«Ήμουν ανθυπασπιστής στό τάγμα τής Κορέας. Δέν πίστευα πουθενά, παρά μόνο στή δύναμη τών βαρέων όπλων πού κατεύθυνα. Επί πλέον ήμουν αδιόρθωτα βλάσφημος.
Όλες οί βλασφημίες μου συγκεντρώνονταν Στήν Παναγία. Όσοι μέ άκουγαν ανατρίχιαζαν. Οί φαντάροι μου έκαναν τόν σταυρό τους, γιά νά μήν τούς βρει κακό. Oί ανώτεροί μου διαρκώς μέ παρατηρούσαν καί μέ τιμωρούσαν. Ώσπου μία νύχτα έζησα ένα ολοφάνερο θαύμα.
Ξημέρωνε ή 7η Απριλίου 1951. Μέ τή διμοιρία μου είχα καταλάβει μία πλαγιά σέ ύψωμα κοντά στόν 38ο παράλληλο. Μέχρι τά ξημερώματα έμεινα άγρυπνος στό όρυγμα μου μαζί μέ τόν στρατιώτη Σταύρο Αδαμάκο.
Όταν ρόδιζε ή αυγή, οπότε δέν υπήρχε φόβος αιφνιδιασμού, αποκοιμήθηκα. Είδα τότε ένα όνειρο πού μέ συνετάραξε:
Μία γυναίκα στά μαύρα ντυμένη, μέ αγνή ομορφιά καί γλυκύτατη φωνή, μέ πλησιάζει καί μέ ρωτά ακουμπώντας τό χέρι στόν ώμο μου:
-Θέλεις νά βρίσκομαι κοντά σου Χρήστο; Ένοιωσα τότε μία βαθειά αγαλλίαση.
– Καί πλοία είσαι σύ; τή ρώτησα.
Τότε εκείνη άλλαξε έκφραση καί μέ παρατήρησε αυστηρά:
– Γιατί, Χρήστο, διαρκώς μέ βρίζεις;
– Πρώτη φορά σέ βλέπω! διαμαρτυρήθηκα. Πώς είναι δυνατό νά βρίζω μία άγνωστή μου;
– Ναί, Χρήστο, επέμεινε εκείνη πιό αυστηρά. Μέ βρίζεις. Εγώ όμως είμαι πάντα κοντά σέ σένα καί σ’ όλους τούς στρατιώτες τού τάγματος. Γιατί δέν πηγαίνετε στό Πουσάν, ν’ ανάψετε κεριά στ’ αδέλφια σας πού έχουν ταφεί εκεί;
Μ’ αυτή τή φράση ξύπνησα τρομαγμένος. Ό Σταύρος δίπλα μου μέ κοίταζε σαστισμένος.
– Κύριε ανθυπασπιστά, κάτι έχεις, μού είπε. Βογγούσες καί παραμιλούσες στόν ύπνο σου.
Τού διηγήθηκα τό όνειρο μου καί καταλήξαμε πώς ήταν αποτέλεσμα κοπώσεως καί συζητήσεων γύρω από τούς νεκρούς τού Πουσάν.
Ενώ όμως λέγαμε αυτά, ξαναβλέπω τή γυναίκα τού ονείρου μου μπροστά μου.
-Αδαμάκο! βάζω μία φωνή. Ή γυναίκα… Αυτή… Νά… τη βλέπεις;
Εκείνος προσπαθούσε νά μέ καθησυχάσει, αλλά πού εγώ! Ή μαυροφορεμένη γυναίκα μέ τήν αγνή ομορφιά καί τή γλυκύτατη φωνή στάθηκε κοντά μου καί μού είπε:
– Μή φοβάσαι… Μή φοβάσαι, παιδί μου. Είμαι ή Παναγία. Σάς προστατεύω όλους παντού καί πάντοτε. Αλλά θέλω από σένα νά μήν μέ βρίσεις ούτε στίς δυσκολότερες στιγμές τής ζωής σου.
Πέφτω αμέσως ταραγμένος νά φιλήσω τά πόδια Της. Εκείνη όμως είχε γίνει άφαντη. Έκλαψα τότε άπ’ τά βάθη τής καρδιάς μου ένα κλάμα ανακουφίσεως καί χαράς, εγώ πού δέν είχα κλάψει ποτέ στή ζωή μου».
“ΕΜΦΑΝΙΣΕΙΣ ΚΑΙ ΘΑΥΜΑΤΑ ΤΗΣ ΠΑΝΑΓΙΑΣ”
ΙΕΡΑ ΜΟΝΗ ΠΑΡΑΚΛΗΤΟΥ-ΩΡΩΠΟΣ ΑΤΤΙΚΗΣ 2011
Ιερεας Γκελιας Αρσενιος