Λέγεται ότι ένα βράδυ, μια ηλικιωμένη γυναίκα μπήκε σε μια σχεδόν άδεια εκκλησία.
Άναψε δύο κεριά και στάθηκε για πολλή ώρα μπροστά στην εικόνα της Παναγίας.
Ένας άντρας που ήταν εκεί παρατήρησε ότι η γυναίκα δεν έλεγε καμία προσευχή. Απλώς στεκόταν σιωπηλή, με δάκρυα στα μάτια της.
Καθώς έφευγαν, ο άντρας τη ρώτησε:
— Συγχωρέστε με, αλλά για ποιον άναψες τα δύο κεριά;
Η γυναίκα απάντησε:
— Το ένα είναι για το παιδί μου, που περνάει μια δύσκολη δοκιμασία. Το άλλο είναι για μένα, για να μου δώσει ο Θεός τη δύναμη να μην χάσω την ελπίδα.
— Αλλά γιατί δεν προσευχήθηκες; ρώτησε ο άντρας. Δεν σε άκουσα να λες τίποτα.
Η ηλικιωμένη γυναίκα χαμογέλασε μέσα από τα δάκρυά της:
— Προσευχήθηκα τόσα χρόνια που ο Θεός γνωρίζει όλα μου τα λόγια. Απόψε δεν είχα πλέον τη δύναμη να Του πω τίποτα. Ήρθα μόνο για να σταθώ ενώπιόν Του.
Ο άντρας παρέμεινε σιωπηλός.
Τότε κατάλαβε ότι δεν λέγονται όλες οι προσευχές με φωνή.
Μερικές λέγονται με δάκρυα.
Άλλες με υπομονή.
Και οι πιο δύσκολες λέγονται μόνο όταν στέκεσαι ενώπιον του Θεού και ελπίζεις ότι καταλαβαίνει αυτό που η καρδιά δεν μπορεί πλέον να εκφράσει με λόγια.
Μην νομίζεις ότι ο Θεός δεν σε ακούει όταν δεν μπορείς πλέον να βρεις τις κατάλληλες λέξεις.
Ίσως έχεις ένα παιδί για το οποίο προσεύχεσαι χρόνια. Ίσως έχεις ένα άρρωστο άτομο στην οικογένειά σου. Ίσως έχεις μια ανησυχία που κανείς δεν γνωρίζει.
Μην εγκαταλείπεις την προσευχή.
Μερικές φορές αρκεί να πεις:
«Κύριε, ξέρεις τι έχω στην καρδιά μου. Δεν ξέρω πια τι να ζητήσω. Κάνε αυτό που είναι για το καλό μας και δώσε μου τη δύναμη να μην χάσω την πίστη μου».
Αμήν.
