Η πράσινη ζακέτα

mike
By
204 Views
4 Min Read

Όταν τελείωνε το μάθημα, τα παιδάκια του νηπιαγωγείου έφευγαν από την τάξη με τα πολύχρωμα λουλούδια στους τοίχους και τα χελιδονάκια στα παράθυρα που κρυφογελούσαν στον ήλιο . Όσα μετακινούνταν με τα σχολικά λεωφορεία κατευθύνονταν σε αυτά με τη συνοδεία της δασκάλας τους.Τα ελάχιστα όμως που θα τα παραλάμβαναν οι γονείς τους από το σχολείο συγκεντρώνονταν σε μία μεγάλη αίθουσα στην οποία βρίσκονταν ήδη εκεί παιδιά από όλες τις τάξεις του δημοτικού.

Τότε ξεκινούσε ο εφιάλτης μου. Είχα βρει έναν δικό μου τρόπο να μετράω τον χρόνο της αναμονής, με τις φορές που ανοιγόκλεινε η μεγάλη γκρι πόρτα. Για να αποφεύγω τα πολλά πολλά με τα υπόλοιπα παιδιά έριχνα το κεφάλι στο θρανίο, έκλεινα τα μάτια και ταξίδευα στη ράχη των χελιδονιών. Γυρνούσαμε όλη την πόλη. Τι όμορφος που ήταν ο κόσμος από ψηλά.

Τα κάστρα, ο Λευκός Πύργος, ο ζωολογικός κήπος που ήταν τότε ακόμη στην παραλία με τις αγαπημένες μου αρκουδίτσες που τότε δεν καταλάβαινα το δράμα που περνούσαν, το καφέ του Ξαρχάκου όπου τρώγαμε το ωραιότερο τοστ στις κυριακάτικες βόλτες με τον πατέρα μας, το Καραμπουρνάκι, τα ανάκτορα, η ατέλειωτη γαλάζια θάλασσα, το λιμάνι, η παραλία.

Με το που ακουγόταν το τρίξιμο της πόρτας τέντωνα τον λαιμό μου προσπαθώντας να διακρίνω το βαθύ πράσινο χρώμα της ζακέτας που φορούσε η μαμά μου. Όταν το έβλεπα, αναστέναζα με ανακούφιση.

Υπήρχαν όμως φορές που εκείνη αργούσε και τότε τα μάτια μου γέμιζαν δάκρυα.
-Τι κλαις; Αφού ξέρεις ότι θα έρθω. Εδώ θα σε αφήσω; με μάλωνε.

Δεν άκουγα τι μου έλεγε. Τα μάτια μου έβλεπαν μόνο το πράσινο της ζακέτας της και η ψυχή μου χαμογελούσε.

Δεν είχε πολύ καιρό που ξεκίνησε την αιμοκάθαρση. Ο γιατρός είχε φροντίσει να της δίνει αντικαταθλιπτική αγωγή αλλά μας ενημέρωσε ότι ήθελε χρόνο για να έχει αποτελέσματα. Μόλις τελείωνε τη διαδικασία κάποιος νοσοκόμος την μετέφερε από τον χώρο αιμοκάθαρσης στον χώρο υποδοχής της κλινικής όπου περίμενα άλλοτε εγώ και άλλοτε ο αδερφός μου για να την παραλάβουμε. Η ώρα όμως δεν ήταν σταθερή καθώς ο χρόνος οριζόταν κάθε φορά σε σχέση με τις ανάγκες του οργανισμού της.

Φροντίζαμε να είμαστε αρκετά νωρίτερα εκεί, γιατί την κούραζε η διαδικασία και ήθελε να φεύγει αμέσως, αν ήταν δυνατόν με το πάτημα ενός κουμπιού. Είχε πιάσει φιλίες με όλο το προσωπικό και φρόντιζε να κάνει αισθητή την παρουσία της σε όλο τον χώρο.

Μία φορά όμως δεν συντονιστήκαμε. Εγώ είχα μπλεχτεί σε κίνηση. Εκείνη είχε βγει νωρίτερα. Δεν άντεχε. Ανάγκασε κάποιον πρόθυμο συνοδό άλλου ασθενή να μου τηλεφωνήσει. Με πέτυχε τη στιγμή που έμπαινα στην κλινική.

-Βρε μαμάκα μου είναι δυνατόν να σε αφήσω εδώ και να μην έρθω να σε πάρω; Είχε κίνηση και καθυστέρησα 5 λεπτά. Γιατί δεν κάνεις λίγη υπομονή;

Δεν άκουγε τι έλεγα. Ανακουφισμένη κοιτούσε μόνο την πράσινη ζακέτα που φορούσα. Της ήταν αρκετό.
Νάνσυ Παπαχρήστου

Ομφαλός της γης

add
TAGGED:
Share This Article
Δεν υπάρχουν Σχόλια

Αφήστε μια απάντηση