Ο Γιάννης γεννήθηκε και μεγάλωσε στο χωριό εκείνα τα φτωχά, δύσκολα χρόνια. Δεν γνωρίζω αν το “θεματάκι” του που τον έκανε διαφορετικό το είχε από γεννησιμιού του ή αν το απέκτησε παιδί από κάποια αρρώστια.
Όταν έγινε παλικάρι και επρόκειτο να καταταγεί τον έκριναν ακατάλληλο για το στράτευμα και τον Γιάννη τι τον θες … του έμεινε αποθημένο. Έκτοτε λοιπόν όσοι χωριανοί απολύονταν από το στρατό του χάριζαν τα ρούχα τους και έτσι ο Γιάννης ήταν πάντα ντυμένος στρατιωτικός. Θυμόταν τα τελευταία 50-60 χρόνια για κάθε παλικάρι τι σειρά ήταν, που είχε παρουσιαστεί, που πήρε μετάθεση και από που απολύθηκε, αρκεί να του έλεγες ένα όνομα και τα έλεγε όλα με την σειρά αβίαστα, σαν ποίημα χωρίς να λαθεύει ποτέ!
Ο ρόλος του στην μικρή μας κοινωνία ήταν πολύ σοβαρός. Είχε πάρει απάνω του την τάξη και την ασφάλεια του χωριού. Καθόταν στην πλατεία και με την σφυρίχτρα του και την στρατιωτική περιβολή έλεγχε την κυκλοφορία! Είχε μάλιστα κι ένα τεφτέρι και έκοβε κλήσεις στους παραβάτες!
Μόλις χάραζε τον έβρισκες έξω από το σχολείο νωρίς πριν πάνε τα παιδιά είχε ένα αυτοσχέδιο STOP από πλαστικό καπάκι και φρόντιζε να περνάνε το δρόμο με ασφάλεια, το ίδιο και το μεσημέρι μέχρι να σχολάσει και το τελευταίο παιδί.
Τα Σάββατα που γινόταν οι ποδοσφαιρικοί αγώνες στο χωριό πάντα έμενε τελευταίος και αφού αποχωρούσαν όλοι έπαιρνε μια μεγάλη μαύρη σακούλα και μάζευε από τις κερκίδες τα σκουπίδια που άφηναν οι ” λογικοί” έτσι γιατί του άρεσε η τάξη και η καθαριότητα.
Στις ονομαστικές εορτές έκανε ποδαρικό στα σπίτια για να ευχηθεί στους ανθρώπους που ένιωθε ότι τον αγαπούσαν και στην δική του γιορτή πάντα κερνούσε λουκούμια.
Το σπουδαιότερο όλων όμως ήταν οι παρελάσεις!!! Ο Γιάννης πάντα έκλεινε την παρέλαση υπό τους ήχους της μπάντας φορώντας την πιο επίσημη του στολή στολισμένη με γαλόνια και αστέρια! Αφού χαιρετούσε τους “επισήμους” έναν έναν δια χειραψίας απολάμβανε το μεγαλύτερο χειροκρότημα του κόσμου!!
Τα τελευταία χρόνια ανήμπορος πια τον φρόντιζαν οι αδελφάδες του κυρίως όμως η Ελένη. Πέντε φορές την ημέρα πήγαινε στο σπίτι του με τις κατσαρόλες και τα τάπερ πάνω κάτω χωρίς ποτέ να δυσανασχετεί…. άξια γυναίκα, τον νοιαζόταν σαν μάνα.
Στην τελευταία παρέλαση ο Γιάννης παρόλο που η ψυχή του ήθελε τα πόδια του δεν τον βαστούσαν. Οι δικοί του άνθρωποι βρήκαν όμως την λύση σαν να ήξεραν ότι ήταν η στερνή φορά. Τον συνόδεψε η ανιψιά του με ένα αμαξίδιο και αφού ασπάστηκε όλους τους επισήμους έκλεισε πάλι την παρέλαση όλο καμάρι.
Έναν μήνα μετά ο Γιάννης ” έφυγε” . Στο τελευταίο αντίο βούλιαξε η εκκλησία μικροί μεγάλοι όλοι ήταν εκεί. Είχε περισσότερο κόσμο από κάθε άλλον επίσημο!
Την επόμενη εβδομάδα θα είναι η πρώτη παρέλαση μετά από πολλά χρόνια χωρίς τον Γιάννη. Το χωριό μας είναι φτωχότερο η θύμηση του όμως θα μείνει για πάντα!!
Μ.Α
