ε’. Πὲρὶ τοῦ τίτλου «Οἰκουμενικός»
Ό κ. Βαρθολομαῖος δὲν ἔχει φρόνημα ’Ὀρθοδόξου Πατριάρχου, ἄλλά αἱρετικοῦ.
Διὰ τοῦτο δέχεται νὰ ὄνομάζεταί «Κορυφή τής ’Ὀρθοδοξίας», ἔνώ ἔξέπεσέν ἄπό αὔτήν εἷς βάραθρον αἴρέσεώς μεγάλης!
Δέχεται νὰ ἄποκαλῆταί «Προκαθήμενος τῆς Ὄρθοδοξίας»,
ἔνώ ἕκαστος Πατριάρχης, ἄκόμή καὶ ὃ Κωνσταντινουπόλεως, εἶναι Προκαθήμενος τοῦ Πατριαρχείου του καὶ μόνον αὔτού, καὶ τοῦτο ἔφ’ ὅσον εἶναι ’Ὀρθόδοξος καὶ ὄχι αἱρετικός!
Ἄρέσκεταί νὰ λέγεται «Ἀρχηγὸς τῆς ’Ὀρθοδοξίας», ἔνώ ὃ Ἀρχὴγὸς τῆς Ὄρθοδοξίάς εἶναι μόνον ὃ Κύριος ἤμών ’Ἰησοῦς Χριστὸς ὃ ἄληθινός Θεός, καὶ εἷς αὖτὸν καὶ μόνον «τὸν τῆς πίστεως Ἀρχὴγὸν καὶ τελειωτὴν Ἴησούν» ὄφείλομέν
νὰ ἄποβλέπωμέν ὅλοι οἵ Χριστιανοί, καὶ ἔπίσκοποί, ἔστω καὶ ἂν εἶναι πατριάρχαι, καὶ κληρικοὶ καὶ ἄλλοι πιστοί, πρὸς σωτηρίαν (Ἔβρ. ἰβ’,
2). Ἄλλως πίπτομεν καὶ ἤμείς στὴν αἵρεσιν τοῦ κ. Βαρθολομαίου,
πρὸς ἄπώλειάν καὶ «κόλασιν αἰώνιον» (Μάτθ. κέ’, 46).
’Ἰδοὺ γιατὶ ο κ. Βαρθολομαῖος κομπάζει καὶ ὤς «Οἰκουμενικὸς Πατριάρχης», καθολικῆς δῆθεν ἀνὰ τὴν οἰκουμένην πατριαρχικῆς ἔξουσίας καὶ δικαιοδοσίας,· δηλαδὴ ὤς ἄλλος Πάπας, ὅπως τὸν δέχεται ἢ αἵρεσις τοῦ Παπισμοῦ καὶ τὸν ἀπορρίπτει ἤ ’Ὀρθοδοξία.
Εἷς τήν ’Ὀρθοδοξίαν «οἰκουμενικὸς» καὶ «καθολικὸς» λέγεται πᾶς ’Ὀρθόδοξος Ἐπίσκοπος, ἔπειδή εἶναι Ἐπίσκοπος τῆς «Καθολικῆς» Ἐκκλησίας, δηλαδὴ τῆς ἄνά τὴν γῆν ’Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας (Συμβόλου τῆς Πίστεως, καὶ Δοσιθέου ‘Ἱεροσολύμων, «Δωδεκάβιβλος», Α’, 238).
More Read
Διὰ τοῦτο ὃ τίτλος «Οἰκουμενικὸς» ἄπεδίδετό καὶ στὸν Πατριάρχην Ἐπίσκοπον Κωνσταντινουπόλεως ἄπό τὸν Ε’ αἴώνα, ἄλλά μόνον χάριν φιλοφρονήσεως κάί οὔδέποτέ μὲ τὴν οὔσιαστικήν σημασίαν ἔκκλησιαστικής ἔξουσίας.
’Ἰδοὺ διατὶ οἵ ’Ὀρθόδοξοι Πατριάρχαι Κωνσταντινουπόλεως τὸν ἄπέκρουσαν καὶ δὲν τὸν χρησιμοποιοῦσαν οὔτε ὤς ἁπλοῦν τίτλον.
Ὤς ἁπλοῦς τίτλος καὶ ὀχι ἔξουσίας ἔχρησιμοποιήθη ἢ λέξις «οἰκουμενικὸς» πρῶτον μετὰ τὴν ἅλωσιν τῆς Κωνσταντινουπόλεως ἀπὸ τοὺς Λατίνους παπικοὺς τὸ ἔτος 1204.
Ἀλλὰ διαμαρτυρήθηκαν δι’ αὐτό ’Ὀρθόδοξοι Ἐπίσκοποι καὶ τὸ κατέκριναν ὤς ἄντιπαραδοσιακόν καὶ ἄνορθόδοξόν (Β. Κ. Στεφανίδου, «Ἐκκλησιαστικὴ Ἱστορία». Ἄθήναί 1970, σ. 290, 439).
Ὅ οἰκουμενιστὴς ὅμως Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως Δημήτριος ἔδέχθη νὰ χρησιμοποιῆται τὸ «Οἰκουμενικὸς Πατριάρχης» μὲ τὴν αἱρετικὴν παπικὴν σημασίαν τῆς ἔξουσίας, καὶ ἄπό αὖτὸν παρέλαβε τὸ κακὸν τοῦτο ὃ σημερινὸς κ. Βαρθολομαῖος.
Ὅ κ. Βαρθολομαῖος θέλει νὰ λέγεται «Οἰκουμενικὸς Πατριάρχης» καὶ ὄχι ἄπλώς «Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως», διὰ δύο κυρίως λόγους.
Πρῶτον, ἔπειδή οἵ Τοῦρκοι δὲν ἀρέσκονται νὰ ἀκούεται τὸ ὄνομα Κωνσταντινούπολις!
Καὶ δεύτερον, καὶ τὸ κυριώτερον, διότι θέλει νὰ εἶναι ὃ μόνος κυρίαρχος Πατριάρχης τῶν ’Ὀρθοδόξων ὅλης τῆς οἰκουμένης, ὤς ἄλλος Πάπας τῆς ’Ἀνατολῆς, καὶ ὅλοι νὰ ὑποτάσσονται σ’ αὖτόν, ὤς οἵ παπικοὶ εἷς τὸν αἴρεσιάρχήν Πάπαν των.
’Ἀλλὰ ἢ ἀπαίτησις αὐτῆς τῆς οἰκουμενικῆς καὶ καθολικῆς ἔξουσίας εἶναι ἄμάρτημά μέγα, λέγουν οἵ Ἅγιοι Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας, μάλιστα μὲ τόν ’Ὀρθόδοξον τότε Πάπαν Ρώμης Ἅγιον Γρηγόριον τὸν Διάλογον.
Ὅ Ἅγιος οὕτως, ὄμιλών γύρω στὸ 500 μ.Χ., «ἔλεγε πρόδρομον τοῦ ’Ἀντίχριστου τὸν καλούμενον οἰκουμενικόν, ἤτοι τῆς καθ’ ὅλου ’Ἐκκλησίας Ἐπίσκοπον», γράφει ὃ Ἅγιος Δοσίθεος Ἱεροσολύμων (Δοσιθέου, «Δωδεκάβιβλος», Ε’, 254), καὶ διὰ τοῦτο ἀργότερον ὃ Πάπας Ρώμης, ποῦ ἔπεσε σ’ αὔτήν τὴν μεγάλην αἵρεσιν, ἔκλήθή «ἄντίχριστός» (Ἁγίου Κοσμᾶ τοῦ Αἰτωλοῦ).
Καὶ ὃ κ. Βαρθολομαῖος λοιπόν, ποῦ θέλει νὰ εἶναι «Οἰκουμενικὸς Πατριάρχης» μὲ οἰκουμενικὴν ἔξουσίάν, ἄληθώς δὲν εἶναι «οἰκουμενικός», ἀλλὰ ἄντίχριστος!
’Ἰδοὺ τί λέγει ἔπ’ αὔτών καὶ ὃ Ἅγιος Νικόδημος ὅ ’Ἁγιορείτης εἷς τὸ «Πηδάλιον» (σελ. 209).
«Τὸ δὲ Οἴκόυμενικός, δύω τινὰ δηλοῖ ἢ γὰρ ἔκλαμβάνεταί ἄπλώς ἕν τὴ καθόλου Ἐκκλησία, δηλαδὴ ὅτι ἔστίν Ἐπίσκοπός τις ἔχων ἔξουσίάν ἰδικὴν καὶ μοναρχικὴν ἕν τὴ καθόλου Ἐκκλησία, ἢ δηλοῖ πολὺ μέρος τῆς οἰκουμένης.
Καθ’ ὃ καὶ βασιλεῖς πολλοί, καίτοι μὴ ὄντες κύριοι ὅλης τῆς οἴκουμένής, λέγονται ὅμως οἴκουμένής Δεσπόται, ὤς ὃ Εὔάγριος ὄνομάζεί τὸν Ζήνωνα, καθ’ ὅσον δηλ. πολὺ μέρος τῆς οἴκουμένής ἔξουσιάζουσί.
Κατὰ μὲν τὸ πρῶτον σημαινόμενον λοιπὸν οὗ λέγεται ποτὲ Οἰκουμενικὸς ὃ Κωνσταντινουπόλεως, ἂλλ’ οὖδὲ ὃ Ρώμης, ἢ ἄλλος τινάς, εἰμὴ μόνος ὃ Χριστός, ὃ τῆς οἴκουμένής ὅλης ἀληθῶς Πατριάρχης, ὦ ἐδόθη πᾶσα ἔξουσίά ἕν οὔρανώ καὶ ἔπί γῆς λέγεται δὲ κατὰ τὸ δεύτερον σημαινόμενον διὰ τὸ πολὺ μέρος τῆς οἴκουμένής ἔχειν ὕφ’ ἔαυτόν, καὶ πρὸς τούτοις διὰ τὸν ζῆλον καὶ τὴν πρόνοιαν ὅπου ἔχει εἷς τὴν φυλακὴν τῆς πίστεως καὶ τῶν συνοδικῶν καὶ πατρικῶν παραδόσεων, ὄχι μόνον ἕν τὴ ἔαυτού Διοικήσει, ἄλλά καὶ ἕν ταὶς λοιπαῖς.
Ὅθεν ἢ ὄμωνυμία τοῦ ὄνόματός τούτου ἔπροξένησέ τὰ σκάνδαλα μεταξὺ τοῦ Κωνσταντινουπόλεως Νηστευτοῦ καὶ τῶν Ρώμης Παπῶν, Πελάγιου λέγω καὶ Γρηγορίου τοῦ Διαλόγου.
Οὗτοι μὲν γάρ, κατὰ τὸ πρῶτον σημαινόμενον ἔκλαμβάνοντές τό, Οἴκουμενικός, ὤνόμαζόν τὸν τίτλον τοῦτον βλάσφημον, διαβολικόν, καὶ ἄλλα πολλὰ καὶ ὅτι ὅποιος θέλει νὰ ὄνομάζεταί Οἴκουμενικός, ἔστί του ’Ἀντίχριστου πρόδρομος (ἔπιστολή Γρηγορίου πρὸς τὸν Μαυρίκιον), καὶ κατὰ τοῦτο ἄλήθευόν.
Ὅ δὲ Νηστευτὴς καὶ ὃ Μαυρίκιος καὶ οἵ καθ’ ἕξὴς Πατριάρχαι καὶ Βασιλεῖς κατὰ τὸ β’ σημαινόμενον ἔννοοῦντές τὸν τίτλον, οὖδὲν αὔτοις ἔμελε, καὶ κατὰ τοῦτο ἄλήθευόν καὶ αὔτοί.
Πλὴν καὶ οἵ δύω οὗτοι τίτλοι, οὔχί ἄπό Κανόνων Συνοδικῶν ἢ Πατρικῶν, ἂλλ’ ἄπό συνήθειας ἔδόθησάν εἷς τὸν Κωνσταντινουπόλεως.
Ἢ ὕποσημείωσίς αὕτη συνερανίσθη καὶ ἔξ ἄλλων, μάλιστα δὲ ἔκ τῆς Δωδεκαβίβλου τοῦ Δοσιθέου».
ὃ κ. Βαρθολομαῖος, διὰ νὰ ἔπιβάλή τὸν ἔαυτόν του στούς ’Ὀρθοδόξους ὤς παπικὸν «Οἰκουμενικὸν Πατριάρχην», χρησιμοποιεῖ κατ’ αὔτών ἄκόμή καὶ τὸν ἄντίχριστόν διωγμόν.
Ἤδη ἔχει πληρώσει τήν ’Ὀρθόδοξον Ἐκκλησίαν μὲ ἄνεπίτρεπτά ζητήματα, ποῦ τὰ δημιουργεῖ ὃ ἴδιος.
Δημιούργησε ζητήματα στό ‘Ἅγιον Ὅρος.
Ζητήματα στὴν Ἐκκλησίαν τῆς Ἑλλάδος.
Ζητήματα στὶς Νέες Χῶρες τοῦ Ἔλλαδικοὺ χώρου.
Ζητήματα ·στὴν Κρήτη.
Ζητήματα στὴν Ἐκκλησίαν ’Ἀλβανίας.
Ζητήματα στὰ Ἱεροσόλυμα.
Ζητήματα στὴν Αὔστραλίάν.
Ζητήματα στήν ’Ἀμερικήν.
Ζητήματα, ζητήματα, ζητήματα, διὰ νὰ ἔπικρατήσή ὤς «Οἰκουμενικὸς» τύραννος τῆς ’Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας!
Από το περιοδικόν Άγιος Αγαθάγγελος 2000.
