Μπάσταρδο την φωνάζανε. Παιδί εκτός γάμου ήταν. Νόθο.
Το είχε συνηθίσει πια.
Μικρή που ήταν της κακοφαίνονταν και σαν ρώταγε την μάνα της, τι θα πει μπάσταρδο, εκείνη της έλεγε, μπάσταρδο θα πει, να αγαπήσεις έναν ψεύτη. Να τον αγαπήσεις τόσο πολύ και να τον ακολουθήσεις. Να πας όπου πάει κι όταν του πεις πως έχεις στα σπλάχνα σου το παιδί του να σηκωθεί να φύγει και να μην ξέρεις που στο διάολο πήγε.
Μπάσταρδο θα πει, να φύγει και να μην τον ξαναδείς ποτέ. Μπορεί και να μην ζει…Ποιος ξέρει; Αυτό θα πει μπάσταρδο που κακό χρόνο να’ χει. Όχι, γιατί το’ βαλε στα πόδια.. Όχι.
Για τα ψέματα που έλεγε..
Και η μικρή Τσεβή, όλα αυτά είναι μπάσταρδο μάνα; Όλα αυτά;
Κι άνοιγε την αγκαλιά της η μάνα και την έβαζε μέσα, την έσφιγγε και της έλεγε, μη μου στεναχωριέσαι Τσεβούλα μου.
Μη μου στεναχωριέσαι. Γιατί μπάσταρδο είναι κι άλλα πράγματα.
More Read
Και σαν τι άλλα μάνα; Να, είναι να έχεις μια μάνα που είναι και πατέρας μαζί και να σ αγαπάει τόσο πολύ που είναι ικανή να κάνει και φόνο ακόμα αν κάποιος σου κάνει κακό.
Είναι να’ χεις μια μάνα να τα’ βαζει με όλο τον ντουνιά να σε προστατέψει. Μπάσταρδο είναι να έχεις μια μάνα που ο ήλιος να βγαίνει από τα μάτια του. Και μένα ο δικός μου ήλιος είσαι συ Τσεβούλα μου! Εσύ!
Κι όση ώρα της έλεγε αυτά, ήταν χωμένη στην αγκαλιά της η Τσεβή και μύριζε την ζεστασιά του κορμιού της μάνας της. Μια ζεστασιά ανακατεμένη με τον μόχθο της και την αγάπη της, κι ένιωθε τόσο όμορφα μ’ αυτές τις μυρωδιές που σκεφτόταν τι όμορφο που είναι να είσαι μπάσταρδο.
Ελευθερία Λάππα
