Στά 1963, τό πρωινό εκείνο τής επιθέσεως τών Τουρκοκυπρίων στή μαρτυρική Κύπρο, όταν μπήκε ό νεωκόρος στό ιερό προσκύνημα τού Μανταμάδου γιά ν’ ανάψει τό καντήλι τού Ταξιάρχη, είδε κατάπληκτος πώς ή ολόσωμη εικόνα του έλειπε!
Αύτη ή απροσδόκητη εξαφάνιση προκάλεσε σύγχυση στόν ευσεβή λαό καί κράτησε μιά βδομάδα. Ξαφνικά, ή εικόνα βρέθηκε πάλι στήν θέση της, όπως είχε εξαφανιστεί.
Πέρασε καιρός. Ένα χειμωνιάτικο πρωινό ό νεωκόρος τού Μανταμάδου άκουσε ποδοβολητό αλόγου. Βγαίνει έξω καί βλέπει ένα νέο, πού μόλις είχε ξεπεζέψει, νά σηκώνει στούς ώμους του ένα κριάρι.
Μπήκαν μαζί στό ναό, καί ό νέος προχώρησε στήν εικόνα τού Ταξιάρχη, απίθωσε εκεί τό κριάρι καί άναψε λαμπάδα ίση μέ τό μπόι του. Ύστερα γονάτισε, προσκύνησε τήν εικόνα καί χάιδεψε μέ βουρκωμένα μάτια καί τρεμάμενα χείλη τό ανάγλυφο πρόσωπο τού αρχαγγέλου.
– Είναι ό σωτήρας μου, γυρίζει καί λέει συγκινημένος στό νεωκόρο. Αυτός μ’ έσωσε από τούς Τούρκους.
– Πές μου, παιδί μου, τί σού συνέβη; ρώτησε μ’ ενδιαφέρον εκείνος, καθώς έβγαιναν από τό ναό.
– Στά τελευταία γεγονότα μέ τούς Τούρκους, άρχισε ο νέος, υπηρετούσα τή στρατιωτική μου θητεία στήν Κύπρο.
Ήταν περασμένα μεσάνυχτα τής 12ης Αυγούστου, όταν μάς ξάφνιασαν τά πυρά τών Τουρκοκυπρίων. Ήμασταν πάντα σ’ επιφυλακή, γιατί ξέραμε τί ύπουλος εχθρός ήταν απέναντι μας. Μάς δυσκόλευαν λίγο οί βολές τού πολεμικού τους ναυτικού, αλλά δέν μάς έβλαψε καθόλου ή αεροπορία τους. Σέ λίγες ώρες ελέγχαμε τήν κατάσταση καί προχωρήσαμε στήν αντεπίθεση. Λές καί είχαμε στά πόδια μας φτερά. Τούς πήραμε φαλάγγι καί τούς κυνηγήσαμε. Λίγο ακόμα καί θά τους ρίχναμε στή θάλασσα.
Ενώ τρέχαμε ακράτητοι από ενθουσιασμό καί σχεδόν ακάλυπτοι, βλέπω ξαφνικά μπροστά μου, σέ πέντε μέτρα απόσταση, νά ξεπροβάλλει ένας ακανόνιστος όγκος. Σταμάτησα απότομα, καί τότε… μέσα στό σύθαμπο τής αυγής διέκρινα ένα τουρκικό πολυβολείο.
Είδα τήν κάννη τού πολυβόλου νά στρέφεται πάνω μου, καί, μή έχοντας πού νά καλυφθώ, έπεσα με τό πρόσωπο στή γή, σκεπάζοντας καλά με τό κράνος τό κεφάλι μου.
“Ταξιάρχη μου, σώσε με!”, είπα μέσα μου, καί αμέσως ήρθε στό νού μου ό πατέρας μου, πού σώθηκε θαυματουργικά από βέβαιο θάνατο στό αλβανικό μέτωπο, τάζοντας στόν Ταξιάρχη ένα κριάρι. “Ταξιάρχη μου σώσε με!”, μουρμούρισα πάλι, κάνοντας καί εγώ τό ίδιο τάμα.
Τήν ίδια στιγμή ένας εκκωφαντικός κρότος πήρε σχεδόν τήν ακοή μου. “Μέ χτύπησαν”, σκέφτηκα, καί έφερα στό νου μου τ’ αγαπημένα μου πρόσωπα… Ύστερα ένιωσα νά μ’ ακουμπούν, νά μέ ψάχνουν, νά μέ σηκώνουν. Ήταν οί δικοί μας. “Χτύπησες; Πώς είσαι;”, άκουσα αμυδρά τή φωνή τους. Ψάχτηκα, μα δέν βρήκα τραύμα. Τότε θυμήθηκα τό πολυβολείο. Κοίταξα πρός τά κει, αλλά δέν είδα τίποτα.
“Εδώ ακριβώς”, φώναξα, “υπήρχε τουρκικό πολυβολείο”. Πήγαμε κοντά, ερευνήσαμε, μα δέν τό βρήκαμε.
Στή θέση πού ορθωνόταν πρίν τό πολυβολείο, υπήρχαν τώρα μόνο συντρίμμια καί μιά τεράστια τρύπα. Φαίνεται πώς στήν κρίσιμη γιά μένα στιγμή, κάποια οβίδα πλοίου ή κάποιος όλμος έκανε συντρίμμια τό επικίνδυνο πολυβολείο, ενώ συγχρόνως κάποια ανώτερη δύναμη μέ φύλαξε τελείως αβλαβή καί απ’ τα πυρά καί από τήν έκρηξη.
Ό νεωκόρος, πού μέχρι τώρα παρακολουθούσε συγκινημένος, πήρε τό λόγο:
– Ναί, παιδί μου, ήταν ό Ταξιάρχης. Αυτός σ’ έσωσε. Τότε, μέ τά επεισόδια τής Κύπρου, είχε χαθεί από δω ή εικόνα του γιά μιά βδομάδα.
Ό νέος ταράχθηκε. Αγκάλιασε μέ τό βλέμμα του τήν εικόνα τού αρχαγγέλου καί τά μάτια του βούρκωσαν. Ήταν ένα ακόμη “ευχαριστώ” γιά τήν ανέλπιστη σωτηρία του.
Ιερεας Γκελιας Αρσενιος
