Ο Στέφανος τον αγαπούσε, αλλά μέσα του τον βασάνιζε μια ντροπή. Στο σχολείο, όταν τον έβλεπαν μαζί, τα παιδιά ψιθύριζαν. «Ο αδελφός σου είναι καθυστερημένος;» τον ρωτούσαν. Εκείνος χαμήλωνε το βλέμμα.
Κάθε βράδυ προσευχόταν: «Θεέ μου, κάνε τον Άγγελο φυσιολογικό. Κάνε τον σαν κι εμένα, να μη ντρέπομαι».
Ο Άγγελος, όμως, τον αγαπούσε χωρίς όρους. Του έγραφε ζωγραφιές με καρδιές. Τον περίμενε κάθε απόγευμα στην πόρτα, κρατώντας ένα νερό.
Ένα απόγευμα, ο Στέφανος γύρισε από το σχολείο με δάκρυα. Τα παιδιά τον είχαν κοροϊδέψει μπροστά σε όλους, λέγοντας: «Πού πας, στον αδελφούλη σου; Να του μάθεις γράμματα;» Ο Στέφανος μπήκε στο δωμάτιό του και φώναξε στην αδερφή του, τη μεγάλη: «Γιατί τον κρατάμε; Κουράστηκα! Μου καταστρέφει την ζωή!»
Το βράδυ, όταν όλοι κοιμήθηκαν, ο Στέφανος άκουσε έναν ψίθυρο. Ο Άγγελος είχε μπει στο δωμάτιό του και του χάιδευε το χέρι.
Στέφανε, μην κλαις, του είπε. Εγώ ξέρω ότι εσύ είσαι ο καλύτερος αδελφός. Τα παιδιά δε σε ξέρουν. Εγώ σε ξέρω.
Και του έδωσε μια ζωγραφιά. Είχε ζωγραφίσει δύο αγόρια να κρατιούνται από τα χέρια πάνω από ένα βαθύ πηγάδι. Από κάτω είχε γράψει, με τετριμμένα γράμματα: «Οταν πεφτεις, εγω σε τραβαω. Κι οταν πεφτω, εσυ».
Ο Στέφανος κοίταξε εκείνο το σχέδιο και λύγισε. Κατάλαβε ότι όλο τον καιρό νόμιζε ότι η ζωή τον είχε ρίξει σε ένα πηγάδι, με τον Άγγελο ως το βάρος. Κι όμως, το βάρος ήταν η ντροπή του , όχι ο αδελφός του. Ο Άγγελος δεν ήταν χώμα. Ήταν το χέρι που τον τραβούσε πάνω, κάθε φορά που εκείνος ήθελε να βυθιστεί.
Από κείνη τη νύχτα, σταμάτησε να προσεύχεται για να αλλάξει ο Άγγελος. Προσευχήθηκε: «Θεέ μου, ευχαριστώ που μου έδωσες έναν Άγγελο όχι να με σώσει, αλλά να μου δείξει πώς σώζεται κανείς: αγαπώντας χωρίς να ζητάει τίποτα πίσω».
Κάποιες φορές νομίζουμε ότι το πηγάδι είναι οι άλλοι, οι δυσκολίες, η διαφορετικότητα. Αλλά το αληθινό πηγάδι είναι η δική μας έπαρση και ντροπή. Και το χέρι που μας τραβάει πάνω δεν είναι πάντα δυνατό , είναι συχνά αδύνατο, τρυφερό, σιωπηλό. Και αυτό το χέρι λέγεται αγάπη χωρίς όρους. Αυτή σε ανασταίνει.
🌻
Εκ της συντακτικής ομάδας του Ιερός Ναός Αγίου Κωνσταντίνου Κολωνού π. Αθανάσιος
