζόταν μια συμβουλή.
Σήμερα πολλές φορές ακόμη και στο ίδιο τραπέζι, τέσσερις άνθρωποι κρατούν τέσσερα κινητά.
Και η σιωπή μεγαλώνει.
Δεν είναι κακό η τεχνολογία.
Κακό είναι όταν η τεχνολογία πάρει τη θέση της οικογένειας.
Όταν το παιδί μιλά περισσότερο με αγνώστους στο διαδίκτυο παρά με τους γονείς του.
Όταν ο σύζυγος γνωρίζει περισσότερα για τις ζωές των άλλων μέσα από τα κοινωνικά δίκτυα παρά για το τι συμβαίνει στην ψυχή του ανθρώπου που κοιμάται δίπλα του.
Όταν το σπίτι γεμίζει πράγματα, αλλά αδειάζει από ζεστασιά.
Και τότε αναρωτιόμαστε:
Γιατί τα παιδιά κλείνονται στον εαυτό τους;
Γιατί υπάρχει τόση επιθετικότητα;
Γιατί νέοι άνθρωποι αισθάνονται μόνοι;
Γιατί οι γάμοι διαλύονται τόσο εύκολα;
Γιατί οι σχέσεις γίνονται τόσο εύθραυστες;
Ίσως γιατί μάθαμε να αντικαθιστούμε αντί να διορθώνουμε.
Χάλασε κάτι;
Το πετάμε.
Και δυστυχώς αυτή η νοοτροπία πέρασε πολλές φορές και στις ανθρώπινες σχέσεις.
Διαφωνήσαμε;
Χωρίζουμε.
Πληγωθήκαμε;
Δεν ξαναμιλάμε.
Μας απογοήτευσε ο άλλος;
Τον διαγράφουμε.
Όμως η οικογένεια δεν μπορεί να λειτουργήσει έτσι.
Η οικογένεια θέλει αγώνα.
Θέλει υπομονή.
Θέλει να καταπιείς κάποιες φορές τον εγωισμό σου.
Θέλει να πεις «έκανα λάθος».
Θέλει να ζητήσεις συγγνώμη.
Θέλει να συγχωρήσεις.
Θέλει να ξαναπροσπαθήσεις.
Γιατί εκεί που υπάρχουν άνθρωποι, θα υπάρχουν και λάθη.
Το θέμα δεν είναι να μη γίνονται λάθη.
Το θέμα είναι να μη χάνονται οι άνθρωποι εξαιτίας των λαθών.
Τα παιδιά σήμερα έχουν σχεδόν τα πάντα.
Έχουν παιχνίδια.
Έχουν υπολογιστές.
Έχουν κινητά.
Έχουν ρούχα.
Έχουν δραστηριότητες.
Έχουν φροντιστήρια.
Έχουν πολλές φορές περισσότερες δυνατότητες απ’ όσες είχαν οι προηγούμενες γενιές.
Αλλά έχουν κάτι άλλο;
Έχουν χρόνο με τους γονείς τους;
Έχουν μια αγκαλιά χωρίς βιασύνη;
Έχουν κάποιον να ακούσει τον φόβο τους;
Έχουν κάποιον να τους πει:
«Ό,τι κι αν γίνει, εγώ είμαι εδώ»;
Γιατί ένα παιδί μπορεί να ξεχάσει το ακριβό δώρο που του πήρες.
Δεν θα ξεχάσει όμως ποτέ ότι όταν σε χρειαζόταν, δεν ήσουν εκεί.
Η παρουσία δεν αγοράζεται.
Η αγάπη δεν αντικαθίσταται με χρήματα.
Και η απουσία των γονέων δεν καλύπτεται με ένα κινητό τελευταίας τεχνολογίας.
Χρειαζόμαστε ξανά πατέρες που να είναι πραγματικά παρόντες.
Όχι μόνο άνθρωποι που πληρώνουν τους λογαριασμούς.
Πατέρες που θα μιλούν στα παιδιά τους.
Που θα τα αγκαλιάζουν.
Που θα τους δείχνουν με το παράδειγμά τους τι σημαίνει ευθύνη, αξιοπρέπεια και σεβασμός.
Χρειαζόμαστε μητέρες που να μη σηκώνουν μόνες τους ολόκληρο το βάρος του σπιτιού.
Που να αισθάνονται ότι έχουν δίπλα τους έναν σύντροφο και όχι ακόμη μία υποχρέωση.
Και χρειαζόμαστε παιδιά που να μεγαλώνουν με αγάπη αλλά και με όρια.
Γιατί η αγάπη χωρίς όρια δεν είναι πάντοτε αγάπη.
Το παιδί χρειάζεται το «ναι».
Χρειάζεται όμως και το «όχι».
Χρειάζεται ελευθερία.
Χρειάζεται όμως και καθοδήγηση.
Χρειάζεται φίλους.
Χρειάζεται όμως πρώτα γονείς.
Δεν είναι έργο του γονιού να είναι πάντοτε αρεστός στο παιδί του.
Είναι να το βοηθήσει να γίνει σωστός άνθρωπος.
Και κάτι ακόμη.
Η οικογένεια δεν πρέπει να μετατραπεί σε πεδίο μάχης.
Τα παιδιά δεν πρέπει να μεγαλώνουν ακούγοντας καθημερινά φωνές, προσβολές και απαξίωση.
Ένα παιδί απορροφά τα πάντα.
Ακόμη κι όταν νομίζουμε ότι δεν καταλαβαίνει.
Καταλαβαίνει.
Και κουβαλά πολλές φορές μέσα του τραύματα για χρόνια.
Γι’ αυτό οι γονείς πρέπει να θυμούνται:
Όταν προσβάλλετε ο ένας τον άλλον μπροστά στα παιδιά σας, πληγώνετε και τα ίδια.
Όταν χρησιμοποιείτε το παιδί ως όπλο στον μεταξύ σας πόλεμο, το αναγκάζετε να πολεμήσει σε έναν πόλεμο που δεν είναι δικός του.
Όταν του λέτε «ο πατέρας σου είναι έτσι» ή «η μητέρα σου είναι αλλιώς», πληγώνετε τις μισές του ρίζες.
Η οικογένεια χρειάζεται σεβασμό.
Ακόμη και όταν υπάρχει διαφωνία.
Ακόμη και όταν υπάρχει κρίση.
Ακόμη και όταν τα πράγματα δυσκολεύουν.
Και δυστυχώς έχουμε και ένα ακόμη πρόβλημα:
Έχουμε μάθει να συγκρίνουμε τη ζωή μας με τις ζωές των άλλων.
Βλέπουμε στα κοινωνικά δίκτυα χαμογελαστές οικογένειες, ταξίδια, γιορτές, όμορφες φωτογραφίες.
Και πιστεύουμε ότι όλοι οι άλλοι ζουν τέλεια και μόνο το δικό μας σπίτι έχει δυσκολίες.
Όμως μια φωτογραφία δεν δείχνει μια ζωή.
Κάθε σπίτι έχει τον σταυρό του.
Κάθε οικογένεια έχει τις δοκιμασίες της.
Μην συγκρίνετε την αλήθεια του σπιτιού σας με τη βιτρίνα των άλλων.
Δουλέψτε για το δικό σας σπίτι.
Φροντίστε τους δικούς σας ανθρώπους.
Γιατί μια μέρα τα παιδιά θα μεγαλώσουν.
Τα δωμάτιά τους θα αδειάσουν.
Τα παιχνίδια θα μαζευτούν.
Το σπίτι θα ησυχάσει.
Και τότε θα καταλάβουμε ότι τα χρόνια πέρασαν πολύ πιο γρήγορα απ’ όσο νομίζαμε.
Γι’ αυτό αγκαλιάστε τα παιδιά σας σήμερα.
Ακούστε τα σήμερα.
Πείτε τους ότι τα αγαπάτε σήμερα.
Μη θεωρείτε τίποτε δεδομένο.
Και εσείς οι σύζυγοι, κοιτάξτε ξανά ο ένας τον άλλον.
Θυμηθείτε πώς ξεκινήσατε.
Θυμηθείτε τι υποσχεθήκατε.
Μην αφήνετε μια δύσκολη περίοδο να σβήσει μια ολόκληρη κοινή διαδρομή.
Δεν λέω ότι όλα διορθώνονται εύκολα.
Ούτε ότι πρέπει να ανεχόμαστε κακοποίηση, βία ή εξευτελισμό.
Αλλά εκεί όπου υπάρχει αγάπη, σεβασμός και ειλικρινής διάθεση, αξίζει να αγωνιστούμε.
Και μέσα σε όλα αυτά, η οικογένεια έχει ανάγκη και από τον Θεό.
Όχι τυπικά.
Όχι μόνο στις δυσκολίες.
Όχι μόνο όταν έρθει μια αρρώστια ή μια συμφορά.
Ο Χριστός χρειάζεται να έχει θέση στην καθημερινότητα του σπιτιού.
Μια μικρή προσευχή.
Ένας σταυρός πριν φύγουν τα παιδιά από το σπίτι.
Ένα «Δόξα τῷ Θεῷ» στη χαρά.
Ένα «Θεέ μου, βοήθησέ μας» στη δυσκολία.
Μια Κυριακή στην Εκκλησία.
Μια συγχώρηση πριν κοιμηθούμε.
Αυτά δεν είναι μικρά πράγματα.
Αυτά χτίζουν οικογένειες.
Η Εκκλησία δεν υπόσχεται οικογένειες χωρίς δυσκολίες.
Μας μαθαίνει όμως πώς να περνούμε τις δυσκολίες χωρίς να καταστρέφουμε ο ένας τον άλλον.
Μας μαθαίνει ότι η αγάπη δεν είναι μόνο συναίσθημα.
Είναι θυσία.
Είναι ευθύνη.
Είναι σταυρός.
Είναι το να μένεις δίπλα στον άλλο και στις ημέρες που δεν είναι εύκολο να τον αγαπήσεις.
Σήμερα λοιπόν, περισσότερο από ποτέ, πρέπει να προστατεύσουμε την οικογένεια.
Όχι μόνο με λόγια.
Με πράξεις.
Να ξαναβάλουμε το τραπέζι στο κέντρο του σπιτιού.
Να ξαναβάλουμε την κουβέντα στη ζωή μας.
Να ξαναμάθουμε να ακούμε.
Να ξαναμάθουμε να συγχωρούμε.
Να ξαναμάθουμε να προσευχόμαστε μαζί.
Να ξαναμάθουμε να είμαστε οικογένεια.
Γιατί η κοινωνία δεν αλλάζει πρώτα στα υπουργεία.
Αλλάζει μέσα στα σπίτια.
Εκεί διαμορφώνεται ο άνθρωπος.
Εκεί μαθαίνει τι σημαίνει σεβασμός.
Εκεί μαθαίνει τι σημαίνει αγάπη.
Εκεί μαθαίνει τι σημαίνει ευθύνη.
Εκεί χτίζεται το αύριο.
Και αν θέλουμε μια καλύτερη Ελλάδα αύριο, πρέπει να προσέξουμε την ελληνική οικογένεια σήμερα.
Γιατί όταν ένα σπίτι στέκεται όρθιο, δίνει δύναμη και στην κοινωνία.
Όταν όμως τα σπίτια γκρεμίζονται το ένα μετά το άλλο, κάποια στιγμή αρχίζει να γκρεμίζεται και ολόκληρη η κοινωνία.
**Ας σώσουμε λοιπόν ό,τι ακόμη μπορούμε να σώσουμε.**
Ας αφήσουμε στην άκρη λίγο τον εγωισμό.
Ας σηκώσουμε το τηλέφωνο και ας μιλήσουμε στον άνθρωπό μας.
Ας αγκαλιάσουμε το παιδί μας.
Ας ζητήσουμε συγγνώμη.
Ας πούμε ένα «σ’ αγαπώ» πριν να είναι αργά.
Γιατί πολλές φορές πιστεύουμε πως έχουμε χρόνο.
Κι όμως ο χρόνος περνά.
Και κάποια «συγγνώμη» που δεν ειπώθηκε, κάποια αγκαλιά που δεν δόθηκε και κάποια λόγια που κρατήσαμε μέσα μας μπορεί μια μέρα να γίνουν η μεγαλύτερη μετάνοιά μας.
**Η ελληνική οικογένεια βρίσκεται σε κρίση.**
Αλλά δεν είναι καταδικασμένη.
Όσο υπάρχει αγάπη, υπάρχει ελπίδα.
Όσο υπάρχει συγχώρηση, υπάρχει δρόμος επιστροφής.
Όσο υπάρχει πίστη, υπάρχει δύναμη.
Και όσο μέσα σε ένα σπίτι υπάρχουν άνθρωποι που μπορούν ακόμη να πουν:
**«Εμείς δεν θα αφήσουμε την οικογένειά μας να χαθεί»**,
τότε τίποτε δεν έχει τελειώσει.
Ας ξανακάνουμε λοιπόν τα σπίτια μας λιμάνια και όχι πεδία μάχης.
Ας ξανακάνουμε το τραπέζι μας τόπο συνάντησης.
Ας ξανακάνουμε την αγκαλιά μας καταφύγιο.
Ας ξαναβάλουμε τον Χριστό στο κέντρο της οικογένειας.
Γιατί μπορεί να αλλάξει ο κόσμος.
Μπορεί να αλλάξουν οι εποχές.
Μπορεί να αλλάξουν οι συνήθειες.
Αλλά ένα πράγμα θα παραμένει πάντοτε αλήθεια:
**Ο άνθρωπος χρειάζεται ένα σπίτι όπου να τον περιμένουν.
Έναν άνθρωπο που να τον αγαπά.
Μια αγκαλιά στην οποία να μπορεί να επιστρέψει.**
Και αυτό είναι η οικογένεια.
Ας μην την αφήσουμε να χαθεί.
π. Δημήτριος Αργύρης
Πρωτοπρεσβύτερος
