Ο Γέρων Αβιμέλεχ ασκήτευε στη Μικρά Αγία Άννα, σε έναν τόπο απόκρημνο, ξερό και εξαιρετικά δύσβατο. Η ζωή του ήταν αφιερωμένη στην αυστηρή νηστεία, την χειρωνακτική εργασία (έφτιαχνε εργόχειρο για να ζει) και την αδιάλειπτη προσευχή.
Μια βαρυχειμωνιά, το χιόνι είχε καλύψει τα πάντα και η επικοινωνία με τα άλλα κελιά ήταν σχεδόν αδύνατη. Ο Γέροντας είχε ξεμείνει εντελώς από προμήθειες. Δεν είχε ούτε ένα παξιμάδι, ούτε λίγο λάδι, ενώ το κρύο μέσα στο πέτρινο κελί του ήταν ανυπόφορο.
Παρά την εξάντληση, δεν παραπονέθηκε. Γονάτισε μπροστά στις εικόνες και είπε απλά:
«Παναγία μου, Εσύ είσαι η Γερόντισσα αυτού του Τόπου. Αν είναι θέλημα Θεού να δοκιμαστώ κι άλλο, ας είναι ευλογημένο. Αν όμως βλέπεις την αδυναμία μου, βοήθησέ με».Λίγες ώρες αργότερα, ενώ η χιονοθύελλα μααινόταν έξω, άκουσε ένα χτύπημα στην πόρτα του κελιού. Παράξενο, αφού κανείς άνθρωπος δεν μπορούσε να περπατήσει σε τέτοιο μονοπάτι εκείνη την ώρα.
Όταν άνοιξε, είδε έναν άγνωστο άνδρα, ντυμένο απλά, κρατώντας ένα τορβά (τορμπά) γεμάτο φρέσκο ψωμί, ελιές και λίγο θερμό ρόφημα. Ο άνθρωπος αυτός μπήκε μέσα, άφησε τα τρόφιμα στο τραπέζι, είπε στον Γέροντα: «Πάρε αυτά, Γέροντα, ο Κύριος δεν σε ξέχασε», και πριν προλάβει ο Γέρων Αβιμέλεχ να τον ευχαριστήσει ή να τον ρωτήσει ποιός είναι, ο ξένος βγήκε έξω και εξαφανίστηκε μέσα στο πυκνό χιόνι.
Όταν ο Γέροντας βγήκε αμέσως στην πόρτα να τον φωνάξει, κοίταξε κάτω στο φρέσκο χιόνι και δεν υπήρχαν καθόλου πατήματα. Ο Γέρων Αβιμέλεχ έπεσε στα γόνατα κλαίγοντας από συγκίνηση, συνειδητοποιώντας ότι ο Θεός είχε στείλει έναν Άγγελο ή έναν από τους λεγόμενους «Αόρατους Ασκητές» του Άθωνα για να τον ενισχύσει στην πίστη του.
Από το βιβλίο – «Ασκητικές Μορφές και Διδαχές του Αγιορείτικου Άθωνα» (Τόμος Β’ / Τεύχος για τον Γέροντα Αβιμέλεχ) του
More Read
Μοναχού Χερουβείμ (Εκδόσεις Ιεράς Μονής Παρακλήτου).
Αγαπώ τον Χριστό
