Έχω ακούσει το ερώτημα πολλές φορές. Το έχω νιώσει κι εγώ.
Πληγώθηκα. Προδόθηκα. Είδα συμπεριφορές που με έκαναν να πω:
«Δεν θέλω να ξαναπατήσω στην Εκκλησία.»
Και τότε, μέσα στη σιωπή μου, ήρθε μια απάντηση – όχι σαν φωνή, αλλά σαν ψίθυρος καρδιάς:
Δεν εξομολογείσαι στον άνθρωπο.
Εξομολογείσαι στον Χριστό, που χρησιμοποιεί ανθρώπους.
Ναι, υπάρχουν ιερείς που έσβησαν με τη στάση τους την ελπίδα από τις καρδιές.
Υπάρχουν κι εκείνοι που νόμιζαν ότι είναι “εκπρόσωποι” του Θεού, αλλά ξέχασαν να γίνουν υπηρέτες Του.
Αλλά υπάρχουν και εκείνοι που έκλαψαν μαζί σου.
Που έσκυψαν το κεφάλι μπροστά στα συντρίμμια σου.
Που σου είπαν: «Δεν σε κατηγορώ. Είμαι κι εγώ αμαρτωλός. Ας σηκωθούμε μαζί.»
«Γιατί να μην μιλήσω κατευθείαν στον Θεό;»
Μίλησε Του! Φώναξέ Του! Ουρλίαξε, αν χρειαστεί! Αλλά να ξέρεις: Ο Χριστός σε όρισε να θεραπεύεσαι και μέσα από ταπείνωση, διάλογο, εξομολόγηση.
Η εξομολόγηση δεν είναι απλώς λόγια.
Είναι πράξη υπακοής, πράξη θεραπείας, πράξη συνάντησης με την Άφεση.
Όπως ο ασθενής δεν λέει «δεν πάω σε γιατρό γιατί είναι κι αυτός άνθρωπος»,
έτσι κι ο πληγωμένος δεν λέει: «δεν πάω στον Θεό επειδή κάποιος ιερέας έσφαλε.»
Να μην ταυτίσουμε την Εκκλησία με τα λάθη των ανθρώπων της.
Η Εκκλησία δεν είναι μόνο οι λειτουργοί της.
Είναι η Μητέρα που πονάει για το κάθε παιδί της.
Και εσύ είσαι παιδί της.
Αν έχεις πληγωθεί…
Μην κρατάς τον πόνο σου έξω από το Άγιο Ποτήριο.
Φέρ’ τον μέσα. Ο Χριστός δεν ντρέπεται για σένα. Σε περιμένει.
Και αν δεν βρίσκεις ιερέα που σε καταλαβαίνει;
Ψάξε. Ρώτησε. Περίμενε.
Ο Θεός δεν αφήνει ψυχή που Τον αναζητά χωρίς παρηγοριά.
Ίσως να βρεις έναν πνευματικό με δάκρυα στα μάτια.
Ίσως έναν ταπεινό λευκοντυμένο, που θα σου πει: «Δεν είμαι εγώ ο σωτήρας σου. Εγώ είμαι απλώς το αυτί Του.
Μίλα. Και Εκείνος ακούει.»
Τελευταία σκέψη:
Δεν εξομολογούμαι επειδή ο ιερέας είναι άγιος.
Εξομολογούμαι επειδή εγώ διψώ για άφεση.
Και γιατί ξέρω ότι πίσω από τον άνθρωπο, με περιμένει ο Χριστός.
