Ἂν οἱ Χριστιανοὶ δὲν ὁμολογήσουν, δὲν ἀντιδράσουν, αὐτοὶ θὰ κάνουν χειρότερα.
Ἕναν πολιτικὸ τὸν ἔφτυσα.
ἅγιος Παΐσιος ὁ Ἁγιορείτης. 
Ἔγραψε ἕνας κάτι βλάσφημα γιὰ τὴν Παναγία καὶ κανεὶς δὲν μίλησε.
Λέω σὲ κάποιον: «Δὲν εἶδες τί γράφει ἐκεῖνος;».
«Ἔ, τί νὰ τοὺς κάνης, μοῦ λέει. Θὰ λερωθῆς, ἂν ἀσχοληθῆς μαζί τους».
Φοβοῦνται νὰ μιλήσουν.
– Τί εἶχε νὰ φοβηθῆ, Γέροντα;
– Νὰ μὴ γράψουν τίποτε γι᾿ αὐτὸν καὶ ἐκτεθῆ, καὶ ἀνέχεται νὰ βλασφημῆται ἡ Παναγία!
Νὰ μὴ θέλουμε νὰ βγάλη ὁ ἄλλος τὸ φίδι ἀπὸ τὴν τρύπα, γιὰ νὰ ἔχουμε ἐμεῖς τὴν ἡσυχία μας.
Αὐτὸ εἶναι ἔλλειψη ἀγάπης.
Ὕστερα ἀρχίζει ὁ ἄνθρωπος νὰ κινῆται ἀπὸ συμφέρον.
Γι’ αὐτὸ βλέπεις ἕνα πνεῦμα σήμερα:
«Μὲ τὸν τάδε νὰ ἔχουμε σχέσεις, γιὰ νὰ μᾶς λέη καλὰ λόγια.
Μὲ τὸν ἄλλο νὰ τὰ ἔχουμε καλά, γιὰ νὰ μὴ μᾶς διασύρη κ.λπ.
Νὰ μὴ μᾶς πάρουν γιὰ κορόιδα, νὰ μὴ γίνουμε θύματα».
Ἄλλος ἀδιαφορεῖ καὶ δὲν μιλάει.
«Νὰ μὴ μιλήσω, λέει, γιὰ νὰ μὴ μὲ γράψουν οἱ ἐφημερίδες».
Οἱ περισσότεροι δηλαδὴ εἶναι τελείως ἀδιάφοροι.
(ἅγιος Παΐσιος ὁ Ἁγιορείτης, «Πνευματικὴ ἀφύπνιση»,σελ 35-36)
