Έχεις κήπο σήμερα; Είσαι πλούσιος..
Γράφει ο Γιώργος Χελιδωνης,
Ποιος έχει κήπο σήμερα;
Είναι πλούσιος;
Ναι. Είναι πλούσιος. Και δεν το ξέρει.
Σήμερα που όλοι τρέχουν να προλάβουν λεφτά, να προλάβουν δουλειές, να προλάβουν μια ζωή που φεύγει μέσα από τα χέρια τους σαν νερό, αυτός που έχει κήπο έχει κάτι που δεν αγοράζεται.
Έχει ένα κομμάτι γης που τον περιμένει. Που τον ακούει. Που του μιλάει χωρίς λέξεις.
Το πρωί δεν τον ξυπνάει το ξυπνητήρι. Τον ξυπνάνε τα πουλιά. Βγαίνει έξω ξυπόλητος, με τον καφέ στο χέρι, και μυρίζει το χώμα. Το χώμα το βρεγμένο. Το χώμα που μυρίζει ζωή.
ΕΊΝΑΙ ΖΩΉ!
Και κοιτάει.
Κοιτάει τις ντομάτες του που κοκκινίζουν. Τις πιπεριές, τα αγγούρια, τα κολοκυθάκια. Κοιτάει τον βασιλικό, τον δυόσμο, τη ρίγανη.
More Read
Και χαμογελάει σαν παιδί. Γιατί ξέρει πως αυτό δεν το έφτιαξε το σούπερ μάρκετ. Το έφτιαξε αυτός. Με τα χέρια του. Με τον ιδρώτα του. Με την υπομονή του.
Ποιος έχει κήπο σήμερα; Ο πλούσιος.
Γιατί ο πλούσιος ο αληθινός δεν είναι αυτός που έχει λεφτά στην τράπεζα. Είναι αυτός που κόβει μια ντομάτα ζεστή από τον ήλιο και τη τρώει όρθιος, εκεί, μέσα στον κήπο, με λίγο αλάτι και λίγο ψωμί. Και εκείνη τη στιγμή δεν ζηλεύει κανέναν στον κόσμο.
Ο φτωχός σήμερα είναι αυτός που έχει διαμέρισμα με δέκα δωμάτια και δεν έχει ένα δέντρο να καθίσει από κάτω. Που έχει ψυγείο γεμάτο και δεν ξέρει τι γεύση έχει η ντομάτα η αληθινή.
Που έχει τα πάντα και δεν έχει που να ακουμπήσει την ψυχή του να ξεκουραστεί.
Στον κήπο δεν είσαι ποτέ μόνος.
Έχεις τη γη για παρέα. Έχεις τον ήλιο για φίλο. Έχεις το νερό που τρέχει και σου θυμίζει πως όλα περνάνε, όλα κυλάνε, όλα ξαναγεννιούνται.
Σκάβεις. Και καθώς σκάβεις, φεύγουν τα βάσανα. Σκέφτεσαι αυτά που σε βαραίνουν και τα θάβεις εκεί μέσα στο χώμα. Και το χώμα τα παίρνει. Και σου δίνει πίσω ζωή. Σου δίνει καρπό.
Ποτίζεις. Και καθώς ποτίζεις, ποτίζεις και την καρδιά σου. Γιατί ο άνθρωπος που ποτίζει ένα φυτό, μαθαίνει να περιμένει. Μαθαίνει πως τίποτα δεν γίνεται αμέσως.
Πρέπει να έχεις υπομονή. Πρέπει να έχεις πίστη. Να βάλεις τον σπόρο σήμερα και να περιμένεις. Να τον προσέχεις μέρα με τη μέρα. Όπως τα παιδιά σου. Όπως την αγάπη σου.
Θυμάσαι τους παλιούς;
Ο παππούς μας δεν είχε λεφτά. Είχε κήπο. Και ήταν ο πιο πλούσιος άνθρωπος του χωριού. Δεν πήγαινε ποτέ στο μανάβικο να αγοράσει. Έβγαζε από τον κήπο του και τάιζε όλη τη γειτονιά.
Κι όταν έρχονταν φίλοι, τους έκοβε μια σαλάτα και έλεγε: «Κάτσε, φάε, είναι από τον κήπο μου». Και το έλεγε με τέτοια περηφάνια, λες και τους κέρναγε χρυσάφι. Γιατί για εκείνον, χρυσάφι ήταν.
Η γιαγιά έβγαζε τη ρίγανη, έκοβε λίγο βασιλικό για το φαγητό, και το σπίτι μύριζε όλο Ελλάδα. Μύριζε Καλοκαίρι. Μύριζε ζωή.
Τώρα; Τώρα χτίσαμε τα πάντα. Τσιμέντο παντού.
Μπαλκόνια με γλάστρες πλαστικές. Και λέμε πως προοδεύσαμε.
Μα τι πρόοδος είναι αυτή που σε κάνει να ξεχάσεις από πού βγαίνει το ψωμί σου; Που σε κάνει να νομίζεις πως η ντομάτα φυτρώνει στο ράφι;
Ο άνθρωπος που έχει κήπο σήμερα, είναι πλούσιος γιατί έχει ακόμα ρίζες.
Όλοι οι άλλοι είναι ξεριζωμένοι. Τρέχουν από εδώ κι από εκεί. Δεν ξέρουν πού πατάνε. Αυτός ξέρει. Πατάει στη γη του. Τη νιώθει κάτω από τα πόδια του.
Ξέρει πως αν γίνει σεισμός, αν γίνει πόλεμος, αν γίνουν όλα ανάποδα, αυτός θα έχει ένα κομμάτι ψωμί και μια ντομάτα να φάει. Και θα ζήσει.
Και το βράδυ;
Το βράδυ κάθεται στην αυλή του, κάτω από το δέντρο που φύτεψε ο πατέρας του, και ακούει τα τζιτζίκια. Πίνει ένα ποτήρι κρασί, δικό του κρασί. Κόβει λίγο τυρί, λίγο ψωμί, λίγη ντομάτα από τον κήπο. Και λέει: «Θεέ μου, σε ευχαριστώ».
Δεν έχει ανάγκη από πολλά.
Δεν θέλει βίλες και αυτοκίνητα. Θέλει μόνο ο κήπος του να είναι καλά. Να βρέξει όταν πρέπει. Να βγάλει ο ήλιος όταν πρέπει.
Αυτός είναι ο πλούσιος.
Γιατί ο πλούτος δεν είναι να έχεις πολλά. Είναι να μην σου λείπει τίποτα.
Και σε αυτόν που έχει κήπο, τι να του λείψει;
Έχει τον ήλιο του. Έχει το νερό του. Έχει το χώμα του. Έχει τα χέρια του. Έχει το πιο μεγάλο θησαυροφυλάκιο του κόσμου, ανοιχτό κάτω από τον ουρανό.
παρεμπιπτόντως, κανείς μας (με κήπο ή χωρίς) δεν έχει τις ανάγκες που ΝΟΜΊΖΕΙ!
Γι’ αυτό σου λέω…
Αν έχεις κήπο σήμερα, μην παραπονιέσαι πως δεν έχεις λεφτά.
Έχεις τα πάντα.
Έχεις την υγεία σου να σκάβεις. Έχεις την ψυχή σου να ηρεμεί. Έχεις το τραπέζι σου να γεμίζει χωρίς να ζητιανεύεις από κανέναν.
Έχεις ένα κομμάτι παράδεισο. Και ο παράδεισος, παιδί μου, δεν ήταν ποτέ με τσιμέντο. Ήταν κήπος. Από την αρχή ήταν κήπος.
Ποιος έχει κήπο σήμερα;
Είναι πλούσιος.
Είναι ο πιο πλούσιος άνθρωπος στον κόσμο.
Και ας μην το ξέρουν οι άλλοι.
