Έμεινε έγκυος η μητέρα μου όταν ξεκίνησε η κλιμακτήριος, 40 χρονών ήταν.

Δεν το περίμενε βέβαια.

Οι γιατροί της έλεγαν να κάνει έκτρωση γιατί σίγουρα δεν θα προλάβω να γεννηθώ, αλλά θα κινδυνέψει και η ίδια.

Δεν το σκέφτηκε ούτε για μια στιγμή.

Βρήκε τελικά έναν γιατρό ό οποίος της έδωσε κουράγιο και της έλεγε κάθε μα κάθε φορά όταν του μιλούσε:
– “Ο Θεός κυρία Δεβελέγκα. Δεν θα αφήσει Ο Θεός”.

Γεννήθηκα με καισαρική με πάρα πολλά προβλήματα και αιμορραγία κατά την διάρκεια της εγκυμοσύνης της.

Πριν γεννηθώ, οι γονείς μου έταξαν να με βαφτίσουν στην Τήνο.

Μετά την γέννησή μου (την ώρα που έβαζαν την μητέρα μου χειρουργείο, ο γιατρός της έπιασε το χέρι και είπε πάλι το ίδιο :
-“Ο Θεός. Δεν θα αφήσει Ο Θεός!”

Μετά, λόγω οικονομικής δυσχέρειας, αλλά και αμέλειας ίσως, όπως παραδέχονται και οι ίδιοι και το έχουν μετανιώσει, δεν με βαφτίσανε στην Τήνο.

Βαφτίστηκα στον πολυαγαπημένο μου προστάτη Άγιο Παντελεήμονα στην Αχαρνών.

Πέρασαν 2 χρόνια, όλο έλεγαν να πάμε στην Τήνο και όλο αναβολές.

Η αδερφούλα μου Σοφία, 14 χρόνια μεγαλύτερη από εμένα είδε στην τηλεόραση μια φορά τυχαία (τίποτα δεν είναι τυχαίο) τα θαύματα Της Παναγίας,
ήταν καλή ώρα σαν και τώρα, περίοδος δεκαπενταύγουστου και είπε στους γονείς μου – “Παίρνω την μικρή και πάω Τήνο.
Αν θέλετε ελάτε”.
Πήγαμε λοιπόν όλοι.

Το σημαντικό που ξέχασα να αναφέρω είναι ότι ενώ ήμουν 2 χρονών, ο λόγος μου δεν συμβάδιζε με την ηλικία μου.
Δεν μπορούσα να μιλήσω.

Ο παιδίατρος ήθελε να μπούμε σε διαδικασία εξετάσεων γιατί είχε ανησυχήσει πολύ.
Είμαστε λοιπόν Τήνο.
Με κοινώνησαν και φύγαμε.
Δεν θυμάμαι τίποτα.

Μόνο αμυδρά το βράδυ που κοιμηθήκαμε εκεί και λίγο τον χώρο.

Στην επιστροφή στο καράβι, έπιασα κουβέντα με όλους τους επιβάτες..!!!!

Με κοιτούσαν και δεν χόρταιναν να με ακούν να μιλάω, τραγουδούσα και λέγανε στους γονείς μου συνέχεια πόσο χαριτωμένη είμαι.

Η μητέρα μου βουρκωμένη και άφωνη απλώς έκανε τον Σταυρόν της ξανά και ξανά και το μόνο που έλεγε ήταν :
-“Παναγία μου”.!

Αυτό ήθελα να το αναφέρω προς Δόξα Θεού.!
Και να θυμόμαστε τα λόγια του υπέροχου γυναικολόγου της μαμάς μου.
-“Ο Θεός.
Δεν θα αφήσει Ο Θεός”.

(Ελένη Δεβελέγκα)

Σαν την καταστολισμένη νύφη,έγραψε ο Φώτης Κόντογλου, έτσι είναι η Ελλάδα γεμάτη από εκκλησίες, μοναστήρια και ερημοκκλήσια της Παναγίας, πνευματικά παλάτια της ταπεινής αυτής βασίλισσας.

Στο καθένα απ’ αυτά βρίσκεται το σεβάσμιο εικόνισμά της, δεξιά από την Ωραία Πύλη, με το γυρτό κεφάλι της για να ακούσει τον κάθε πόνο μας, την κάθε χαρά μας.

Πόσα δάκρυα βρέχουνε τα άχραντα χέρια της, δάκρυα του βασανισμένου λαού μας!!

Το γλυκό, μελαχροινό και χρυσοκέρινο πρόσωπό της δίνει ελπίδα στους απελπισμένους, χαρά στους θλιμμένους, θάρρος στους δειλούς, ανάπαυση στους κουρασμένους.

Το κάλλος της δεν είναι σαρκικό, αλλά κάλλος πνευματικό που φέρνει κατάνυξη, σεβασμό και αγάπη.

Οι ζωγράφοι που τη ζωγραφήσανε ήτανε πονεμένοι άνθρωποι, νηστευμένοι, εγκρατείς, καθαροί…”

Αυτά και άλλα πολλά έγραφε ο Φώτης Κόντογλου για την Παναγία που τόσο αγάπησε και τόσες φορές ζωντάνεψε την Παναγία των Ελλήνων, με τις αγιογραφίες του.

“ΘΑ ΗΘΕΛΑ ΝΑ ΗΜΟΥΝ ΕΛΛΗΝΙΔΑ…”!εγραψε μια πρώην προτεστάντισσα από την Ταϊβάν που μεταστράφηκε κι έγινε Ορθόδοξη και πήρε το όνομα Πελαγία Γιουνγκ, έγραψε αυτό το γράμμα ύστερα από μια επίσκεψή της στην Ελλάδα και την μεταστροφή της στην Ορθοδοξία.

-“Είμαι Κινέζα, γεννήθηκα στην Ταϊβάν και το χριστιανικό μου όνομα είναι Πελαγία. Ήμουν προτεστάντισσα και χρειάστηκαν 5 χρόνια για να γίνω Ορθόδοξη.

Μου αρέσει να διαβάζω την Αγία Γραφή και όλες τις εκδόσεις στα κινέζικα.

Έχω επισκεφτεί την Ελλάδα και διαπίστωσα ότι είναι μία πολύ ξεχωριστή χώρα.

Ταξιδεύοντας στην πατρίδα σας, πριν φτάσω ακόμη, μέσα στο αεροπλάνο διαπίστωσα πόσο διαφορετικοί είναι οι Έλληνες., πόσο ξέγνοιαστα μιλούσαν, πώς γελούσαν και πώς χειροκροτούσαν τον πιλότο κατά την προσγείωση , πράγμα απίστευτο για εμάς τους Ασιάτες που είμαστε συντηρητικοί και δεν εκδηλώνουμε τα συναισθήματά μας.

Στην Ελλάδα επισκέφτηκα πολλές εκκλησίες, συμμετείχα στην Θεία Λειτουργία και όταν κοινωνούσα τα Άχραντα Μυστήρια, έκλαιγα, παρόλο που δεν καταλάβαινα την ελληνική γλώσσα, γιατί…η ορθόδοξη πίστη είναι η ίδια.

Θα ήθελα να ήμουν Ελληνίδα από τα παιδικά μου ακόμη χρόνια μέχρι τον θάνατό μου. Κλαίω για μένα και τους συμπατριώτες μου, γιατί αντί της Θείας Κοινωνίας τρώμε και πίνουμε τα φαγητά των ειδώλων.

Θα ήθελα να ήμουν Ελληνίδα για να γεμίζουνε τα αφτιά μου από αγίους ύμνους.

Κλαίω για μένα και τους συμπατριώτες μου γιατί τα αφτιά μας είναι γεμάτα από τις σούτρες και τα ουρλιαχτά των ειδώλων.

Θα ήθελα να ήμουν Ελληνίδα για να οσφραίνομαι την γλυκιά ευωδία του λιβανιού. Κλαίω για μένα και τους συμπατριώτες μου που η όσφρησή μας είναι γεμάτη από καπνούς από τις θυσίες των ειδώλων.

Θα ήθελα να ήμουν Ελληνίδα, ώστε τα χέρια μου να αγγίζουν τις εικόνες, τα αγία λείψανα των αγίων και να γεμίζουν με την αγάπη Του Χριστού. Κλαίω για μένα και τους συμπατριώτες μου που τα χέρια μας αγγίζουν είδωλα, ειδωλόθυτα και αγκαλιάζουν το τίποτα!

Θα ήθελα να ήμουν Ελληνίδα να ανάβω λαμπάδες στον Χριστό, στην Παναγία , στους Αγίους και όχι όπως εδώ που καίμε χρήματα για τα φαντάσματα.

Θα ήθελα να ήμουν Ελληνίδα ώστε να μπορώ να διαβάσω την Καινή Διαθήκη στο πρωτότυπο.

Κλαίω για μένα και τους συμπατριώτες μου γιατί έχουμε μάτια όμως είμαστε τυφλοί.

Θα ήθελα να ήμουν Ελληνίδα για να μπορώ να βλέπω παντού την Χάρη Του Θεού.

Κλαίω για μένα και τους συμπατριώτες μου γιατί βλέπουμε παντού ναούς ειδώλων…!

ΥΠΕΡΑΓΙΑ ΘΕΟΤΟΚΕ ΣΩΣΟΝ ΗΜΑΣ.

Ιερεας Γκελιας Αρσενιος