Μιὰ φορά, ἐνῶ ἀποστήθιζε νοερὰ τὴν παράκληση τῆς Παναγίας, βάδιζε στὴν ὁδὸ Καρπενησίου-Λαμίας, ἀρκετὰ πιὸ κάτω ἀπὸ τὴν κλινική Τσεκούρα πρὸς Παγκράτι κι ἕνας ἀπρόσεκτος νεαρός ὁδηγὸς αὐτοκινήτου τὸν χτύπησε στὸν γοφὸ καὶ τὸν ἔριξε κάτω στὴν ἄσφαλτο μὲ δύναμη, τὸ δὲ καλυμμαύχι του ἐκτινάχτηκε καὶ κύλησε σὰν μπάλα δεκάδες μέτρα τὸν κατήφορο. Σηκώθηκε, χωρὶς νὰ πάθει τίποτα, τοῦ ἔφεραν τὸ καλυμμαύχι του καὶ συνέχισε τον δρόμο γιὰ τὸ ἔργο του. Μερικοὶ ἀγανάκτησαν κι ἤθελαν νὰ συλλάβουν καὶ νὰ καταγγείλουν τὸν ὁδηγό, μὰ δὲν τοὺς ἄφησε.
-Ἀφῆστε τὸ παιδί, ἐγὼ φταίω ποὺ δὲν πρόσεχα!
Μιὰ μέρα τοῦ καλοκαιριοῦ, ὑπολογίζω τὸ 1989, κατέφτασε ἡ γνωστή μου συνάδελφος στὸ γραφεῖο καὶ μοῦ λέει:
-Τα ‘μαθες γιὰ τὸν π. Βησσαρίωνα;
-Τί νὰ μάθω;
More Read
-Νά, τὸν χτύπησε αὐτοκίνητο στὸν δρόμο καὶ τὸν μετέφεραν στὸ νοσοκομεῖο ἐπάνω. Ἀλλὰ μὴ φοβάσαι, δὲν ἔπαθε τίποτε, γλύτωσε ὡς ἐκ θαύματος (καὶ μοῦ περιέγραψε τὸ περιστατικό).
-Ἐσύ πῶς τὰ ἔμαθες ὅλ’ αὐτά;
-Ἀπὸ τὴν οἰκογένεια τάδε ποὺ τὸν ξέρει. Τὸ ἔμαθαν ἀπὸ αὐτόπτη, ἀπὸ ἄνθρωπο ποὺ ἦταν παρὼν ἐκείνη τὴ στιγμή.
Ἑτοιμάστηκα καὶ ξεκίνησα βιαστικὸς νὰ φύγω. Μὲ προλαβαίνει στὴν ἔξοδο.
-Ποῦ πᾶς; Στὸ νοσοκομεῖο;
-Ναί.
– Τώωωρα… ἔφυγε κιόλας χτές, τὴν ἴδια μέρα.
Τηλεφωνῶ στὸ νοσοκομεῖο καὶ μοῦ τὸ ἐπιβεβαίωσαν.
Αὐτὸ τὸ περιστατικό συνέβη ὡς ἑξῆς:
Τὴ χτεσινὴ μέρα ἀπὸ τὴ συζήτησή μας, πεζοποροῦσε στὸν δρόμο Μονῆς Ἀγάθωνος-Ὑπάτης. Περνώντας τὸ Καπνοχώρι καὶ πρὶν φτάσει στὴν Ὑπάτη, ξαφνικὰ ἕνα αὐτοκίνητο μεσαίου μεγέθους τὸν χτύπησε μὲ φόρα, τὸν τίναξε πρὸς τὰ πάνω καὶ τὸν ἔριξε στὴν πλαϊνὴ χαράδρα σὲ βάθος δέκα μέτρων, σβαρνίστηκε σὲ θάμνους καὶ χαλίκια. Μερικοὶ ποὺ δούλευαν δίπλα στὰ χωράφια καὶ παρακολούθησαν τὸ συμβάν, ἔτρεξαν ἐκεῖ νομίζοντας ὅτι «πάει ὁ καλόγερος…».
More Read
Ἀλλὰ ἔκπληκτοι τὸν βλέπουν σὲ λίγο ν’ ἀνεβαίνει μόνος του πάνω στον δρόμο, χωρὶς μιὰ γρατζουνιὰ καὶ χωρὶς σκίσιμο στά ράσα του κι αυθόρμητα γιὰ τὸ ἀνέλπιστο αὐτὸ σταυροκοπήθηκαν.
Ἐπειδὴ φοβήθηκαν ὅμως μὴν ἔχει ἐσωτερικὴ αἱμορραγία, γιὰ πᾶν ἐνδεχόμενο τὸν μετέφεραν ἐσπευσμένα στὸ νοσοκομεῖο Λαμίας, ὅπου μετὰ τὶς ἰατρικὲς ἐξετάσεις καὶ ἀκτινογραφίες δὲν βρῆκαν τίποτα οἱ γιατροί. Ἔφυγε τὴν ἴδια μέρα χαμογελώντας γιὰ τὴν ἀνησυχία μερικῶν πνευματικῶν του παιδιῶν ποὺ ἐν τῷ μεταξὺ ἔτρεξαν ἐκεῖ καὶ τοὺς καθησύχασε. Τὸ μὲν αὐτοκίνητο παραδόξως ἔπαθε ζημιὰ καὶ δὲν ξεκινοῦσε, ὁ δὲ πατὴρ Βησσαρίων ἄθικτος!
Τὸν φύλαξε ἡ Παναγία πρωτίστως, ὅπως καὶ σὲ ἄλλους κινδύνους, ποὺ μὲ τὴ θαυματουργὴ εἰκόνα της ἦταν σχεδὸν ἀχώριστος.
Πηγή: «Ἡ ἀφθαρσία τῆς Ἀγάπης – Ἅγιος Βησσαρίων», Κωνσταντῖνος Δ. Εὐσταθίου, ἐκδ. Ἄθως, σέλ.234-236
